آرزویی برای رعنا
هلیا آبادی: گاهی یادمان میرود که نمیشود فاجعه را کنترل کرد مثل وقتی که سمیه مهری از زخمهای ناشی از اسید درگذشت. سمیه از روستایی، نزدیک بم آمده بود و دیروز به همانجا برگشت؛ جایی که پدرش و خانوادهاش هنوز آنجا زندگی میکنند. پدر سمیه در گفتوگو با خبرنگار «شرق» گفته است بچهها را نگه میدارد. روزهای رعنای ششساله که اسید صورت او را هم از بین برده، مانند مادر در راهروهای بیمارستان میگذشت. بعد از این چطور میشود؟ آیا دولت و مشاوران امور زنان میتوانند برای آسایش و فرداهای او راه چارهای بیندیشند؟ یا او را فراموش میکنیم و فراموش میکنند؟ دوستان مادر و برخی از فعالان زن اینروزها در تدارکند که لحظههای سخت تنهایی رعنا و نازنین کمی آسانتر باشد آیا میتوانند؟ مسئولان کجا هستند؟ وقتی قرار شد که در روز سوم مرگ او با گذاشتن گل و شیرینی دم بیمارستان لقمان ادای احترام کنند، نتوانستند دور هم جمع شوند. رعنای ششساله از سه سال پیش همراه مادرش حدود 55 بار اتاق عمل را تجربه کرده اما پدر سمیه امیدوار است راهی پیدا شود که صورت رعنا به شرایط عادیتر برگردد تا شاید نوهاش بتواند درد بیمادری را تحمل کند. کاش ما هم بتوانیم تنها خواسته سمیه که سلامتی و زیبایی رعناست را برآورده کنیم... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.