جواد منصوری:
بعید است ضرباتی که احمدینژاد به کشور زده بهزودی جبران شود
شرق: جواد منصوری، اولین فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود. منصوری پیش از انقلاب، به اتهام مبارزه با رژیم پهلوی بارها به زندان افتاد. وی عضو حزب گروه ملل اسلامی، معروف به گروه ۵۵ نفره بود. منصوری بهدنبال فعالیتهای سیاسی، نخستینبار در سال ۱۳۴۴ دستگیر و به ششسال زندان محکوم شد، اما در سال ۱۳۴۸ آزاد شد. او به مبارزات خود ادامه داد و مجددا در سال ۱۳۵۱ دستگیر شد و تا انقلاب در زندان بود. جواد منصوری از اردیبهشت تا اسفند سال 1358 با حکم شهید بهشتی در سمت فرماندهی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی حضور داشت. او از فروردین ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۷ معاون آسیا و اقیانوسیه وزیر امور خارجه بود. سپس در سال ۱۳۶۸ بهعنوان سفیر جمهوری اسلامی ایران به پاکستان رفت و تا سال ۱۳۷۲ در این سمت بود. سال ۱۳۷۲ معاونت فرهنگی دانشگاه آزاد را برعهده گرفت و تا سال ۱۳۷۴ در این سمت بود. همچنین از ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۸ سفیر ایران در پکن بود. او درحالحاضر در مرکز اسناد انقلاب اسلامی مشغول به کار است. منصوری بازمانده انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی است. جواد منصوری زمانی که معاون کنسولی و فرهنگی وزارت امور خارجه بود، مورد سوءقصد قرار گرفت. او در اثر آن حادثه تروریستی، از سه ناحیه بازوی راست، ساق چپ و کبد مجروح شد و پاسداران همراهش به شهادت رسیدند. اولین فرمانده سپاه پاسداران در گفتوگویی با سایت نامهنیوز به مرور خاطرات خود از ابتدای انقلاب پرداخته که در آن نکات جالبتوجهی یافت میشود. بخشی از این گفتوگو را در ادامه میخوانید: پنج روحانی سرشناس که بهعنوان هیأت مؤسس اولیه حزب جمهوری اسلامی بودند، 25 نفر را انتخاب میکردند که بهعنوان شورای مرکزی موقت حزب جمهوری اسلامی فعالیت کنند که بنده یکی از آنها بودم. میرحسین موسوی را آقای پیمان پیشنهاد داده بود. ابتدا به خود پیمان پیشنهاد شده بود که او قبول نکرده بود و مهندس موسوی را برای جایگزینی خود پیشنهاد کرده بود. معتقد هستم بازرگان خائن نبود، اما یک عده در اطرافش بودند که خائن بودند؛ مانند امیر انتظام و خیلیهای دیگر. آنها کاملا علیه انقلاب بودند و کاملا هم با دشمن همکاری میکردند. هاشمی میخواست همه را داشته باشد. او میخواست روحانیون را داشته باشد، مجاهدین خلق را داشته باشد و واقعا روحیه هاشمی اینگونه بود. البته ایشان به صورت پررنگتر و برجستهتر با نیروهای خط امام کار میکرد، مثلا فکر نمیکرد نهضتیها آدمهای خیلی خطرناکی هستند و به خیانت جبهه ملی معتقد نبود، اما من بودم. در زمان شهید بهشتی با آن شخصیت برجستهای که داشتند نیز اختلافاتی وجود داشت. این اختلافات هنوز هم در کشور وجود دارد و مسئله بنیادی است که حتی با حضور امام(ره) هم حل نشد. ما مشکلات مهمی در زمینه فرهنگی و اخلاقی داریم که نتوانستیم آن را حل کنیم. قانونگریزی در کشور ما یک مشکل ریشهای است. ما در ایران 120 سال است بحث قانون و رعایت آن را داریم که مشکلش حل نشده است. فکر نکنید فقط طلحه و زبیر در تاریخ اسلام وجود داشتند. نه، از این جنس آدمها دیروز بودند، امروز هستند و فردا هم وجود دارند. احمدینژاد سعی کرد خود را بهعنوان رجایی دیگر به مردم القا کند. هم بنیصدربودن ایشان و هم رجاییبودنش حرف بیربطی است. احمدینژاد شبیه هیچکس نیست. احمدینژاد از نظر فکری هم انسجام ندارد و خودش نیست و دیگران او را اداره میکنند. او اصیل نبود. این مسائلی است که باید بررسی شود. چه زمانی تاریخ صحت گفته من را روشن کند، نمیدانم. ضرباتی که او به کشور زده است بعید میدانم به این زودیها جبران شود. دوماه بعد از ریاستجمهوری احمدینژاد، وزیر خارجه آمریکا (رایس)، در ریاض گفت ما از دولت احمدینژاد راضی هستیم. ما از دولت او ضربه نمیخوریم. 15 روز بعد از اینکه احمدینژاد، رئیسجمهور شد، گفتم که کلاه بزرگی سر مملکت رفت و حواستان جمع باشد. آقای بشارتی یک ماه بعد از شروع به کارکردن احمدینژاد، خدمت یکی از بزرگان نظام میرسد و میگوید که احمدینژاد دارد مملکت را خراب میکند، ایشان میگویند، حالا قضاوت زود است و دوستان بروند کمک بکنند. بههرحال آقای بشارتی هم زنده است و میتواند در این مورد شهادت بدهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.