احساس شاعرانه
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
هوتزوچن شروع کرد به گریستن و روی زانوهایش خم شد. شکست را نمیپذیرفت و درهمانحال داشت مائو را دشنام میداد: «آخر، تو چه مردی هستی. چه نوع کمونیستی هستی؟ این امپریالیسم کثیف را رها کردهای تا جلو تو مرا بزند!». مائو به او نگریست. سپس به نگهبان همراهش دستور داد تا جلو آن زن را بگیرد. او را با عصبانیت گرفته و خواباندند. لازمه انجام این کار سه نگهبان بود تا آن زن خشمگین را از محل دور کنند. مائو درحالیکه سرش برهنه بود، آنها را دنبال میکرد. مائو 10 سال پیش بود که کای-های را بهخاطر رسیدن به هوتزوچن رها کرد. مدتهای طولانی بود که دیگر آن شوروهیجان اولیه بینشان وجود نداشت. یکبار در محل اقامت «آنیاس اسمیدلی» بین آنها بحثی درگرفت. او در یک روز عصر به مراسم شام دو روزنامهنگار به نامهای «ادگار اسنو» و همسرش «هلن» و نیز یک هنرپیشه جوان به نام «لیلا ئو» دعوت شده بود. مائو هم برای شام آمد. آنها تا ساعتهای پایانی شب ماندند. هوتزوچن بهدنبال مائو رفت. خانهشان تقریبا هزارو500 متر از آنجا فاصله داشت. صحنهای را که دیده بود، او را از حالت خود خارج کرد. لیلا در کنار مائو روی صندلی نشسته و دستش را روی زانوی مائو گذاشته بود. هلن بقیه ماجرا را که در خانهاش اتفاق افتاده بود، در یادداشتهای خود اینطور شرح داد: «خود مائو هم تعجب کرده بود... . آشکارا داشت تمسخر میکرد. وانمود میکرد که بهخاطر زیاد مشروبخوردن است. لیلا به خود جرئت داده و دست مائو را گرفت... فضای اتاق متشنج شد. آنیاس دو چشم آبیاش را که گاه برقی از غیرت میزد، به او دوخت. لیلا نیز به او نگاهی ستایشآمیز انداخت، گویی قهرمانی را برانداز میکند...». لیلای 26 ساله هنرپیشهای جوان و مطلقه بود. لباس کمونیستی ایجاب میکرد که زنان موهایشان را کوتاه کنند. موهای بلند و رهاشدهای داشت که روی شانههایش میریخت و هرجا حضور مییافت، جلبتوجه میکرد. در نهایت تکلف رفتار میکرد. با قدمهای سنجیده و محترمانهای حرکت میکرد و با صدایی نازک سخن میگفت. هلن اسنوو به او لقب «ساره برنادت منطقه» داده بود. درواقع این دختر جوان بهزودی به یک ستاره مشهور سینمایی تبدیل شد. طرز لباسپوشیدن و رفتار مفرط و مصنوعیاش خیلیها از جمله مائو را در آن منطقه عقبمانده به خود جلب میکرد و فریفته خود میکرد. هوتزوچن قوی و صادق بود، اما لیلا به صورتی کاملا متفاوت جذاب بهنظر میرسید. در کنار او دوباره آن احساس شاعرانهای را که روزگاری در کنار یانگکای-های داشت بازمییافت. گفتوگوهای پرشوری داشتند، مائو قصایدی را میخواند که مدعی بود برای او سروده است، اما در حقیقت به این وسیله داشت همان قصایدی را که برای زندهنگهداشتن یاد همسر مرحومش گفته بود، دوباره تکرار میکرد. هوتزوچن در سال 1909متولد شد. دختری کمونیست، متفکر و مبارز که از منطقه ثروتمند «یانگ شین» میآمد. منطقهای در دل کوهستانها که مائو بارها آنجا را دیده بود. این دختر قیافه ظاهری و چهره متوازنش را که گاهبهگاه با لبخندی ظریف مزین میکرد از مادرش که تباری گوانجویی داشت به ارث برده بود. مائو با این زن جوان ازدواج کرد. کسی که از پدرش یک خوی استقلالطلبانه تا مرز گستاخی را از همان 16سالگی به ارث برده بود؛ چیزی که موجب جذابیت او میشد و فراتر از آن قد رشید یا آن صورت چینیاش قرار میگرفت. هوتزوچن به سبک خودش یک انقلابی بود، او از همان ابتدا روش زندگی سنتی را که زنان اصیل در خانوادهها دنبال میکردند، رد کرد. بهشدت علاقهمند به این بود که دنیاهای جدید را کشف کند. دنیای لذتها و زندگی را. دانش آموخته مدرسه تبشیری محلی بود که راهبههای فنلاندی آن را اداره میکردند، اما او روش تعلیم به دختران خانوادههای نجیبزاده را نپذیرفت و بر آن شورید. حوادث به او انگیزههایی میداد که نیازمندش بود. ورود ارتش شمال به شهرشان در تابستان سال 1926 به او شوری انقلابی داد و موجب شد تا به حزب کمونیست بپیوندد. بهسرعت به این طرفدار جوان مأموریت استقبال از سربازان و ایراد سخنرانی در بین مردم واگذار شد. به دلیل نوجوانی و شور و هیجانی که در آن سن (17سالگی) داشت به سرعت درجات ترقی را در حزب طی کرد. در همان سال بهعنوان رئیس بخش زنان در دولت محلی جدید انتخاب شد. هوتزوچن زنی با احساساتی خوب بود. در یک اقدام سمبلیک، قوی و آزاد بودنش را آشکار کرد: موهای زنانه و بلندش را قیچی کرد و بعد از آن شد یک رفیقه! هنگام ورود مائو، «یوان وانکا» این دختر جوان را به عنوان مترجم برای او برگزید.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.