ابهامزدایی از ماجرای ونیز
علی فرامرزی . نقاش
پیوند هنر با دنیای اقتصاد متزلزل است و ناپایدار؛ لحظهای شیرین و دوستداشتنی و لحظهای دیگر تلخ و نگرانکننده. بندبازی هنر روی طناب اقتصاد همواره نشانگر آسیبپذیربودن ذات هنر یا به بیان دیگر حساس و ظریفبودن شاکلههای آن است. هر رویداد، هر کنش و واکنش اقتصادی در جهان بر بازار حساس هنر تأثیر میگذارد. با اینکه برگزاری بیینالها، حراجها یا خرید آثار هنری از جمله مصادیق مشارکت بخش خصوصی با هنرمندان است، اما هنرمندان همیشه دلنگرانیهایی در زمینه استقبال نهادهای مالی پشتیبان، از خود دارند و گویا به شکلی کلیتر هنر همواره با اضطراب و نگرانی در پیوند است؛ اضطرابی بجا خصوصا آنجا که پای سودجویی عدهای خاص در میان است. اما وقتی پای یک سرمایهدار وسط میآید که بهجای مصرف بیمارگونه دارایی خود، درآمدش را صرف پیشرفت و تعالی فرهنگ و هنر میکند، این اضطراب شاید بیمورد باشد. حرکت مرکز هنرهای تجسمی در جهت شرکت در بیینال ونیز و همکاری و مشارکت با بخش خصوصی در این زمینه، باوجود همه حرفوحدیثها و نگرانیها، تصمیم درستی بود که باید روزی گرفته میشد. این امر ناگهانی و بهدور از سابقه هم نیست و در بخشهای دیگر فرهنگی سالهاست که انجام میشود. اگر سرمایهگذار خصوصی کتابی منتشر نمیکرد، صنعت نشر به بالندگی کنونی میرسید؟ مگر غیر از این است که اکثر فیلمها را سرمایهگذاران خصوصی میسازند؟ چنددرصد از سرمایهگذاران کنسرتهای موسیقی افراد غیردولتی هستند؟ مگر فستیوالهای فیلم در دنیای آزاد از اسپانسرهای خصوصی استفاده نمیکنند؟ آیا جز این است که مدارس غیردولتی و بسیاری از پدیدههای دیگر فرهنگی و هنری از پشتیبانی مدیران غیردولتی سود میبرند!؟ چگونه است که وقتی این اتفاق در بخش تجسمی میافتد، حساسیتبرانگیز میشود؟ آیا جز این است که چون مسبوقبهسابقه نیست، تعجب برمیانگیزد!؟ البته نوبودن هر تصمیمی، بگومگوهای خاص خودش را دارد و نباید از آن واهمه داشت؛ آنچه در این بین جای سؤال دارد این است که وقتی در مورد مشارکت تا جایی پیش میرویم که از سرمایهگذار خصوصی سود میبریم، در زمین برنامهریزی و اجرا نباید از انجمنهای تجسمی بهعنوان نمایندگان منتخب تولیدکنندگان آثار استفاده کرد؟ آیا نقش دولت فراهمکردن بستر مشارکت و تجربهاندوزی- انجیاو- ها نیست؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.