|

هوشنگ کامکار از تولد ۷۵سالگی احمدرضا احمدی می‌گوید:

آدم رک، واقع‌بین و پر انرژی

سعید برآبادی: ‌سی‌ام اردیبهشت‌ماه، شاعر شمعدانی‌ها، 75ساله می‌شود. احمدرضا احمدی اما در بیان و نگاه دوستانش، همیشه همان جوانی پنهان زیر بازیگوشی‌های زبانی و شعرهای عاشقانه‌اش را دارد. «هوشنگ کامکار» در این گفت‌وگوی کوتاه، با مرور خاطرات سال‌ها دوستی با احمدرضا احمدی، او را شخصیتی متفاوت از اشعارش می‌داند که جدی، سخت‌کوش و هنوز پر از انرژی است:

‌دوستی شما با آقای شاعر چقدر قدمت دارد؟ دوستی ما از زمان دانشجویی من آغاز شد. تا پیش از آن احمدرضا را از طریق فعالیت‌هایش در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان می‌شناختم، اما ارتباط نزدیکی که منجر به دوستی ما شد، عمری 25ساله‌ دارد و خب یک‌ربع قرن، مدت‌زمان کمی است برای شناخت شخصیتی همچون احمدرضا احمدی. سال‌هاست که هرروز لااقل یک‌بار تلفنی صدایش را می‌شنوم. گاهی حتی برای اینکه غم و غصه‌ام کاسته شود، تلفنش را می‌گیرم. زنگ می‌زنم که به قول معروف، شارژم کند. او هم مرتب از کار و فعالیتش حرف می‌زند، جوک تعریف می‌کند، با وجود اینکه بیمار است، شادی و انرژی را از طریق همین تماس تلفنی به آدم می‌رساند و جان تازه‌ای به من می‌دهد. در همه این سال‌ها، آن‌قدر دقیق و جدی درباره کارش حرف زده که سراسر انرژی می‌شوم. ‌از نظر شما، دلیل اهمیت او در بین شاعران هم‌عصرش چیست؟ کاری به دستاوردهای شعری‌اش ندارم. می‌دانم کسانی که صلاحیت ارزیابی شعر او را دارند، او را در ردیف بهترین‌ها قرار می‌دهند، اما به لحاظ شخصیتی، یکی از دوستان خوب و مفید من است. در چند کار من شرکت کرده و هربار با احترام خاصی، حضورش را پذیرفته است و با اینکه وضع جسمی‌اش خوب نیست، اما آن‌قدر انرژی دارد که نیروی عجیب کار هنری را در انسان بیدار کند. ‌آیا او به اندازه شعرهایش، احساساتی است؟ احساساتی؟ نه اتفاقا! آدم رک‌، واقع‌بین و منتقدی است. هیچ‌وقت مسائل را با روابط قاطی نمی‌کند، در کار هنری بسیار جدی است و احتمالا مثل هر هنرمند دیگری، احساساتش را برای هنرش گذاشته، یعنی در نوشتن اوست که درونش دیده می‌شود. از قبل با شعرش آشنا بودم، وقتی که دانشجوی دانشکده هنرهای زیبا بودم، فعالیت‌های او را در زمینه موسیقی می‌شناختم. می‌دانم که نوآوری‌هایی در شعر کرده، انتخاب لغت‌هایش را دوست دارم، کلامش دلنشین است و تابه‌حال روی چند شعرش، موسیقی گذاشته‌ام، منتها اصلی‌ترین اخلاق حرفه‌ای‌اش شکسته‌‌نفسی است. ‌فکر می‌کنید چه هدیه‌ای برایش جالب‌تر است؟ نمی‌دانم! واقعیتش این است که شاید به خاطر خصلت کُردبودن، خود من هیچ‌وقت به این مراسم‌ها فکر نمی‌کنم، حتی نمی‌دانم تولد خودم و اطرافیانم کی است. تاریخ تولد احمدرضا را هم نمی‌دانستم و تابه‌حال برایش کادو نگرفته‌ام، اما مراوده ما بیشتر روحی و عاطفی است و این مراوده‌ها، همان‌طور که تاریخ مصرف ندارند، به تاریخ خاصی هم وابسته نیستند که نیازمند نشانه‌ای مثل کادوگرفتن باشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.