سرنوشت رفیق زیرک
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
به جز این؛ او را متهم کردند که یک میلیارد دلار اختلاس کرده است. درحالی که تعداد اتهامات نسبت دادهشده به خود را میشمرد، احساس کرد همهچیز وارونه شده است. دادستان در آخر گفت: «به این دلایل خواستار مجازات اعدام هستم». ایلانا به سقف و سالن نگاه کرد. به دشمنانش اندیشید. رو به نیکلا کرد و گفت: «نگاهشان کن. آنها فرزندان ما هستند. داین، ما بودیم که آنها را بزرگ کردیم». بیخیال دفاع شد. به نگهبانی که داشت دستهایش را برای بردن او پشتسرش میبست، شکایت برد. گفت: «فرزندم. داری اذیتم میکنی». او هنوز خود را مادر میهن میدانست؛ مادر هر فردی که روی خاک رومانی قدم میزد. حال، فرزندانش چگونه به خود جرئت داده بودند که روی مادرشان دست بلند کنند؟ برای آخرینبار سعی کرد خود را از آن مهلکه برهاند، اما فایدهای نداشت. تلاش کرد دلسوزی جلادانش را بهدست آورد. اشکهایش را بر گونه نیکلای ریخت. آن دو تصمیم گرفته بودند با هم بمیرند. آوردن گروهی برای اعدام، وجهی نداشت پیش از اعدام، ایلانا حرفهایی را زد که مشهور و افسانهای شد. به نیکلای، بهعنوان پایانی خشونتآمیز بر یک زندگی مشترک که 50 سال طول کشیده بود، گفت: «نیکل، میخواهند ما را ترور کنند؟ آنهم در کشور خودمان. رومانی؟!». درحالیکه سربازان، خود را برای شلیک آماده میکردند، نیکلای فریاد زد: «زندهباد جمهوری سوسیالیستی آزاد و مستقل رومانی!» ایلانا هم به نوبه خود درحالیکه روسریاش چهره او را پوشانده بود، فریاد زد: «من برای شما یک مادر نبودم؟ بیایید فرزندانم. شلیک کنید!». در پاکتی که از آن چشم برنمیداشت، نه شمارهحسابهای سوئیس بود و نه فهرست خیانتکاران نظام، بلکه آمپولی حاوی ماده انسولین بود. نیکلای چاوشسکو بیماری قند داشت و باید انسولین استفاده میکرد. نمیتوانست بدون آن زندگی کند. به او آمپولی زده بودند تا دادگاه را دوام آورد. بخارست 13 آگوست 1939. دختری گندمگون با 23 سال عمر و لبهای قیطانی بهنام «لنوتا پترسکو»، داشت خودش را آماده میکرد به مجلس رقصی که در «باغ شادی» برپا میشد، برود. لنوتا سرکش بود. در فاصله دو جنگ تمایلی به جوانان نداشت. در عوض دختری زباندار بود و حیرتآور، اما همین ملکه شهر جلوی چشم مردم معشوقه خود، یعنی نیکلا را برگزید. ملکه آن مجلس، درواقع کشاورزی بود که از«پتراستی» میآمد؛ روستایی کوچک در «والاشیا»ی شمالی. او در هفتم ژانویه سال 1916 متولد شده بود. لنوتا، پیش از ورود به دوران دبیرستان تربیت مختصری دیده بود. برخی از اصول اولیه در خواندن و نوشتن را آموخته بود. قواعد غیرقابل تحمل حساب را هم رها کرد. با دلربایی خود، اما میتوانست این نقص تربیتی را، که برایش یک عقده شده بود، جبران کند. بنابراین مهم نبود. او میدانست چگونه تمایلنداشتن به پسران را با لجبازی و خواستنهایش جایگزین کند. در 23سالگی بود که توانست در برابر مردم صحبت کند و جماعت را مخاطب قرار دهد. آری این او بود. ملکه آن مجلس عیشوعشرت، کسی که نیکلای عاشقش شده بود. پدر لنوتا او را به پایتخت فرستاده بود به این امید که در صنایع نوپای رومانی برای خود شغلی پیدا کند.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.