|

کامرون زیر فشار چپ میانه و ملی‌گرایان جزیره

اردشیر زارعی‌قنواتی: انتخابات پارلمانی بریتانیا که فردا برگزار می‌شود، با توجه به رقابت فشرده و شانه‌به‌شانه حزب محافظه‌کار به رهبری «دیوید کامرون» و حزب کارگر به رهبری «اد میلیبند» در کنار تکثر آرای ملی که سبد رأی احزاب کوچک‌تر را نیز پررنگ‌تر از دوره‌های گذشته کرده است، این بار غیرقابل پیش‌بینی‌تر از همیشه خواهد بود. نزدیکی و انطباق تقریبی برنامه‌های انتخاباتی احزاب اصلی، تا حدود زیادی قدرت تصمیم‌گیری و انتخاب را برای رای‌دهندگان مشکل کرده است و به‌همین‌دلیل در این دوره از انتخابات می‌توان پیش‌بینی کرد آرای انتخاباتی احزاب ملی‌گرا در مجموع بتواند نقش تعیین‌کننده را در گزینش ساکن خانه شماره 10 خیابان «داونینگ استریت» بازی کند. طبق آخرین نظرسنجی‌ها، احزاب محافظه‌کار و کارگر از حمایت 34 درصدی رای‌دهندگان برخوردارند. و به‌دلیل سیستم پیچیده انتخاباتی بریتانیا که مبتنی بر اکثریت نسبی بر حوزه انتخابیه است، هرگونه تغییری در میزان آرای دو حزب اصلی برای تعیین کاندیدای پیروز، شانس نخست‌وزیری را برای هر کدام از رهبران احزاب بزرگ به میزان زیادی افزایش می‌دهد. تقریبا در یک موضوع نمی‌توان تردید کرد و آن اینکه در این دوره از انتخابات پارلمانی به جهت پراکندگی آرای ملی، هیچ‌کدام از دو حزب اصلی قادر به کسب اکثریت مطلق کرسی‌های پارلمانی نخواهند بود و همچون دوره قبلی، تشکیل دولت ائتلافی اجتناب‌ناپذیر خواهد بود. از هم‌اکنون محافظه‌کاران روی ائتلاف با حزب «لیبرال‌دموکرات» متحد خود در دولت ائتلافی کنونی حساب باز کرده‌اند و حزب کارگر نیز هرچند به‌دلایل منطقی، فعلا اتحاد با حزب «استقلال اسکاتلند» را رد کرده است، ولی در فردای اعلام نتایج، در صورت پیروزی، اولین گزینه ائتلافی آنان همین حزب، حزب «ملی» ولز و حتی حزب سبزها خواهند بود. البته برای حزب کارگر، ائتلاف با حزب لیبرال‌دموکرات به‌عنوان یک متحد بالقوه نیز منتفی نبوده و آنان برای ائتلاف در عرصه سیاسی بریتانیا، راه باز و سهل‌تری نسبت به رقیب اصلی خود دارند. انتخابات این دوره پارلمانی در بریتانیا، بیشتر به رینگ‌بوکس شباهت دارد که کامرون در یک گوشه آن باید هم‌زمان با چند بوکسور قدرتمند دست‌وپنجه نرم کند. پیام «نیکلا استرجن»، رهبر حزب قدرتمند محلی استقلال اسکاتلند، به میلیبند برای اتحاد، خلاف عدم پذیرش آن از طرف رهبر حزب کارگر، یک گزینه عینی و واقعی است که از هم‌اکنون مدنظر دو طرف قرار دارد. دلیل واقعی اینکه میلیبند در این مقطع این اتحاد را رد کرده است، بیش از آنچه به فرجام نهایی کارزار ارتباط داشته باشد، ناشی از محاسبات منطقه‌ای در اسکاتلند است که بیش از دوسوم آرای این منطقه به صورت سنتی همیشه بین این دو حزب تقسیم شده و آنان در این حوزه، رقبای اصلی همدیگر هستند. این درحالی است که گرایش چپ میانه در حزب استقلال اسکاتلند با برنامه‌های حزب کارگر انطباق دارد و تنها تفاوت مشخص آنان در تمایلات استقلال‌طلبانه، طرف اسکاتلندی است که سال گذشته حتی تا مرز وزن‌کشی نیز پیش رفت و با اختلاف 10 درصدی شکست خورد. حتی حزب ملی‌گرای ولز نیز در زمره احزاب چپ میانه قرار می‌گیرد و به‌لحاظ پلت‌فرم حزبی و انتخاباتی، یک هم‌سویی کامل با حزب کارگر دارد که در صورت لزوم، می‌تواند با این حزب در یک ائتلاف قرار گیرد. در اینجا وضعیت بغرنج و پیچیده حزب لیبرال‌دموکرات به رهبری «نیک کلگ»، که از آن به‌عنوان ضلع سوم انتخابات پارلمانی یاد می‌شود، می‌تواند تعیین‌کننده باشد. هرچند لیبرال‌دموکرات‌ها در دوره قبلی با کسب 59 کرسی از 650 کرسی پارلمان، توانستند با شراکت محافظه‌کاران حکم نخست‌وزیری دیوید کامرون را برای امضا مهیا کنند، اما موقعیت آنان در این دوره از انتخابات به‌نظر می‌رسد نسبت به دوره قبل، با تنزل محسوسی در آرا همراه باشد. هیچ‌یک از احزاب اصلی که اضلاع قدرت در بریتانیا محسوب می‌شوند، به‌دلایلی مشخص نمی‌توانند روی حزب ملی‌گرا و مهاجرستیز یوکیپ حساب کنند. در سال‌های اخیر، اکثر کشورهای اروپایی با بحران‌های حاد اقتصادی روبه‌رو بوده‌اند، اما بریتانیا تا حد زیادی به‌دلیل حفظ فاصله خود با حوزه پولی «یورو»، کمتر از دیگران آسیب ‌دیده و اقتصاد این کشور، همچنان از ثبات برخوردار است. همین ثبات نسبی موجب شده انتخابات پارلمانی این کشور فاقد ویژگی‌های دوقطبی «فقر و غنا» باشد و این شاید مهم‌ترین نقطه‌قوت دولت کامرون برای پیروزی در این دوره به‌حساب می‌آید. از طرف دیگر، فشار زیادی که در چندسال اخیر بر طبقه کارگر و متوسط بریتانیا به‌دلیل «افزایش مالیات بر ارزش‌افزوده» در دوران نخست‌وزیری کامرون آمده است، درصد قابل‌توجهی از آرای خاکستری را شکل داده که درنهایت، این‌ آرا می‌تواند در روز آخر، کفه ترازو را به‌نفع میلیبند سنگین‌تر کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.