|

ترس

جواد ماهر

زینب و نرگس، دخترعمه دختردایی‌اند. هردو کلاس اول. صبح به قصد مدرسه از خانه بیرون می‌زنند. اما مدرسه نمی‌آیند. من زنگ اول در تدارک جلسه آموزش خانواده بودم که فهمیدم نیستند. خبر رسید به مادر و پدر و مادربزرگ زینب و نرگس. بعد خبر پیچید بین بچه‌های مدرسه. من که از خاطره تلخ زیر دیوار ماندن ابوالفضل هنوز رها نشده‌ام، به مادربزرگ گفتم: «زبانم لال دیواری، سقف سستی...» چپ‌چپ نگاهم کرد و گفت: «نه.» زنگ زدم به مدیر مجتمع. نفهمیدم چی گفتم. با دلهره گفتم. خودش را رساند. گفت: «مرا ترساندی. فکر کردم در مدرسه برایشان اتفاقی افتاده. اگر مدرسه نیامده‌اند که مسئولیتش با ما نیست.» من آرام نشدم. ابوالفضل روز سوم عید زیر آوار دیوار سست خانه یکی از اهالی ماند. مسئولیتش با ما نبود، اگر مسئولیتش با ما نبود، پس چرا این دل وامانده هی بهانه ابوالفضل را می‌گیرد. جلسه اولیا را که شروع کردم، نمی‌فهمیدم چه می‌گویم. تا اینکه در باز شد، مدیر مجتمع با لبخند آمد و درِ گوشم گفت: «پیدا شدند. رفته بودند مهد کودک روستا.» معلم‌شان می‌گوید: «زینب دیگه شورش‌رو درآورده بود. بی‌نظم بود و مشق نمی‌نوشت. دیروز با مادرش صحبت کردم. مادرش گفت بزنیدش. من زدمش. نزدمش. فقط هلش دادم و به او اخم کردم.» زینب سرش را انداخته پایین و چیزی نمی‌گوید. مشق می‌نویسد. اما معلوم است که صبح دست نرگس را گرفته و از ترس معلم و مدرسه و خانواده رفته مهد کودک.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.