|

درحاشیه گفت‌و‌گو

درحاشیه گفت‌و‌گو ابوالقاسم سعیدی، متولد ١٣٠٥ در اراک است. از نسل نقاشان نوگرایی که همواره کوشیده با درآمیختن درونمایه‌های ایرانی با سبک‌ها و تکنیک‌های مدرن، به زبان و نگاه ویژه خود دست یابد. فارغ‌التحصیل مدرسه هنرهای زیبای پاریس (بوزار) در سال 1334. برخی فعالیت‌های هنری‌اش در ایران، شامل اجرای پروژه‌های نقاشی برای سازمان رادیو و تلویزیون، بانک‌مرکزی و دانشگاه شیراز است. سال 1339 جایزه دومین بی‌ینال نقاشی تهران را دریافت کرد و شش سال بعد، برنده جایزه بزرگ پنجمین بی‌ینال تهران شد. سال 1338 هم جایزه نقاشان جوان فرانسه را از آنِ خود کرد و جوایز متعددی ازجمله جایزه بزرگ تیلور- جایزه جورج لیون بودری- جایزه مناکو. تاکنون در نمایشگاه‌های متعدد در فرانسه، بلژیک، اسپانیا، سوئیس و دیگر کشورها شرکت کرده؛ نمایش آثار در سالن نقاشان جوان و نمایشگاه‌های بزرگ سالانه پاریس از 1333 تا 1340؛ شرکت در دوسالانه‌های تهران، پاریس و سائوپائولو؛ نمایش آثار در دومین، سومین و پنجمین دوسالانه تهران؛ شرکت در نمایشگاه باغ ایرانی موزه هنرهای معاصر (۱۳۸۳)؛ عضویت در هیأت داوران و کمیته تشکیلاتی نمایشگاه نقاشی جوان فرانسه و عضویت در انجمن نقاشان فرانسه، در کارنامه هنری این نقاش دیده می‌شود. در ادامه مروری داریم بر برخی نظرات سعیدی درباره نقاشی و نگاهش به جهان.

نقاش با فرم و طرح و ابزار اساسی نقاشی سروکار دارد؛ همان‌طور که موزیسین با صدا. این چند المان، رنگ، فرم و کمپوزیسیون در عطاری من هست. این اجزا به من داده می‌شود. اینها را یاد گرفته‌ام و مثل زبان محاوره‌ای‌ام، زبان من شده. بعد شما با این زبان می‌خواهید یک ایده را پیاده کنید. یک نفر مثل بهمن محصص می‌آید داد می‌زند و فریاد می‌کشد. اما من می‌گویم آن‌قدر در دنیا داد هست که بهتر است بیاییم کمی با زندگی همراز و همکار شویم؛ برای اینکه داد متعلق به بچگی است. به‌مجرد تولد، داد زده‌ایم. پس باید خیلی خوشبین باشیم که خیال کنیم دنیا با دادزدن درست می‌شود. خیلی بدبین‌تر از آن هستم که بخواهم با دادزدن، دنیا را اصلاح کنم. من تبسم را می‌آورم تا به مسائلی که بعضی‌ها را به دادوبیداد وادار می‌کند، بخندم. نگاهم بیشتر خیامی است. خیام می‌گوید این‌طور است و فقط باید با آن ساخت. یک شاعر خیلی بزرگ فرانسه هنوز از گل رز صحبت می‌کند. من هنوز به زیبایی و تبسم زیبایان اعتقاد دارم. عده‌ای خوشبین و عده‌ای بدبین هستند. من خیلی بدبینم. در اثر این بدبینی است که می‌گویم نمی‌شود. پس نگاهم خیامی است. می‌خواهم آدم‌ها را به وجود و حضور گرایش دهم. حضور هم می‌تواند همان گل رُز یا تبسم باشد. خیلی بدبین هستم که می‌گویم این چیزی است که هست و این مقدار امکانی که وجود دارد را باید بخندیم و برقصانیمش. هنرمندی فقط تبسم است و فریادزدن فایده ندارد. هنرمند با شک می‌خوابد، با شعف بیدار می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.