چندسطر درباره عکسهای نیما علیزاده
تجربهای از یک خاطره مشترک
مریم امیرفرشی
«در میان بیش از 500 نفری که حضور داشتند، تعدادی از چهرهها مرا فرامیخواند. همانها را در گوشهای که از قبل با پارچهای سیاه برای خودم جدا کرده بودم، دعوت به عکاسی کردم. لحظاتی چند مقابل نگاهم آرام گرفتند و به عدسی چشم دوختند. این عکسها برشی از یک دون است، با نگاهی به قدمت بشریت». این متن قسمت کوتاهی از یادداشت نیما علیزاده است در مقدمهای برای نمایش عکسهایش که هماکنون در گالری «آران» به دیوار آویخته و مخاطبان را به تجربهای متفاوت از دیدن دعوت کرده است؛ تجربهای دونادون. تب عکاسی بهخصوص از نوع هنری، صحنهای، اجتماعی، انتزاعی و همگی آمیخته با انواعواقسام فناوریهای نو در حوزه وابسته به صفرویک، اینروزها، بدنه دیوار گالریها و فکرها را داغ کرده. این تب تند زود سرد شده، از دهان میافتد. این تب پر از رنگ است، پر از فن، پر از پول. در این میان سپردن دریچه دوربین به سوژهای تکراری یعنی آدمیزاد، آنهم بدون رنگ و طراحی و بالاوپایین و هزار فریب عکاسانه، خود تجربه در دون دیگری است. مرکز توجه تمامی عکسها صورت است که بدون هیچ حسی در بیزمانی و بیمکانی به چشمهای بیننده خیره شدهاند. مهارت عکاس در انتخاب سوژه، نحوه نورپردازی و چاپ مرغوب، از دیگر عوامل توفیق افسون این 12 تابلو- عکس است. دراینبین در یکی از اتاقهای گالری نجوای آشنایی از دل تاریخ مرا آرام میکند. با اینکه تمامی سوژهها زن هستند، اما چیزی ایشان را از جنس بیمعنا کرده. تجربه مشاهده بین بیننده و سوژه، تجربهای دوسویه است میان تلخی و شیرینی، زندگی و مرگ، امید و یأس، سیاهی و سپیدی، نامیرایی و میرایی، تجربهای از یک خاطره مشترک در ناخودآگاه جمعی؛ خاطره زندهای از بانوان سرزمین مادری که دیدنشان دل آدمی را میلرزاند. فرصت تجربه مشاهده آثار نیما علیزاده از تاریخ 25 اردیبهشت با یادآوری آدینههای تعطیل، در گالری «آران»، خیابان خردمند، کوچه دی برقرار است؛ فرصتی با عنوان «دونادون» که دلیل این نامگذاری به تفصیل در کتابچه نمایشگاه مرقوم است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.