امید اصولگرایان به احمدینژادیهای خوب
مسعود کاظمی
بسیاری از تحلیلگران عرصه سیاست داخلی ایران، احمدینژاد و احمدینژادیها را معضل اصولگرایان میدانند. میگویند همانگونه که جریان اصولگرا پس از سال 88 همگان را وادار به اظهارنظر درخصوص آن حوادث تلخ میکرد، ظاهرا اکنون و در سال انتخابات، جریانهای اصولگرا باید تکلیف رابطه و حد و حدود خود را با احمدینژادیها روشن کنند. از طرفی این روزها خطر بازگشت احمدینژاد به عرصه سیاسی گوشزد میشود. او هم فعال شده است و سخنرانی میکند، اما اگر از افقی بالاتر به موضوع بنگریم درمییابیم احمدینژادیها هم برای اصولگرایان دستهبندی دارند. اصولگرایان بر اساس رویکرد خود در قبال اصلاحطلبان که آنان را به خوب و بد تقسیم میکنند (نمونههای آن در سخنان یک سال اخیر افرادی همچون محمدرضا باهنر و احمد توکلی مشهود است) احمدینژادیها را هم چنین میبینند.
بیشک دوران پاستورنشینی احمدینژاد از پربحثترین دوران ایران پس از انقلاب است. محمود احمدینژاد پیش و پس از آنکه ریاست دولت را بر عهده گرفت زیرکانه و به هر میزان که میتوانست از ظرفیتهای اصولگرایان استفاده کرد اما تمام تخممرغهای خود را در سبد آنان نچید. کار به جایی رسید تا اصولگرایانی که رئیس دولتهای نهم و دهم را افتخار خود میدانستند، از او اعلام برائت کنند. بیشتر حاشیههای احمدینژاد و درگیری او با اصولگرایان به دو سال پایانی دولت دهم بازمیگردد. خانهنشینی احمدینژاد، حمایت از مشایی، برکناری مصلحی و ابقای او، درگیری با قوای دیگر و... برخی از آن حواشی و درگیریها بودند. سالهای بین 88 تا 90 هم عملا به حواشی مربوط به انتخابات سال 88 گذشت. در این میان، مقطع مهم دولت اول احمدینژاد و ماه عسلش با اصولگرایان کمتر مورد توجه قرار گرفته است؛ چهار سالی که محمود احمدینژاد و یاران آن مقطعش، چشم و چراغ اصولگرایان بودند و برخی بزرگان این جناح، رئیس دولت نهم را هدیه خداوند به مردم ایران میدانستند؛ دورانی که میتوانست ادامه یابد و هنوز هم به نظر میتواند راهکار اصولگرایان برای برونرفت از شرایط فعلی باشد. اصولگرایان بهشدت درگیر اختلافات درونی هستند. دو طیف احمدینژادیهای دولت اول و دوم، جبهه پایداری و هواداران مصباحیزدی، جامعتین و... بهسختی میتوانند به وحدت برسند. کما اینکه اخیرا زمزمههای جدایی پایداریها از اصولگرایان مانند انتخابات مجلس دهم و ریاستجمهوری یازدهم به گوش میرسد. اکنون اصولگرایان با از دستدادن شخصیتهایی مانند آیتالله مهدویکنی و عسگراولادی از نعمت برخورداری از ریشسفید هم بیبهرهاند؛ امتیازی که اصلاحطلبان با وجود رئیس دولت اصلاحات از آن سود میبرند. در این میان راه نجات اصولگرایان چه میتواند باشد؟ احمدینژادیهای خوب؛ کسانی که با آغاز فاصله گرفتن احمدینژاد از اصولگرایان یا از سوی او طرد شدند یا خود عطای حضور در دولت دهم را به لقایش بخشیدند. کامران باقریلنکرانی، حسین صفارهرندی، مهرداد بذرپاش، پرویز فتاح، مرضیه وحیددستجردی و... از این دسته هستند؛ کسانی که امتحان خود را در وفاداری نسبت به اصولگرایان پس داده و آن دوران طلایی دولت نهم را رقم زدند. حضور پرویز فتاح در کمیته امداد، ظهور دوباره حسین صفارهرندی و صعود پرشتاب مهرداد بذرپاش از نظر جایگاه سیاسی میتواند نشانه این باشد که اصولگرایان به این گروه و نظریه فکر میکنند. به احتمال بسیار قوی بروز و ظهور این گروه به همینجا محدود نخواهد شد و در آینده شاهد حضور هر چه بیشتر این افراد خواهیم بود. شاید انتخابات آتی مجلس شورای اسلامی نتواند زمین اصلی بازی این گروه باشد اما انتخابات ریاستجمهوری سال 96 میتواند اوج حضور احمدینژادیهای خوب باشد. با توجه به افول اصولگرایان سنتی، بازتولید دولت نهم درون جبهه اصولگرایی نه تنها یک فرضیه، بلکه شاید تنها راه نجات اصولگرایان باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.