|

نامزد و هنرپیشه

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

اما تلخی و بدجنسی یک‌بار دیگر بازگشت تا او را زیرباد کتک بگیرند. حاضر نبود هیچ‌کس او را به‌عنوان یک دختر نامشروع توصیف کند. علاوه‌بر ظاهر جذاب، شرایط لازم را برای شغلی که انتخاب کرد داشت: هنرپیشگی! نسبت به سن خود، دو چشم براق داشت. این‌طور به نظر می‌رسید که گویی 18 سال را داشته باشد. از هر میلی‌متر طول قامت خود که فراتر از یک‌مترو 60 سانتیمتر نمی‌رفت، استفاده می‌کرد. گرچه هیکل لاغری داشت، اما این نقیصه به‌گونه دیگری جبران می‌شد. انعطاف خاصی را که داشت موجب تحرک سریع‌تر او می‌شد. دستانی لاغر با انگشتانی بلند داشت که تا حدودی بیانگر لطافت او بود. تحصیلات چندانی نداشت. بااین‌حال، از زبانی نیشدار برخوردار بود. هنگامی که موفق به افسارزدن به لجاجت ذاتی‌اش می‌شد، هوشمندی خاصی پیدا می‌کرد. اعتماد‌به‌نفس خود را بیشتر از جلب توجه دیگران به دست می‌آورد. این اعتمادبه‌نفس درآمیخته با خشمی بود علیه کل عالم و هرگز هم این مسئله را کتمان نمی‌کرد. آمیزه‌ای درهم‌کوبنده، اما خالی از خودسری و غرور. در 15 سالگی بود که درهای دانشکده تئاتر واقع در «جینان» را زد. مثل همه زن‌های ساکن جنوب، موهای بلندی داشت. گروه نمایشی به دخترانی با موهای بلند نیاز داشت تا نقش خدمتکاران را بازی کنند. مدیر از دیدنش خوشحال شد و بلافاصله او را به کار گرفت، اما این دختر جوان که از گستاخی چیزی کم نداشت، به محض ورود به گروه، موهایش را قیچی کرد! تحت‌تأثیر «موج جدید» اندیشه‌های مدرن در جینان قرار گرفته بود. می‌خواست اثبات کند مانند مردان یک هنرمند واقعی است، نه یک زن دَدَری. اما با کمال تأسف دو سال بعد از پیوستن این دانش‌آموز جدید، آن دانشکده به دلیل کمبود بودجه تعطیل شد، بنابراین دختر جوان باید برای خود هدف دیگری جست‌وجو می‌کرد. ازآنجا‌که به جز استعدادهای فردی خودش چیز دیگری نداشت، تصمیم گرفت ازدواج کند. به‌سرعت با یکی از تجار شهر آشنا شد، اما ازدواج‌شان بیش از چندماه دوام نداشت. او تنها بود و در آرزوی کسب شهرت. بعدها مدیر سابق دانشکده هنرهای زیبا در جینان که او را به کار گرفته بود، رئیس دانشگاهی در «کینگدا»، یعنی بندر بزرگ استان «چاندونگ» شد. شانس گویی دوباره به جیانگ چینگ روی آورده بود. آن ولی‌نعمت یک شغل ساده در دفتر دانشکده به او پیشنهاد کرد. در آنجا بود که با «یو کیوی»، مسئول تبلیغات حزب محرمانه کمونیست، آشنا شد. آن‌گاه فراتر از زرق‌و‌برق تئاتر، دریافت راه پرزرق‌و‌برق سیاست مسیر بهتری برای دست‌یافتن او به اهدافش خواهد بود. به کمک «یو کیوی» توانست به باشگاه شاخه فرهنگی حزب ملحق شود. سپس به عضویت انجمن تئاتری‌های حرفه‌ای و نویسندگان چپ درآمد. برخی نوشته‌ها و علاقه وافری که داشت و به‌خصوص سپاس‌های گرمش از یو کیوی، در این پیشرفت‌های برق‌آسا تأثیر بسزایی داشت، او هرچند احساسات میهن‌پرستانه پاکی داشت، اما اطلاعات سیاسی‌اش اندک بود. حتی تفاوت بین حزب کمونیست و حزب ناسیونالیست را نمی‌دانست. شناخت او نسبت به مارکسیسم تنها محدود به چند عبارت یا اصطلاحات ابتدایی و نظریاتی جزئی بود. تنها این را می‌دانست که «ما حق هستیم و آنها اشتباه می‌کنند». به‌هرحال، در سال 1933 به حزب کمونیست چین پیوست. بااین‌حال، روزبه‌روز به‌جای اینکه خود را در راهی پرشکوه ببیند، خود را در راهی بن‌بست دید. شریک زندگی‌شدن با یک مرد درجه دو، او را زجر می‌داد. به شانگهای رفت تا با نام مستعار«سیب آبی» زندگی یک هنرپیشه حرفه‌ای را از سر بگیرد. در جریان تجربه‌اش دریافت مردان بهترین وسیله برای ارتقای اجتماعی‌اش محسوب می‌شوند، بنابراین دوباره با یک منتقد سینمایی به نام «تانگ نا» ازدواج کرد. در کینگدا، یو کیوی به او حسی سیاسی و افکاری چپ داده بود. در شانگهای، تانگ نا او را تحت‌تأثیر مسائل فرهنگی قرار داد. او، جیانگ چینگ را از یک دنیای کاملا چینی خارج و جهان پهناور را به او شناساند. همچنین اسرار و رموز هنر تئاتر و سینمای غرب را به او تفهیم کرد. اما جایگاه یک منتقد هرچند هم آوازه‌ای داشته باشد، تا چه حد اهمیت داشت؟ او به‌دنبال مقاماتی بالاتر از اینها بود. پس جذب مدیر مشهور تئاتر «سوهانگ مین» شد. کسی که خود مردی متأهل بود. تانگ از این مسئله در حیرت ماند. بگذریم که در گذشته خودش هم به او خیانت کرده بود، بنابراین تانگ در تاریخ هشت مارس سال 1936 تصمیم گرفت خودکشی کند. چینگ گفته است: «صبح زود، راه افتادم که بروم. اما آن بخت برگشته همین‌طور داشت گریه می‌کرد! هرگز آن قیافه رقت‌انگیزش را از یاد نمی‌برم».

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.