قیمت نان و کیفیت هنری
حسین عبدالهاشمپور
١- جامعه ایرانی میداند هروقت قیمت نان بالا میرود، کیفیت آن پایین میآید؛ کمااینکه کیفیت پراید هشت میلیون تومانی، بهتر از پراید ٢٠ میلیون تومانی بود. این پدیده غریبی است که شاید فقط یک ایرانی قادر به درک آن است؛ بنابراین احتمالا قابل درک است در حالی که بلیت سینما از دهه ٦٠ حدود هزار برابر شده، کیفیت فیلمها بهتر نشده باشد و بسیارند مخاطبانی که همچنان در حسرت یک هامون دیگر از مهرجویی یا مسافران بیضایی و... هستند و هیچ نمییابند. بههمینترتیب این قاعده را میتوان به قیمت بلیت کنسرت موسیقی، تئاتر، کتاب و آثار تجسمی تسری داد و گفت مردم برای هنر خیلی بیشتر از گذشته پول میپردازند اما همچنان کیفیت دیروزها برایشان نوستالژی است. ٢- اگر «اخلاق» و «اقتصاد بهشدت دولتی و نفتی» دلایل افت کیفیت کالای ایرانی است، شاید نتوان درباره سونامی افت کیفیت آثار هنری چنین مؤلفههایی را درست دانست؛ تردیدی نیست هرهنرمندی دوست دارد اثر هنریاش، یگانه باشد و کمفروشی در این وادی جز «خودزنی»، حاصل دیگری دربر ندارد؛ باید جستوجو کرد و علتهای چنین معلولی را یافت؛ چهبسا سختشدن زندگی و دشواریهای امرارمعاش، ممیزیهای ساختاری، خودسانسوری و... متغیرهای مستقلی باشند که دست در دست هم سبب شدهاند تا مثلا ترانه ماندگاری متولد نشود که همه شهر آن را زمزمه کنند؛ در حالی که چندینبرابر دهه ٤٠ و ٥٠ خورشیدی شاعر و خواننده و نوازنده داریم... . یافتن علتهای این فقدان ضروری است؛ زیرا این روزگار هم به آثار هنری شاخص نیاز مبرم دارد تا امضای این عصر باشد و بعدها بتوان گفت ما هم برای خود «هنری» داشتیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.