تکنگاریِ فردای شهرِ بیشاعر
هجوم رگبارها در پیادهروها
عسل عباسیان
انگار آسمانِ تهران میدانست دارد با شاعرش وداع میکند که رعدهای غریب میزد و میغُرید. درست حوالی بامداد سهشنبه بیستودوم اردیبهشت یکهزاروسیصدونودوچهار، بغض آسمان دیگر ترکیده بود و برق میزد برای «خانه روشنی» آقای شاعر، شاعر تهران؛ محمدعلی سپانلو. باران که بند آمد، دیگر شهر با شاعرش بدرود گفته بود و صبحی دیگر در راه بود؛ صبحی که به ظهر نرسیده، اهالی بلوار کشاورز و خیابان جمالزاده شاید هنوز خبر نداشتند که دیگر تهران، قایقسواری چون سپانلو ندارد تا کوچهبهکوچهاش را، خشتبهخشت خانههایش را، درز آجرهایش را تماشا کند و به پیش براند. «رگبارها»، «پیادهروها» را مورد «هجوم» قرار داده بودند و شاعری «تبعید در وطن»، همان شاعری که نبض وطنش را میگرفت، میرفت تا به آسمان بپیوندد و صبح فردا که دوستانش به خانهاش میآمدند، دیگر نبود تا خوشامدگوی میهمانانش باشد؛ خوشامدگوی رفقایش، شاعران و نویسندگان جوان یا همسنوسالهایش. نبود تا روی مبل همیشگیاش بنشیند و با صدای رسا شعر بخواند، نبود تا در به روی آنها که با چشمِ غمبار به خانهاش میآمدند، بگشاید و بهارِ حیاط خانهاش، در انتهای بنبستِ سرو، انگار سبز نبود دیگر. صبح روز سهشنبه؛ فردای شبی که شاعر برای همیشه از تهران رفت، مهدی اخوت، رفیق سالیان و همخانهاش، همان حوالی قدم میزد و در خانه سپانلو را به روی میهمانان میگشود. جوانترها هم آمده بودند تا در کنار شاعران و نویسندگان پیشکسوت، کلمات شاعر تهران را مرور کنند، تا به یاد داشته باشند تا شهر هست، تا «منظومه تهران» هست، تا بلوار کشاورز و تجریش و لالهزار هست، سپانلو در این شهر جاودان خواهد ماند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.