|

انقلاب جنسیتی

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

از تاریخ 23 آگوست همان سال، برای نخستین‌بار در یک نشست توده‌ای بزرگ حضور پیدا کرد. در ابتدا وضعیت خوبی نداشت. سپس سعی کرد کمی دستش را تکان دهد. بعد با سرِ بالا و چشمان نافذش به مردم سلام کرد. سپس در چهارم دسامبر روزنامه «شراره» را به‌صورت رسمی و با شکل‌وشمایلی جدید منتشر کرد. در آنجا دیگر او تنها همسر رهبر معرفی و توصیف نمی‌شد، بلکه از رفیق ایلانا، به‌عنوان «مهندس، دکتر و رئیس شورای ملی علوم و تکنولوژی» یاد می‌شد. برنامه خلاقانه‌ای بود: در کمتر از دوسال توانست نخستین صندلی را در دولت تصاحب کند. به‌نظر نیکلا، رومانی نمی‌توانست بدون داشتن یک نمونه زن جدید متحول شود. در گذشته «افتخارِ زنان این بود که زندگی ببخشند و کودکانی را زاییده و تربیت کنند. برای زن هیچ نقش دیگری غیر از مادر تصورپذیر نبود»، اما مدل جدید، گونه‌ دیگری بود. او مایل بود آنچه را در چین دیده تقلید کند. زنی را در کشورش شاهد باشد که از همه عیب‌ها و رفتارهای درهم‌وبرهم جنسی رها شده باشد: زنان در چین برخلاف زنان رومانیایی، که به افراط خود را آرایش می‌کنند، آرایشی نداشتند. همچنین زنان رومانیایی دوست داشتند خودشان را با عطرهای فرانسوی خوش‌بو کنند. آنهایی هم که وسع‌شان نمی‌رسید، بوی عطرهای ارزان‌قیمت وارداتی از بلغارستان، می‌دادند. چه ننگی!! نیکلا جلوی این سنت را گرفت. از آن گذشته زنان چینی لاغراندام بودند و باولع غذا نمی‌خوردند. اما انجام چنین مأموریتی، ساده نبود. مائو با توجیه رفتارهای زیبا موفق شده بود، آنچه را ناممکن بود ممکن کند؛ یعنی رفتار زنان چینی را هم کنترل کند. او به شکل رادیکالی جلوی تولدها را گرفت و به‌صورتی جدی سیاست‌های مداخله‌جویانه را پیگیری کرد. یک نمونه بسیار تأثیرگذار آن، مجازات کسانی بود که بیش از یک کودک داشتند. نیکلا، اما برعکس او امتی بزرگ می‌خواست.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.