|

ققنوس زندگی در کمپ

مترجم: زروان بختیار

سایت یونیسف: «جاندا» مددکار 24 ساله‌ای است که در کمپ داراشاکران کار می‌کند. این کمپ برای پناهندگان سوری و در منطقه کردستان عراق است. او کار خود را از صبح زود آغاز می‌کند. از دو سال پیش هنگامی که خانواده‌اش هاساکا را در سوریه ترک کردند، به اینجا آمد. در آن زمان در رشته پرستاری ثبت‌نام کرده بود، اما هنگامی که خانواده‌اش از درگیری‌ها گریختند، از ادامه تحصیل بازماند. حالا جاندا در زندگی جدید خود با دیگر داوطلبان حاضر در کمپ از زنان باردار و مادران مراقبت می‌کند و برایشان مشاوره پیش و پس از زایمان می‌دهد. مادران هرروز یک‌بار در کمپ داراشاکران فرزندی به دنیا می‌آورند بنابراین جاندا باید گوش‌به‌زنگ و فعال باشد. او هرروز صبح به همراه دیگر داوطلبان و ناظر بخش خود به جمع‌آوری تجهیزات می‌پردازد و کارهای آن روز را برنامه‌ریزی می‌کند. کمپ‌های پناهندگان، خدمات درمانی اولیه دارند و برای فراهم‌کردن خدمات درمانی کامل که مردم نیاز دارند، کمبود نیرو و امکانات دارند. برای رفع این کمبود، یونیسف شبکه‌ای از داوطلبان را برپا کرده است که می‌توانند رفتارهای سالم را گسترش دهند و افرادی را که نیاز به کمک درمانی بیشتری دارند، به نزدیک‌ترین بیمارستان منتقل کنند. هنگامی که جاندا از این برنامه مطلع شد، پیش مدیر کمپ رفت و داوطلب شد. با توجه به تجربه‌ای که داشت، او را برای قسمت مراقبت از کودکان و مادران انتخاب کردند. این قسمت را یونیسف با بودجه‌ای پشتیبانی می‌کند که دولت کویت آن را تأمین می‌کند. یونیسف برای اینکه او و دیگر داوطلبان را برای این فعالیت آماده کند، برنامه‌های آموزشی اولیه مراقبت از مادران و کودکان را در کمپ ارائه می‌دهد. جاندا در سه برنامه آموزشی شرکت کرد. او پس از آموزش‌دیدن و خدمات‌دهی به زنان باردار و مادران، به‌خوبی وظایف خود، مادران و نوزادان را می‌شناسد. من اوایل این ماه به کمپ داراشاکران رفتم و یک روز را با جاندا سپری کردم. نخست به ملاقات خانواده‌ای رفتیم که در آن مادری فرزند پسری به نام مامو به دنیا آورده بود. مادران کودکان را در کمپ به دنیا نمی‌آورند بلکه در زمان به‌دنیاآوردن، در خانه‌هایی موقتی هستند. کار جاندا به‌عنوان مددکار سلامت این است که نوزادان را معاینه کند و مطمئن شود آنها پس از بازگشت به کمپ حالشان خوب است. جاندا می‌گوید: «یکی از چالش‌هایی که در کمپ داریم، این است که امکانات زایمان نداریم و مجبوریم مادران را به بیمارستان‌های مجاور بفرستیم». از آنجایی که مادران تغذیه درستی ندارند، نوزادان با مشکلات کمبود وزن روبه‌رو هستند. همچنین نگرانی از جابه‌جاشدن و زندگی در کمپ هم توانایی شیردهی آنها را کاهش می‌دهد و مادران مجبور هستند به غذاهای مکمل تکیه کنند. جاندا می‌گوید: «ما بر شیردهی برای شش‌ماه اول بسیار تأکید داریم زیرا بهترین تغذیه برای نوزاد است». جاندا با مادری سوری به نام نور که دو دختر به دنیا آورده است، درباره تغذیه صحبت می‌کند. این صحبت شامل شیردهی و درنظرداشتن رشد نوزاد و همچنین ایمنی و رفتارهای سالم دیگر برای سلامت نوزادان است. نور به ما گفت: «در اینجا خوشحالم و امیدوارم آخرین نوزادی باشد که در کمپ پناهندگان به دنیا می‌آورم. می‌خواهم به خانه بازگردم». صندوق جمعیت سازمان‌ملل از خانواده‌ها پشتیبانی می‌کند و به آنها درباره زایمان اطلاعات می‌دهد و برایشان مراقبت پس از زایمان و تمرین برنامه‌ریزی برای خانواده فراهم می‌کند. همچنین از پزشکان زنان و ماماها حمایت می‌کند که به پناهندگان کمک کنند تا مراقب سلامت اعضای خود باشند. نور عاشق فرزندانش است و می‌خواهد مطمئن شود که می‌تواند از آنها مراقبت کند که این مراقبت نه‌تنها شامل سلامت فرزندانش بلکه شامل سلامت خودش هم می‌شود. جاندا پس از ملاقات با نور و خانواده‌اش، به سوی دیگر کمپ می‌رود تا دختری را ببیند که تازه به داراشاکران رسیده است. این دختر به همراه سه‌هزارنفر دیگر، چهارماه پیش از کوبانی جنگ‌زده در سوریه به اینجا آمده‌اند. این کمپ از پیش، حدود 10هزار پناهنده داشت و با آمدن این پناهندگان، منابع کمیاب‌تر هم می‌شود. احلام، دختری 20 ساله است که با خانواده‌اش کوبانی را ترک کرده و از راه ترکیه به داراشاکران آمده. او اولین بارداری خود را تجربه می‌کند که سه‌ماه از آن می‌گذرد و صورتش به‌خوبی بیانگر نگرانی و ترس او برای نوزاد به‌دنیانیامده‌اش است. جاندا به‌آرامی با او حرف می‌زند و درباره تغذیه‌اش به او مشورت می‌دهد و می‌گوید که نگذارد نگرانی بر او غلبه کند. جاندا ما را از چادرهای پناهندگان کوبانی که تازه رسیده‌اند، به کلبه نوزادان می‌برد؛ جایی که زنان باردار و مادران در آن گرد هم می‌آیند. کلبه نوزادان به مادران فضای لازم برای شیردهی در خلوت خود و دریافت مشاوره را می‌دهد. همچنین این امکان را می‌دهد که کودکانشان با هم بازی کنند، درحالی‌که آنها به نوزادانشان شیر می‌دهند. یونیسف با بودجه‌ای که از دولت ژاپن دریافت کرده است، کلبه نوزادان را در همه 9 کمپ پناهندگان برپا کرد و همچنین قرار است برای 25 کمپ دیگر در سراسر عراق که در آنها بیش از 2.6 میلیون بی‌خانمان زندگی می‌کنند، فراهم کند. امسال تاکنون بیش از صد مادر در کمپ داراشاکران زایمان کرده‌اند بنابراین جاندا و همکارانش بسیار زحمت کشیده‌اند، اما جاندا عاشق کارش است و می‌گوید: «من عاشق نوزادان و بچه‌ها هستم و بسیار خوشحالم که می‌توانم به مردمم کمک کنم». سپس به زبان فرانسه ساده و با لبخندی که بر تمام صورتش می‌نشیند، می‌گوید: «عاشق کارم هستم. دلم برای دوستان و زندگی‌ام در سوریه تنگ شده است و نگرانشان هستم، اما امیدوارم به‌زودی اوضاع بهتر شود و بتوانم بازگردم و درسم را در رشته پرستاری به پایان برسانم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.