ابوالفضلی که به یاد ماند
جواد ماهر : در این چند سالی که از معلمیام در روستاهای محروم میگذرد، شاهد صحنههای مختلفی از کمک مردم به مدرسه بودهام. خصوصا در این چند سالی که وضع مالی مدرسهها بدتر شده است. مادری را به خاطر دارم که با شرم و خجالت یک دو هزار تومانی مچاله را گذاشت کف دستم. همکاری که از حقوق سر برجش کمک کرد. مدیر و معاونی که قبض برق مدرسه را بین خودشان تقسیم میکردند. غریبههای آشنایی که از صدها کیلومتر دورتر به صرف خواندن و شنیدن یک خبر، برای دانشآموزان نیازمند و خرید تخته سیاه برای مدرسه، پول فرستادند. مادری که صندوق صدقات خانهاش را از زیر بال چادرش گذاشت روی میز مدیر و گفت: «مدرسه از هر جایی مستحقتر است». با چشم خودم چنین صحنههایی را دیدهام، اما بابای ابوالفضل از همه دیدنیتر بود. ابوالفضل، دانشآموز خوب و نازنین کلاس اولیمان، زیر آوار دیوار سست خانهای ماند و از بین ما رفت. روزی که با معلمهای مدرسه برای عرض تسلیت به خانه ابوالفضل رفته بودیم، وقتی بلند شدیم، پدر، عیدیهای ابوالفضل را گذاشت کف دست معلمش و گفت: «اینها را برای کلاس خرج کنید». ما با 35هزار تومان عیدی ابوالفضل، یک تخته وایتبرد کوچک خریدیم و نصب کردیم توی کلاس اول. معلم کلاس، یک خط سیاه گوشه تخته کشید و رویش نوشت: «به یاد ابوالفضل». حالا ابوالفضل همیشه توی کلاس است. هم ابوالفضل و هم همه کسانی که دلشان برای تعلیم و تربیتِ فرشتههای کوچک میتپد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.