|

سراب خصوصی‌سازی

محمدصادق درودگر . مدیرعامل باشگاه نساجی مازندران

در سال‌های آغازین پیروزی انقلاب ایران بود که پرسپولیس را به بنیاد جانبازان سپردند که قدرتمند‌ترین قدرت اقتصادی آن زمان بود، ولی با شکست پروژه عبور از پروین و بازگشت وی به استادیوم آزادی در بین پرتاب گل ده‌ها هزار تماشاگر این بنیاد نیز عطای مالکیت باشگاه پرسپولیس را به لقایش بخشید، پس از آن، این دو باشگاه برای مدتی با حمایت مستقیم دولت اداره شد که حمایت‌های مالی ستاد فرمان امام (دوران ایروانی و آقامحمدی) برای استقلال و حمایت‌های وزارت معادن و فلزات (دوران محلوجی و عابدینی) از برجسته‌ترین این حمایت‌ها بود، از آن پس بارهاوبارها در دوران انتخابات ریاست‌جمهوری موضوع خصوصی‌سازی این دو باشگاه از زبان تقریبا همه کاندیداها شنیده شده است، ولی در این دوران 20ساله، تکرار این نغمه گوش کسی را نیازرده و انگار همگان در انتظار آن وعده‌ها هستند، امروزه موضوع خصوصی‌سازی این دو باشگاه از زبان معاون وزیر ورزش، رئیس سازمان خصوصی‌سازی و برخی نمایندگان مجلس نیز به صورت‌هایی طرح می‌شود و با بازکردن پاکت‌های مزایده، انگار که علاقه‌مندان دارند به آرزوی خود می‌رسند، اما نگاهی به سابقه و عملکرد پیشنهاد‌دهندگان و مبالغ پیشنهادی، بسیار تأمل‌برانگیز است.

1- گل رخسار؛ اسپانسری که یک نیم‌فصل بیشتر در پرسپولیس دوام نیاورد. 2- حسین هدایتی که با حضور نزدیک به یک دهه در فوتبال و حمایت از ورزش، هیچ گنجینه‌ای برای خود بر جای نگذاشت و باشگاه‌های تحت مالکیت ایشان حتی یک متر فضای ورزشی در این مدت بر جای نگذاشته‌اند و وضعیت مالکیت استیل‌آذین و ملوان اگرچه از دیگر مالکان طولانی‌تر اداره شد، ولی با دیرهنگام‌بودن پرداخت‌ها و دخالت‌های مالک در امور مدیریتی، نه در ایجاد زیرساخت‌ها موفق بود و نه در کسب نتایج غرورانگیز. 3- سیروس محجوب که در مورد ایشان و عملکردش مطلبی بیان نکنم، بهتر است. خب، حال این سؤال برای این حقیر پدید می‌آید که آیا دولت تدبیر و امید، سازمان خصوصی‌سازی با همراهی وزارت ورزش‌وجوانان می‌خواهند رسما این دو باشگاه را با این‌گونه خصوصی‌سازی منحل کنند؟ واقعیت این است که برون‌سپاری این دو باشگاه از دستگاه دولت، نیاز حقیقی امروزین است، ولی به چه شیوه‌ای و به چه قیمتی؟ به هیچ‌عنوان برون‌سپاری این‌چنینی و کاهش تصدی‌گری دولت به قیمت انهدام تدریجی این دو باشگاه، شیوه‌ای نتیجه‌بخش نخواهد بود و تنها راه واگذاری این دو باشگاه باید با تصمیمی کلان از سوی دولت به دو سازمان قدرتمند که بودجه تبلیغاتی بیش از 150 میلیارد تومان داشته باشند، انجام پذیرد.

مدلی مانند واگذاری این دو باشگاه به ایرانسل و همراه‌اول سایپا و ایران‌خوردو دو بانک به‌طور مثال پارسیان و پاسارگاد. در این روش این سازمان‌های قدرتمند مالی با استفاده از فرصت‌های تبلیغاتی این دو باشگاه می‌توانند سهم تبلیغاتی خود را در چنین فرصتی یافته و همچنین با برنامه‌های بازاریابی و حمایت مالی هزینه‌های خود را تأمین کرده و تهدید را به فرصت تبدیل کنند، بی‌شک واگذاری این دو باشگاه به دو شخص حقیقی، اثرات مخرب و مخاطره‌انگیزی را در پی داشته و در شرایطی که بخش خصوصی حتی از عهده اداره باشگاه‌های ملوان و استقلال اهواز برنمی‌آید، چگونه می‌تواند مالکیت باشگاه‌های بزرگ و حساسی نظیر استقلال و پرسپولیس را به آنها سپرد. واگذاری استقلال و پرسپولیس به این شکل، شیپور را از سرِ گشاد آن نواختن است، حداقل برنامه‌ای که مسئولان خصوصی‌سازی می‌توانند برای کشف اهلیت خریداران طلب کنند، این است که از هرکدام از عزیزان بخش خصوصی که مایلند مالکیت این دو باشگاه بزرگ را بر عهده بگیرند، بخواهد یک باشگاه لیگ برتر را برای مدت پنج سال با تراز مالی مثبت اداره کنند، آنگاه آنها می‌توانند در مزایده خرید این دو باشگاه مشارکت کنند پس از گذار از این احراز شرایط اهلیت خرید، حال باید مسئولان خصوصی‌سازی و وزارت ورزش را با اعضای محترم شورای تأمین کشور تنها گذاشت تا در این زمینه به نتایج واحدی برای امکان واگذاری دست یابند که این بررسی زمانی بیش از یک دهه وقت را به اعتقاد بنده طلب می‌کند، پس خصوصی‌سازی این دو باشگاه به اعتقاد نگارنده در شرایط کنونی و با این شیوه غیرکارشناسی، سرابی بیش نیست و محقق نخواهد شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.