خانهای که نداریم
گیسو فغفوری: برای ما که از رشتهای دیگر عاشق روزنامهنگاری شده بودیم، کلاسهای مطالعات رسانه در خیابان پاکستان تنها امکان ورود حرفهای به این دنیای متفاوت بود. برای منی که از دنیای اعداد آمده بودم، دنیای کلمات و پرسشهای روزنامهنگاری آنقدر متفاوت بود که همه وجودم چشموگوش شده بود. برایم کلاسهای خبرنویسی یونس شکرخواه سوالبرانگیز بود تا آن روزی که یاد داد مردم ما بهترین خبرنگاران هستند؛ وقتی به هم میرسند بلافاصله جواب «چه خبر» را میدهند، کلاسهای گزارشنویسی استادی دیگر آسان بود و کلاسهای فریدون صدیقی برای مصاحبه چالشبرانگیز. آنچه در این کلاسها یاد گرفتم، مسیرم را هموار کرد. در همین کلاسها بود که بهترین و مشهورترین دوستان روزنامهنگاریام را شناختم. همه روزنامهنگاری با «حسین قندی» کامل میشد، پیش میآمد بهترین خبر را داشتی اما تیترت جذاب نبود، یا بهترین گزارشت بیهیچ نکته جذابی چاپ شود و مجبور باشی خودت را همراه آن سنجاق کنی و مدام توضیح دهی؛ همین کمبودی که در آن سالها داشتم و دارم و اکنون با رفتن «حسین قندی» هیچگاه این مشکل من و ما و خیلیهای دیگر تمام نمیشود؛ همان استادی که استاد دیگر - فریدون صدیقی- برایش نوشت: «رودخانه دیگر راه نمیرود» و اکثر گزارشهایی که برای رفتن «قندی» نوشتند، با این تیتر بود: «استاد تیتر خودش تیتر شد» اما کم نوشتیم که ما اکنون خانهای نداریم که استاد حرفهمان را از آن تشییع کنیم و ما اکنون خانهای نداریم که بتوانیم کارهای تشییع استاد روزنامهنگاری را به وسیله هیأتمدیره آنجا انجام دهیم و ما اکنون خانهای نداریم که اگر استادمان- بیتردید استاد بسیاری از ما - مشکلی برایش پیش میآید، از طریق آن خانه و انجمن پیگیری کنیم. این مرگ، تنها درد رفتن استاد تیترمان و استاد روزنامهنگاری و استاد حرفهامان نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.