معلمي، شغلي براي هميشه
اعظم باقرپور
شب از نيمه گذشته، صداي لودر همسايه پشتي که مشغول گودبرداري است، از خواب بيدارم کرد. معمولا شبها بيدردسر ميخوابم. اما امشب يکي از شبهاي نادري است که نميتوانم. پاشدم کمي گلگاوزبان در قوريای که يکي از دانشآموزان سالهاي قبل براي من بهعنوان کادوي روز معلم آورده بود دم کردم. ميآيم مينشينم که بنويسم شايد دلم که از ناملايمات بهدرد آمده، آرام گيرد. شايد براي کسي بخوانم يا نه، در اين 23سالي که معلمي کردم، همهجور کادو و هديهاي را از بچهها قبول کردهام. آن سالها رسم بود هرکدام از بچهها خودشان هديه ميآوردند. بعدها رسم شد با هم پولهايشان را روي هم ميگذاشتند کادويي ميخريدند و ميآوردند. خداراشکر! همه را بهخوبي و خوشي استفاده کردهام. خيلي از آنها رفته ولي فقط خاطره خوش و گاه ناراحتکننده آنها برايم به يادگار مانده است. به ياد دارم يکي از سالها مادر يکي از بچهها روز دادن کارنامه ميان نوبت دوم، جعبه کوچکي را روي ميز من محکم گذاشت (به حالت کوبيدن) و گفت خانم اين هم کادوي شما قسطي خريدم از بس که دخترم گفت براي خانم من کادو تهيه کن. من هم گفتم خانم کادو را بدهيد خودش بياورد، من قبول ميکنم. فرداي آن روز دانشآموزم نزد من آمد و کادو را به من داد. من او را بوسيدم و جعبه را گرفتم و تشکر کردم بعد پيش مدير رفتم و کادو را به مدير دادم. گفتم مادر فلان دانشآموز را بخواهيد و به او بگوييد نيازي به خريدن کادوي قسطي براي معلم نيست. الان به اين موضوع ميانديشم؛ آن مجموعهاي از عوامل که باعث شد آنهمه اتفاق در روز معلم رقم بخورد، چه بوده است، چه شده است که ارزش و مقام معلم اينهمه پايين آمده است. شايد همکاران من مقصر بودهاند (ولو آن تعداد اندک) که وجه نقد را بهعنوان هديه روز معلم يا شيريني کارنامه که اوليا ميدادند قبول کردهاند. ولي من در طول اين سالها يک ريال از اوليا پول قبول نکردهام واي از آن لحظهاي که دانشآموزي با پاکتي در دست آمد و گفت خانم تَهِ اين، 25 هزار تومان پول است. خلاصه انگار دنيا روي سرم خراب شد؛ خدايا چه بر سر معلم آمده است. معلمي که حضرتعلي(ع) مولاي من فرموده هرکس به من کلمهاي بياموزد، مرا بنده خود کرده است. الان ميشود آنچه را که من در طول يک سال تحصيل به بچههايم آموختم، با 25 هزار تومان و پاکت بعدي 15 هزار تومان و بعد 30 هزار تومان و چندکارت هديه و تعدادي هم کادو خريد. نميخواهم بگويم معلم بسيار خوبي بودهام و ارزش من خيلي بيشتر از اينهاست و بايد براي من مثلا يک کارت هديه 500 هزار توماني تهيه ميکردند؛ نه،نه، هرگز. دوست داشتم بهجاي اين کارها همه آنها با هم يکي ميشدند و يک دستهگل با يک گل رز، فقط يک گل رز در وسط آن دستهگل با يک جعبه شيريني (که به رسم روز معلم آن جعبه شيريني را هم در کلاس باز ميکنيم و همه با هم با شادماني ميخوريم) به نزد من ميآمدند و با زبان و گاهي با دلنوشتههايشان که بسيار زيباست برايم ميخواندند. راستي من فرداي آن روز با کارت تبريک مبينا که مزين به نام مقدس حضرتفاطمه(س) بود، بسيار خوشحال شدم. او با ادبيات کودکانهاش براي من نوشته بود معلم عزيز... اميدوارم خدا بهترين جاي بهشت را به شما بدهد و من سوره حشر را با ياد شما ميخوانم. اين براي دنيا و آخرت، مرا بس است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.