نزدیکبینی در سیاست!
کریم ارغندهپور
چرخش منطقهای دو کشور همسایه، ترکیه و پاکستان بهسوی ایران بهجای عربستان در هفته گذشته بسیار مهم است و میتواند پیامدهای مثبتی در آینده داشته باشد. این چرخش بیش از آنکه ناشی از عوامل بیرونی باشد به حرکتهای بجای سیاست خارجی ایران متکی است. پس از توافق هستهای در هفتههای اخیر، ایران رفتهرفته اهمیت بیشتری هم در منطقه و هم در معادلات بینالمللی پیدا میکند. با بازگشت جایگاه واقعی ایران در بازار نفت پس از لغو تحریمها، این نقش بیشتر هم خواهد شد. این همه، محصول حرفهای و واقعگراشدن سیاست خارجی است. این روند، یک رویکرد به سیاست خارجی است، رویکرد دیگر این است که در ازای هزینههای بسیار، غیرمسئولانه وارد ماجراجوییهای غیرراهبردی شویم. روشن است که نتیجه این دو تا چه اندازه در عمق استراتژیک متفاوتند. حالا همین رویکرد در سیاست داخلی هم میتواند دیده شود. دیدگاه مسئولانه مبتنیبر کاهش شکاف دولت-ملت، افزایش کارآمدی ماشین اجرایی و در نتیجه بالارفتن استاندارد سطح زندگی عمومی، کفایت بیمهها، کاهش سطح فساد اداری، گسترش بخش خصوصی، ثبات اقتصادی و امنیت سرمایهگذاری، پاسخگوبودن ارکان مدیریت کشور و تداول آن، جامعه مدنی گسترده و مؤثر و انتخابات آزاد و رقابتی است. در مقابل، رویکرد غیرمسئولانه میتواند با هر ادعایی، نتیجههای عکس اینها را داشته باشد. بدون تردید اعمال و پیشبرد دیدگاه نخست بسیار دشوار و ظریف و نیازمند مهارتهای حرفهای است، در حالی که دیدگاه دوم میتواند در هر سطحی از ناکارآمدی اعمال شود. تندروی گرایشی است که مرتبا در هر سطحی دولت را به ماجراجوییهای غیرمسئولانه و پرهزینه فرا میخواند. تندروی عرصه بستن چشم، بیتوجهی به دیگران و محیط اطراف و شرایط و نتیجه عمل است. تندرو، نزدیکبین و کمتحمل و زیادهخواه است. هر اندازه جامعه ما نسبت به آفت تندروی آگاهتر باشد احتمال اینکه کار برای تندروها دشوارتر باشد، بیشتر است و هر قدر جامعه از تندروی بهنفع عقلانیت و دوراندیشی فاصله بگیرد، رستگارتر است. برای ارزیابی حرکتها بهجای نگاه به حاشیهها باید به روندها و جهت سیاستها توجه کنیم. این ما را به قضاوت بهتری میرساند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.