نقش نظام آموزش در کاهش جرائم
شاهد حلاج
نداشتن مهارتهای برقراری ارتباط، کنترل خشم و تفکر منطقی یکی از موضوعات مهم و اساسی است که صدمات زیاد و گاه جبرانناپذیری به جامعه تحمیل میکند تا جایی که بسیاری از جرائم خشن مانند اسیدپاشی، دعواهای خیابانی و قتلهایی که درپی اختلافات خانوادگی و حتی اختلافات مالی اتفاق میافتد را میتوان ناشی از نبود این نوع از مهارتهای زندگی دانست. در بسیاری از موارد مشابه وقتی ریشهها و عواملی را که باعث رخداد جنایات و جرائم شده است جستوجو کنیم، نبود چنین مهارتهایی بهعنوان یکی از عوامل مؤثر خودنمایی میکند. در شرایطی که همگان عقیده دارند پیشگیری از درمان بهتر و مفیدتر است متأسفانه اقدامات اساسی و جدی در این خصوص انجام نمیشود. بسیاری از کارشناسان در مورد ریشههای اتفاقات تلخ مانند اسیدپاشی، نزاع خیابانی منجر به قتل، همسرکشی و قتل معشوق و... و روشهای پیشگیری از این جرائم بر اهمیت سنین کودکی بهخصوص پیش از دبستان و دبستان صحه میگذارند اما هنوز این سؤال مطرح است که چرا مسئولان به اهمیت این سنین در شکلگیری شخصیت اجتماعی افراد کمتر توجه میکنند و آموزش مهارتهای لازم اجتماعی را برای کودکان در اولویت قرار نمیدهند. جای خالی آموزش مهارتهای اجتماعی در مقطع دبستان بهوضوح احساس میشود. نظام آموزشی ما بر یادگیری فرمولهای ریاضی، مناطق جغرافیایی و مسائلی از این دست تأکید دارد اما در مقابل به مهارتهایی نظیر کنترل خشم یا مهارت برقراری ارتباط و مدیریت آن چندان اهمیت نمیدهد و این درحالی است که افراد از شش سالگی دوران زیادی از عمر خود را در اختیار سیستم آموزشی هستند. بهنظر میرسد برای پیشگیری از جرم باید به امید روزی بود که سیستم آموزشی کشور اقداماتی مؤثر در راستای تعلیم و تربیت افرادی اجتماعی و دارای سلامت روانی انجام دهد، در این صورت شاهد بسیاری از اتفاقات تلخی که ناشی از ضعف مهارتهای زندگی در افراد جامعه است، نخواهیم بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.