|

معتمدآریا: صلح، بزرگ‌ترین آرزوی زندگی‌ام

عسل عباسیان

«فاطمه معتمدآریا» این‌روزها باز با نوبر کردانی «روسری آبی» میهمان پرده‌های نقره‌ای سینماست. او در «قصه‌ها»ی رخشان بنی‌اعتماد، بار دیگر، زنی را زندگی می‌کند که مادر است و زندگی‌اش آمیخته شده با آلام و دلهره. البته که «فاطمه معتمدآریا» در جهان حقیقی همیشه لبخند می‌زند و درد و دلهره‌ها را به حاشیه می‌راند، چنانچه در «5 دقیقه» پیش‌رو خواهید دید خوشحالی‌ها و امیدهایش چه‌اندازه پررنگ هستند. این‌روزها مشغول هستم به: تمرین تئاتری با گروه تئاتر ترمینال که پیش‌تر هم با آن همکاری داشته‌ام؛ تئاتری به کارگردانی آقای احصایی که هنوز اسم مشخصی ندارد، اما قبلا اسم آن «قدم‌زدن در تاریکی» بوده و نویسنده آن فارس باقری است. شبنم مقدمی هم بازیگر دیگر این نمایش است. اصل مهم برای اینکه در دنیای هنر ماندگار باشید: پژوهش است. خوشحالی این‌روزهایم: اکران فیلم «قصه‌ها»ست. وقتی فیلمی که مدت‌ها اجازه اکران نداشته، روی پرده می‌رود، بسیار خوشحال می‌شوم و حالا که «قصه‌ها» در معرض دید تماشاگران قرار دارد، بسیار خوشحالم. چه‌کاره بودم اگر کسی نمی‌شدم که حالا هستم؟! یک خواننده اُپرا یا یک بالرین. فیلمی که به‌تازگی بیشترین تأثیر را بر من گذاشت یا برایم جالب بود: چند مستند حیات‌وحش بود در رابطه با زندگی حیوانات. در این مستندها آنچه برایم جالب بود، برخوردی بود که حیوانات با هم داشتند. حیرت کردم از اینکه روابط حیوانات با هم چه‌قدر حساب و کتاب دارد و چه اندازه محبت و عشق بینشان هست؛ چیزی که بین آدم‌ها کم می‌بینیم ولی در زندگی حیوانات طبیعی و سرشار است. بزرگ‌ترین سوءتفاهم درباره من این است که گفته شود: آدم خودخواهی هستم. فیلم بعدی سینمایی‌ام: هنوز معلوم نیست. فیلم‌نامه‌هایی پیشنهاد شده که در بین آنها دو تا از آنها برایم جالب بوده و با عوامل آن در حال مذاکره‌ام. بزرگ‌ترین آرزوی زندگی‌ام: صلح است. برای الهام‌گرفتن در فعالیت هنری‌ام می‌روم به: طبیعت. ممکن است آن طبیعت گلخانه کوچک خانه‌ام باشد یا اولین‌جای سرسبزی که به خانه‌ام نزدیک است، اما به‌طورکلی اهل الهام‌گرفتن نیستم، بااین‌حال طبیعت حال بسیار خوبی به من می‌دهد. اگر بخواهم هنر را در یک واژه خلاصه کنم، باید بگویم هنر عبارت است از: شور و شعف و آفرینش. اگر روزی به ثروتی هنگفت دست پیدا کنم، شاهکار هنری‌ای که برای خود خریداری می‌کنم: آثار هنرمندان جوان است. چون آنها یک جریان روبه‌جلو هستند، در نتیجه اگر از کار یک جوان لذت ببرم، آن را شاهکار می‌دانم و می‌خرم. اگر در رشته هنری‌ام به عقب برگردم، آرزو می‌کنم که: یک هنرپیشه بشوم، درست مثل همین حالا! بهترین نقدی که طی سال‌های گذشته خوانده‌ام: را یادم نیست، اما بدترین‌هایش را خوب به یاد دارم و اتفاقا هرروز می‌خوانم و می‌بینم. همیشه نقدهای سازنده را دوست دارم ولی یک‌سری نقدهای مخرب هم هست در دو، سه سایت مشخص، که پر از توهین و جانبداری است و برایم آزاردهنده است. اصلا برای سینمای ما زشت است که آن چنان خطاب شود. بزرگ‌ترین معلمم؟ دو معلم بودند که هردو در دوران تحصیلم بسیار بر من تأثیر گذاشتند. یکی خانم مریم واعظ‌زاده‌مرجانی و دیگری هم خانم مهوش قوامی. البته به‌جز این دو نفر، پدر و مادرم هم معلم‌های بزرگ من بودند. جالب‌ترین اتفاقی که در این سال‌ها در سینما برایم افتاده؛ ممنوعیت کاری‌ام بوده.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.