ریاستهای ٢١ ماهه!
حسین عبدالهاشمپور
1- پنجماه دیگر شهرداری محمدباقر قالیباف در تهران ١٠ ساله میشود و این در حالی است که سازمان فرهنگی - هنری شهرداری تهران، ششمین رئیس را هم به خود دیده است؛ بهطور متوسط هر یک ٢١ ماه، آمدهاند و رفتهاند؛ گویی فرمانده اسبق نیروی انتظامی، دوره ریاست سازمان مزبور را در زمره دوره خدمت سربازی میبیند! ٢- علی عسگری، احمد نوریان، جواد شوشتری، امیر خوراکیان، شهاب مرادی و اکنون محمود صلاحی، رؤسای این 10 ساله سازمان فرهنگی - هنری شهرداری تهران، چهرههای آشنایی برای جامعه فرهنگی- هنری نبودهاند؛ بنابراین پایگاهی در استراتژیکترین طیفی که باید با سازمان همراهی کنند نداشتند؛ چرا شهرداری به چنین انتصابهایی اصرار دارد، محل سؤال است. ٣- تعریف و کارکرد سازمان مذکور برای شهروندان تهرانی گم است؛ فرهنگسراها و خانههای فرهنگ، فاقد جذابیتهای فرهنگی- هنری هستند و این در حالی است که نامهای بزرگ هنر ایران در محلههای همین شهر سکنا دارند، اما به جهت فقدان کیفیت در برنامهها و رویکردهای این مکانها، از ارائه کار در آنها فاصله گرفتهاند؛ حال آنکه هریک از این فرهنگسراها میتواند با حضور هنرمندان ساکن در همان منطقه، در قالب شورایی یا هیأتامنایی بهتر اداره شود؛ راست میگویند منتقدانی که میگویند اگر همین امروز درِ سازمان فرهنگی - هنری شهرداری تهران بسته شود، کدام شهروند تهرانی خلأ آن را احساس خواهد کرد؟! 4- در دولت نهم و دهم، به جهت نگاه خاص وزارت فرهنگوارشاداسلامی، بخشی از نخبگان هنری کشور از همراهی با متولی اصلی هنر کشور فاصله گرفتند و فرصتی طلایی نصیب شهرداری و سازمان فرهنگیاش شد تا بتواند پیوندهای خود با جامعه هنری را تعمیق بخشد؛ اما نبود نگاه کارشناسی در بدنه این سازمان و عدم ارائه پیشنهادات حرفهای سبب شد چنین سرمایهای نیامده، فرار کند. 5- این گمانه که این سازمان تنها حیاط خلوت شهرداری تهران شده و بهجای تحقق برنامههایی که افکارعمومی شهروندان تهرانی میپسندند، گوش به منویات مناسبتی شهرداری دارد، قوت گرفته است؛ و انتقادها از شورای شهر تهران که چهرههای شناخته شده فرهنگی دارد را هم افزایش داده است؛ اینهمه در حالی است که اینروزها در کشورهای مشابه ما، شهرداریها، طلایهداران فرهنگ و هنر شهرهای خویشاند و نقش دولتها به نظارت و تأمین زیرساختها تقلیل یافته است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.