|

ببری برای زنان

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

«همکاری با مردان در روند تاریخ به همان نقطه‌ای ختم می‌شود که من هستم»، «جیانگ چینگ» بیوه مائو «یک شب دیگر از این خستگی نمی‌توانم زندگی را تحمل کنم. برای همراهی با او خواهم رفت. فرزندانم، فرزندان بیچاره‌ام، از من جلوتر خواهند بود. در قلبم بار سنگینی است، این از یک طرف و از طرف دیگر فرزندانم. نمی‌توانم دوری‌شان را تحمل کنم. نه آنها و نه او را. دوست داشتم می‌گریستم. واقعا احساس می‌کنم می‌خواهم گریه کنم. هر تلاشی که بخواهم بکنم، نمی‌توانم از عشق او دست بردارم. نمی‌توانم... . احساسات انسانی مسئله عجیبی است. سان شون هی خیلی مرا دوست دارد ولی من به او بی‌اعتنا هستم. آه. چقدر او را دوست دارم. آه ‌ای آسمان، پس چرا جواب کاملی به من نمی‌دهی»؟ شانگشا صبح روز 28 ژانویه سال 1930. «یانگ کای- های» برای دیدن کسی که عاشقش بود سر از پا نمی‌شناخت؛ کسی که همسرش بود و درعین‌حال یک مبارز از منطقه «هونان» به نام «مائو تسه تنگ». بیش از سه سال بود که انتظارش را می‌کشید. سه سال پیش او را ترک کرد تا مبارزه‌ای را ضد «چیانکای چک وکومینتانگ» یعنی حزب «ناسیونالیست» چین ترتیب دهد؛ حزبی که چک با آن تلاش می‌کرد قدرت را در چین برای خود قبضه کند. چیانک به دولت اتحاد جماهیر شوروی نزدیک بود. در روسیه ماند تا با سران «کمینترن»، دولت‌های کمونیستی دیدار کرده و در همان حال از دانشکده‌های نظامی آنجا بازدید کند. همین مسئله به نظر مائو موجب شده بود تا او به یک دشمن چین کمونیست تبدیل شود. مائو لشکری از انقلابیون و کارگران و کشاورزان را علیه او رهبری و بسیج کرده بود. درگیری‌های خونینی به وقوع پیوست و سرانجام مائو شکست خورد. تحت پیگرد قرار گرفت و درنهایت تصمیم گرفت به کوه‌های «جیانگشی» پناه ببرد. به این زن گفت: «بهتر است با بچه‌ها اینجا بمانی، اینها نزد تو امانت هستند». پذیرفت هرچند با ترشرویی. آنجا منطقه‌ای بود که به دریاچه زلال شهرت داشت. جایی که مائو و یانگ کای-های در ماه اکتبر سال 1921 آنجا اقامت پیدا کردند. آن زمان مائو 28 سال داشت و یانگ کای-های در 20 سالگی بود. جایی رویایی بود. نامش را از دریاچه‌ای می‌گرفت که آب پاکیزه و گوارایی داشت. با وجود باتلاقی‌بودن منطقه، آب این دریاچه از هرگونه آلودگی به دور بود. خانه‌شان، بر تپه‌ای کوچک و به‌صورت سنتی ساخته شده بود. سقفش از چوب سیاه و دیوارهایش از خشت‌های رنگارنگ. خانه بر باغی سرسبز اشراف داشت. کای-های این خوشبختی ساده را دوست می‌داشت. تاآنجاکه حتی وضعیت مادی‌شان اجازه می‌داد، مستخدم بگیرند. در مجموع از این وضعیت راضی بود. کای-های سال 1910 در استان «هونان» متولد شد. بچه لاغر و حساسی بود. مادرش از خانواده‌ای فرودست اما بافرهنگ بود. آشنایی‌اش با نویسندگان کلاسیک و سنتی را مدیون او بود. طی 11 سال نخست عمرش، پدر دور دنیا را می‌گشت. به ژاپن، انگلستان و آلمان رفت تا دانش خود را نسبت به علم فلسفه تکمیل کند. سپس سال 1918 به‌عنوان استاد علم اخلاق در دانشگاه پکن منصوب شد. این پدر سخاوتمند یکی از شاگردان برجسته‌اش را به‌عنوان یکی از اعضای خانواده‌شان پذیرا شد. او کسی نبود جز مائو تسه تنگ؛ کسی‌که تلاش کرد بر پایتخت مسلط شود هرچند تلاشی بی‌حاصل بود. کای-های هشت سال از او کوچک‌تر بود. وقتی برای نخستین‌بار او را دید، 17 سال داشت. مائو بلافاصله او را مجذوب خود کرد. کای-های با ازدواج مخالف بود چون برای خودش آداب و رسوم دست‌وپاگیری داشت. رؤیایش یک عشق بزرگ بود؛ عشقی که تسلیم این قواعد و قوانین نشده و مرزی را برنتابد. می‌گوید: «همچنین اعتقاد داشتم به جست‌وجوی عمدی عشق، برخاستن لاجرم که به‌سادگی به فقدان یک عشق حقیقی منجر می‌شود؛ یک عشق مقدس. عشقی که باور نمی‌شود، عشقی فراتر و باشکوه‌تر که هیچ چیزی برتر از آن نیست»! در نظرش مائو جوان سبک و سرسختی بود. با او مخالفت کرد. یک حرف مشهوری پیدا و آن را مانند یک عبارت سحرآمیز تکرار کرد: «هیچ‌چیز، بهتر از یک چیز ناقص است». ماتوتسه تنگ آن مرد کاملی نبود که انتظارش را می‌کشید. بااین‌حال، آن دو در مواردی با هم شباهت داشتند. مائو نیز فکر ازدواج را رد می‌کرد. در سال 1918، وقتی «انجمن جست‌وجو برای انسان جدید» را تأسیس کرد قسم خورد که هرگز ازدواج نخواهد کرد؛ زیرا نسبت به نظام بهره‌کشی غیرانسانی که با ازدواج درآمیخته است، کینه داشت. اعضای این انجمن به طور کلی از مسائل عاشقانه فاصله می‌گرفتند. تصورشان این بود که مسائلی مهم‌تر از آن وجود دارد و باید به آنها پرداخت. ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.