|

فرامین چاوشسکو

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

بنابراین راه‌حل دیگری را در پیش گرفت و آن، افزایش جمعیت بود، اما رومانیایی‌ها که تا حد زیادی وابسته به اخلاق اروپایی بودند، به‌صورت پنهان سقط جنین می‌کردند یا از خارج یا بازارهای سیاه، قرص‌های ضدبارداری می‌خریدند و مصرف می‌کردند. نیکلا و ایلانا تصمیم گرفتند رفتار رومانیایی‌ها را از آفت‌هایی، که به گفته آنها از جامعه سرمایه‌داری غربی به ارث برده بودند، پاکسازی کنند. در ابتدای اکتبر سال 1966 بود که نخستین فرامین چاوشسکو درباره زنان اعلام شد. در این فرامین بر سقط جنین به عنوان «اقدامی خطرناک که سلامتی زنان را تهدید می‌کند و بر رشد جمعیت اثری منفی دارد»، تأکید شده بود، البته برخی استثناها پذیرفتنی بود. بااین‌حال، زنان بخت‌برگشته رومانیایی همچنان به سقط جنین غیرقانونی خود ادامه می‌دادند. ابتدای دهه 80، چاوشسکو دستور داد زنان به‌صورت مرتب به پزشکان مراجعه کنند تا بررسی شود آنها دست به سقط جنین غیرقانونی نزده‌اند. نظام حاکم هزینه زیادی را بر زنان تحمیل و آنها را وادار کرد طبق هدفی مشخص و در نظرش حیاتی، هریک چهار الی پنج فرزند بیاورند. یک‌بار ایلانا از یکی از سیاست‌مداران جوان، که در برابر ژنرال ایون پاسیا ایستاده بود، پرسید: رفیق چند بچه داری؟ او جواب داد: یک بچه رفیق ایلانا. گفت: برای همین است که جمعیت کشور زیاد نمی‌شود. رفیق عزیز، می‌بایست حداقل به‌خاطر حزب هم شده، چهار سرباز تربیت می‌کردی. ژنرال، باید به جمعیت کشور 10 الی 15 درصد اضافه کرد. باید رومانی در سال 1984 دستِ‌کم 30 میلیون نفر جمعیت داشته باشد. من این آرزو را محقق می‌کنم. در عمل نیز به این حرف وفادار ماند. در دوران نیکلا، هیچ‌کس حق نداشت، مجرد باقی بماند. به کمک مالیات‌هایی که بر مجردها تحمیل می‌شد، به‌خصوص آنهایی که سن‌شان بیش از 25 سال بود یا زوج‌هایی که فرزندی به دنیا نیاورده بودند، همه علاقه‌مند به داشتن یک بچه می‌شدند. زنانی که به این وسیله ناامید می‌شدند، همه توجه‌شان به‌سمت کسی جلب می‌شد که می‌خواست الگوی آنها باشد؛ ایلانا، اما او چرا کمک‌شان نمی‌کرد؟ به‌عنوان رئیس تحقیقات علمی و برنامه‌ریزی بهداشتی، چرا کاری برای زنان نمی‌کرد؟ امکان نداشت همه این برنامه‌ها زیر نظر او نباشد. به‌این‌ترتیب، بین افکارِ عمومی، این او بود که گناهکار شناخته می‌شد. مرارت زنان رومانی هرچه بود، از بازی تأسف‌بار ایلانا نشأت می‌گرفت. آن روزها در بخارست کلمه‌ای بر سر زبان‌ها افتاد که به‌عنوان بیماری جدیدی معرفی می‌شد. این کلمه معجونی از حروف اول چند کلمه به زبان فرانسوی بود: «دانشمند، مهندس، دکتر و استاد دانشگاه». اینها همه القاب ایلانا بود و دوست داشت او را با چنین القابی یاد کنند. این طنز تلخ بیانگر آن بود که ملت در واقع آن قدیسه را متهم ردیف اول می‌دانستند. اما ایلانا همچنان گوش‌هایش را به روی همه اعتراضات و دردهای دختران کشورش بسته بود. نیکلا همواره تکرار می‌کرد «قانونِ اساسی رومانی حقوق برابر را برای زنان و مردان تأمین کرده است. آنها در همه حوزه‌ها و فعالیت‌ها مساوی‌ هستند و می‌توانند مشارکت فعالی در دولت و تمام عرصه‌های سیاسی و اجتماعی کشور داشته باشند». زنان همچنان حضور خود را روی تمبرها، مجلات و تابلوهای نقاشی، به‌عنوان نمادهای کمونیسم ملی در برابر چشم همگان حفظ کردند، اما نه همه زنان، بلکه زن رهبر حزب. برجسته‌کردن نقش زن رهبر حزب درواقع نوعی سوءاستفاده از سوی نیکلا بود. او می‌خواست تفکرات ارتجاعی خود درباره زنان را به زنان رومانیایی بقبولاند و این کار را از طریق نشان‌دادن تصاویر زنان آزاد و بافرهنگ، به‌‌ویژه همسر خودش، انجام می‌داد، اما زنان رومانیایی هرگز زنی را که به آنها خیانت کرده بود، نمی‌بخشیدند. ایلانا پیشرفت را رمز اصلی همه‌چیز می‌دانست یکی از تاریخ‌نگارانی که نسبت‌به قدیسه‌ها شوروهیجان بیشتری داشت، یعنی «کورنیلیو وادیم تودور» برای اینکه از کاروان مداحان عقب نماند، چنان به ستایش اعمال و رفتار او پرداخت که برخی گفتند شاید این بیانگر علاقه یا دستِ‌کم محبت خالصانه او نسبت‌به ایلانا باشد. او گفته بود: «در هر کجای این جامعه، هیچ زنی را بزرگ‌تر از او ندیدم، او حتی در آسمان‌ها نیز ستاره‌ای درخشان‌تر از بقیه است این اوست که به سبک رومانی خود را آرایش می‌کند، این همان ایلانا چاوشسکو است کسی که هدف پرآوازه‌اش پاکیزه‌ترین است کسی که برترین مادر برای نجات میهن است کسی که با مغز یک دانشمند آمده است و دستاوردهایش بزرگ‌ترین دستاوردهاست او همواره درحالی‌که ما را هدایت می‌کند، به‌سوی بلندی‌ها نظر دارد او حامی رهبری ماست و با افتخار در کنار او می‌ایستد».

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.