|

کیمیا علیزاده، اولین مدال‌آور تکواندوی زنان ایران در جهان:

خوش‌رنگ‌ترین مدال المپیک را می‌خواهم

سارا گودرزی

کیمیا علیزاده، پدیده‌ای است که این‌روزها تکواندوی زنان دنیا را متحیر کرده. دختر 17ساله کم‌تجربه‌ای که برای قهرمانان المپیک و جهان خط‌ونشان می‌کشد. از اولین حضورش در میادین جهانی نوجوانان نشان داد حرف‌های زیادی برای گفتن دارد و قدرت او بیشتر از گرفتن مدال طلای المپیک نوجوانان است. مبارزه‌های دیدنی او در همین رقابت‌ها بود که کادر فنی تیم‌های ملی تکواندو بانوان را بر آن داشت که کیمیا را به تیم بزرگسالان بیاورند تا به‌واسطه این ورزشکار برای اولین مدال جهانی تکواندوی جهان خیز بردارند. کیمیا خیلی‌زود مسئولان فدراسیون تکواندو را به آرزوی دیرینه‌شان رساند و در کمتر از یک ‌سال از حضورش در این تیم در مسابقات قهرمانی جهان روسیه اولین مدال تکواندو را نصیب تکواندو زنان ایران کرد. تکواندوکار وزن منفی 63 کیلوگرم کشورمان با شکست قهرمانان صاحب‌نام دنیا حالا رؤیایی‌های بزرگ‌تر، در سر دارد. رؤیایی که به مدال بازی‌های المپیک 2016 ختم می‌شود. گفت‌وگوی اختصاصی او را با «شرق» می‌خوانید.

‌فکرش را می‌کردی بتوانی در مسابقات جهانی روسیه چنین نتیجه‌ای بگیری؟ بله، خیلی زیاد. من سال قبل در بازی‌های المپیک و مسابقات جهانی نوجوانان قهرمان شدم. مدال‌های طلایی که در این دو رویداد مهم گرفتم انگیزه مضاعفی به من داد تا باوجود نداشتن شناخت و تجربه کافی از مبارزه با بهترین تکواندوکاران دنیا، در رقابت‌های جهانی بزرگسالان هم خوب ظاهر شوم. خوشحالم توانستم به‌عنوان اولین دختر تکواندوکار ایران این موفقیت بزرگ را به‌دست آورم. ‌قبول داری با شکست قهرمان المپیک به یک پدیده در تکواندوی زنان جهان تبدیل شدی؟ نمی‌دانم شاید. من در روسیه پنج مسابقه دادم که به‌جز مبارزه اولم که با حریف لهستانی بود بقیه مبارزاتم خیلی سخت و نفس‌گیر بود. بازی دومم با نماینده کرواسی بود که مدال برنز المپیک 2008 پکن را داشت، من این تکواندوکار را در راند طلایی بردم. بازی بعدم با حریف آمریکایی بود که او را هم در راند طلایی شکست دادم. سخت‌ترین مبارزه‌ام با جید جونز، تکواندوکار انگلیسی قهرمان المپیک 2012 لندن بود که او را با نتیجه 10 بر 9 بردم، اما متأسفانه پای فینال به تکواندوکاری از ژاپن که نایب‌قهرمان جهان بود، خوردم و باختم و به مدال برنز رسیدم. البته این را هم باید بگویم که این ژاپنی چیزی نداشت که به او ببازم. من به تجربه او باختم. ‌قبلا با هیچ‌کدام از این حریفانت بازی نکرده بودی؟ چندوقت پیش در تورنمنت هلند با جید جونز مبارزه کرده و از او شکست خورده بودم. خوشحالم انتقام شکستم را در مسابقات جهانی از او گرفتم. اما از بقیه نفرات اصلا شناختی نداشتم. ‌واکنش تکواندوکاران خارجی در برابر نمایش خوب تو در روسیه چطور بود؟ من برای همه آنها ناشناخته بودم. واقعا متعجب شده بودند از اینکه با سن کم توانستم در اولین تجربه حضورم در این مسابقات، حریفانم را شکست دهم. ‌با این مدال برنزی که گرفتی الان چه جایگاهی در رده‌بندی جهانی داری؟ الان جزء 32 تکواندوکار برتر دنیا هستم. مسابقات روسیه 43.25 امتیاز برایم داشت. 22 امتیاز هم پیش از این در مسابقات بین‌المللی جام فجر و تورنمنت هلند گرفته بودم. ‌پس با این حساب اگر در مسابقات بعدی هم با همین روند شرکت کنی قطعا می‌توانی سهمیه المپیک ریو 2016 را بگیری؟ بله، امیدوارم، اما من به سهمیه المپیک فکر نمی‌کنم. تمام فکر و ذکر من گرفتن خوش‌رنگ‌ترین مدال المپیک 2016 ریو است. ‌ظاهرا خیلی به المپیک امیدواری؟ با توجه به عملکردی که در دو سال گذشته داشتم فکر می‌کنم 70 در صد راه را آمده‌ام. 30 درصد باقی‌ماند‌ه‌اش هم به شانس و خودباوری‌ام بستگی دارد. عملکرد من طوری بود که مسئولان کادر فنی تیم‌های ملی تصمیم گرفتند دیگر در ترکیب تیم نوجوانان و جوانان نباشم و به تیم بزرگسالان بیایم. خوشبختانه با استعلامی هم که فدراسیون جهانی از من گرفت مانعی سر راهم قرار نگرفت تا در 17 سالگی در مسابقات رده بزرگسالان شرکت کنم. فقط ناراحت هستم که چرا نشد در بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون کره‌جنوبی شرکت کنم. من پارسال شانس را داشتم تا در این بازی‌ها که مهم‌ترین بازی‌های قاره کهن است مدال طلا بگیرم، اما مسئولان برگزاری مسابقات، چندروز قبل از مسابقات اعلام کردند در رده نوجوانان هستم و به این بازی‌ها نمی‌خورم. ‌چه احساسی داری از اینکه توانستی از خیلی از تکواندوکاران بزرگسال باتجربه تیم ملی جلو بزنی؟ خوشحالم، از این بیشتر خوشحالم که جواب زحمات پدر و مادر و استادم خانم مهرو کامرانی را دادم. من از هشت سالگی که تکواندو را شروع کردم، خانم کامرانی را کنار خودم داشتم. اگر زحمات ایشان نبود الان به اینجا نمی‌رسیدم. الان هم هروقت اردوهای تیم ملی تعطیل باشد زیر نظر او تمرین می‌کنم. ‌آن‌طور که می‌گویند به‌خاطر تیم ملی تکواندو از درس و مدرسه‌ات هم زدی، طوری که سال گذشته مردود شدی؟ بله، سال گذشته این‌قدر تمرینات و مسابقات مهم و فشرده بود که نمی‌توانستم به مدرسه بروم. متأسفانه مسئولان مدرسه‌ام و آموزش‌وپرورش هم هیچ همکاری‌ای با من نکردند. به‌همین‌دلیل مجبور شدم سال دوم دبیرستان را امسال دوباره بخوانم. امسال خدا را شکر، مدرسه بهتر همکاری می‌کند تا به تمرینات و مسابقات برسم. ‌اگر بتوانی مدال المپیک 2016 ریو را بگیری اولین زن مدال‌آور ایران در این رویداد بزرگ خواهی بود و اسمت را در تاریخ ثبت می‌کنی! امیدوارم این‌طور باشد. هرکاری می‌کنم تا به مدال المپیک برسم. همان‌طور که از درس و مدرسه‌ام عقب افتادم. ‌وضعیت سایر تکواندوکاران زن تیم ملی را برای کسب سهمیه المپیک ریو چطور می‌بینی؟ بچه‌های ما همه واقعا خوب هستند. خود من فکر می‌کردم به‌جز من نفرات دیگری هم بتوانند در روسیه مدال بگیرند، اما متأسفانه با بدشانسی روبه‌رو شدند. ان‌شاءالله بتوانند این ضعف را در تورنمنت‌هایی که در آینده پیش‌رو داریم جبران کنند و با جمع‌کردن امتیاز، سهمیه المپیک را بگیرند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.