عشق برقآسا
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
ازدستدادن این زن، آن منتقد را عمیقا متأثر کرده بود. بعد از گذاشتن یک نامه خداحافظی، آپارتمانشان را ترک کرده و رفت تا خودکشی کند. جیانگ چینگ در تاریکیهای شب بهدنبال او گشت تا از او بخواهد دوباره برگردد. میخواست او را با حقیقت مواجه کند و به او جواب دهد که «دوستش دارد یا نه؟ بله یا خیر؟» میگوید: «خدای من، مواجهشدن با کسی که قصد داشت خودش را بکشد و صحبتکردن با او با این لحن چقدر عجیب بود». هیچ راه چارهای برای جلوگیری از این فاجعه نداشت. برگشت تا به او بگوید: «دوستش» دارد! [و او از خودکشیاش صرفنظر کرد] اما این فیلم احساساتی درجه سه در سال 1937 به پایان رسید. بعد از اینکه در آن سال تانگ نای محزون را ترک کرد، گفت: «همکاری با مردان در روند تاریخ به همان نقطهای ختم میشود که من هستم»؛ یک برنامه طولانی... . جاده «یون نان» و پایگاه کمونیستی در شمال غربی کشور را در پیش گرفت. دختران جوان زیادی بهدلیل فرار از ازدواجهای اجباری یا فرار از سلطه خانواده یا عدم پیگیری درسهایشان که در شانگهای هزینههای زیادی به همراه داشت یا حتی از روی کنجکاوی و نه چیزی دیگر، به آنجا میرفتند. این شهر بهمثابه سکویی پیشگام در آزادیبخشی زنان بود؛ یک نسخه چینی از همان روح آزادی در غرب یا آمریکا.سرانجام مسیر این زن با مردی که آن «راهپیمایی طولانی» را بهراه انداخت جایی به هم برخورد کرد. این «سیب آبی» خود روایت میکند که مائو او را در جمع صدها جوان کمونیست دید و به او یک بلیت ورود به مؤسسه مارکس - لنین داد. جایی که قرار بود مائو در آن یک سخنرانی داشته باشد. میگوید رفت تا برای او دست بزند. روز بعد نیز مائو به تئاتری رفت تا این هنرپیشه را ببیند و برایش دست بزند. آن روز آنقدر برای نقشآفرینی خوب او دست زد که چیزی نمانده بود هوتزوچن که هنوز در ازدواج مائو بود از حسادت دق کند. به بیانی سادهتر، جیانگ چینگ از همان ابتدای ورودش به «یون نان» بین گروههای کمونیستی همینطور پرسه میزد تا اینکه ناگهان توجهش را خطیبی جلب کرد که بر دیگران برتری داشت.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.