|

من، کی‌روش و شادی فوتبالی

سجاد صاحبان‌زند

روزی یکی از همکاران پیشکسوت ما به برنارد شاو ‌گیر داد که چرا مدام درباره پول می‌نویسی. شاو هم لبخند زد و گفت: «چه موضوعی برای شما مهمه؟» و همکار ما جواب داد که انسانیت و شرافت. نویسنده ایرلندی هم که چنین جوابی را حدس می‌زد، گفت: «هرکس به‌دنبال آن چیزی است که ندارد.» به قول زنده‌یاد عمران صلاحی، حالا شده حکایت ما. ایران که بودیم، همه در جست‌وجوی وسایل غیر ایرانی بودند. سس مایونز، کره، شکلات، چیپس و حتی فرش‌های غیرایرانی می‌خریدیم، اما حالا که ایران نیستیم، همین که در فروشگاه‌های ایرانی ساقه طلایی یا بیسکوییت ترد می‌بینیم، نیش‌مان تا بنا گوش باز می‌شود، درست مثل برنارد شاو درهنگام بیان جمله تاریخی‌اش. از این سر شهر می‌کوبیم می‌رویم آن‌سوی شهر تا آبلیموی یک‌و‌یک، بهروز یا چه می‌دانیم سمیه تهیه کنیم. اگر قیمت سماق و خرمای مضافتی بم را بگویم که سرتان سوت می‌کشد، اما برای همین‌ها سرودست می‌شکنیم. تازه اسپند هم برای خودمان دود می‌کنیم. اینها را نوشتم تا برسم به فوتبال. آن‌موقع‌ها که تهران بودیم، کمتر دلمان فوتبال می‌خواست. یعنی کمتر می‌رفتیم ورزشگاه تا یکی از بازی‌ها را از نزدیک ببینیم. اما از وقتی آمده‌ایم اینجا، وطن فوتبال دوستی‌مان گل کرده و همه بازی‌های باشگاهی و ملی را دنبال می‌کنیم. اما متاسفانه اینجا دسترسی به شبکه‌های داخلی به شیوه‌های ساده و در دسترس داخل ایران نیست و به‌همین‌دلیل باید وارد اینترنت شویم و اگر سایت شبکه سه یا ورزش درست کار کند، بازی‌ها را از آنجا ببینیم. تیم‌ملی بازی دارد و دوستان پیشنهاد می‌کنند که بیاییم بازی را به‌طور دسته‌جمعی ببینیم. تعدادمان زیاد است و نمی‌توانیم سر کسی خراب شویم. این است که قرار می‌گذاریم دسته‌جمعی برویم یک‌کافی‌شاپ. اما کدام کافی‌شاپ است که بخواهد تلویزیون‌اش را به یک‌بازی دوستانه فوتبال اختصاص دهد؟ ورزش موردعلاقه مردمان شمال آمریکا، هاکی است و برای دیدنش حتی حاضرند تا 200دلار بپردازند. (دقیقا 200دلار برای تماشای یک بازی هاکی) این است که دوستان رایزنی‌ها را شروع می‌کنند و در نهایت با کافی‌شاپی قرار می‌گذارند تا کافه‌اش به مدت دوساعت‌ونیم در قرق ما باشد. دوستان با شیپور و پرچم سر می‌رسند. بعضی‌ها صورتشان را هم رنگی کرده‌اند، پرچم ایران. خلاصه اگر چند شعار شیر سماور و ماشین خاور هم بدهند، انگار در خود ورزشگاه صدهزارنفری آزادی نشسته‌ایم. دقیقا با همان فضا، انگار نه انگار که صدها کیلومتر از خاک وطن دوریم. کرکری‌ها شروع می‌شود. چرا فلان بازیکن هست و دیگری نیست. اما حجم عمده کرکری‌ها به کی‌روش مربوط می‌شود. تقریبا نیمی موافق او هستند و نیمی مخالف. موافق‌ها می‌گویند که کی‌روش به فوتبال ایران شخصیت بخشیده و مخالفان می‌گویند که نتایج تیم افتضاح است و تیمی که از عراق جنگ‌زده ببازد، تیم نیست. اما کفه طرفداران کی‌روش سنگین‌تر است چون بازی قبلی را از شیلی برده است. طرفدارانش می‌گویند که فدراسیون فوتبال باید کی‌روش را نگه دارد. بازی تمام می‌شود و تیم‌ملی می‌بازد. سه گل می‌خورد و با این همه باز هم طرفدارانش، دوست دارند مربی محبوب‌شان در ایران بماند. از نظم در بازی می‌گویند و قبول ندارند تیم‌ملی دفاع اتوبوسی دارد. استدلال‌ها تمام شدنی نیستند، همان‌هایی هستند که در رسانه‌ها هم نوشته می‌شود و شما بهتر از من می‌دانید. حالا که این سطرها را می‌خوانید، نمی‌دانم قرار است چه اتفاقی درباره مربی تیم‌ملی بیفتد یا افتاده است. فقط خواستم بگویم که ما هم ورزشگاه آزادی خودمان را در سرزمین یخی داریم و تا فوتبال‌ها را نبینیم، روزمان شب نمی‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.