|

جنگ قدرت میان نژاد و جنسیت در آمریکا

حمید دهقان

«هیلاری کلینتون» بانوی نخست سابق آمریکا در سال 2008 برای رقابت در انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا شرکت کرد؛ اما رقیب سرسخت او «باراک اوباما» رئیس‌جمهوری آمریکا توانست چرخه 20ساله قدرت بوش- کلینتون را بشکند. این چرخه قرار بود این‌چنین باشد: بوشِ پدر (1988 تا 1992)، بیل کلینتون (1992 تا 2000)، بوشِ پسر (2000 تا 2008)، هیلاری کلینتون (2008 تا... .). اگر هیلاری کلینتون در 2008 به مقام ریاست‌جمهوری می‌رسید، این چرخه همچنان ادامه داشت. جنگ قدرت در انتخابات پیشین آمریکا جنگ میان نژاد و جنسیت بود. این جنگ قدرت در دو سطح درون‌حزبی و میان‌حزبی رخ داد. در سطح درون‌حزبی در میان دموکرات‌ها، رقابت میان نامزد سیاه‌پوست (اوباما) با نامزد زن (کلینتون) انشقاقی جدی در حزب ایجاد کرد. پس از پیروزی اوباما بر کلینتون، جنگ میان نژاد و جنسیت در سطح میان‌حزبی بین اوباما و «سارا پلین» روی داد. جمهوری‌خواهان، زن سیاست‌مدار ناشناخته‌ای را با نام «سارا پلین» فرماندار سابق «آلاسکا» به عنوان معاون اول «جان مک‌کین» رقیب انتخاباتی اوباما معرفی کردند تا از این طریق اوبامای لیبرال را از رسیدن به کاخ سفید بازدارند. سرانجام در این دور از رقابت‌ها در هر دو سطح، عامل نژاد بر جنسیت غلبه کرد و اوباما نخستین رئیس‌جمهور رنگین‌پوست آمریکا شد؛ رویدادی که برخی در آمریکا آن را با پایان آپارتاید آفریقای‌جنوبی و فروریختن دیوار برلین مقایسه کردند. اما به داوری سیاست‌مداران پس از هشت‌سال ریاست‌جمهوری یک سیاه‌پوست زمان آن فرا رسیده است که آمریکایی‌ها برای نخستین‌بار به جای «آقای رئیس‌جمهور» از عنوان «خانم رئیس‌جمهور» استفاده کنند. هیلاری کلینتون 12 آوریل در ایالت آیووا که از ایالت‌هایی است با رأی سیال، خود را برای بار دیگر به عنوان نامزد دموکرات‌ها معرفی کرد. جمهوری‌خواهان پیش‌تر در انتخابات 2008 پیش‌بینی کرده بودند اگر کلینتون بتواند در رقابت‌های درون‌حزبی، اوباما را پشت‌سر بگذارد، آنها نامزد قدرتمندی به نام «کوندالیزا رایس» وزیرخارجه سابق آمریکا را در برابر او قرار خواهند داد؛ شخصی که دو ویژگی زنانگی و نژاد متمایز را در خود دارد. ازآنجاکه دو پایگاه مهم دموکرات‌ها عبارتند از: آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار و زنان، کوندالیزا رایس پتانسیل آن را داشت که هر دو پایگاه را در اختیار گیرد. اما تاریخچه چنین رقابت جنسیتی‌ای‌ به سال‌ها پیش برمی‌گردد. شکاف جنسیتی از زمانی آغاز شد که ریگان در 1980 علیه سقط جنین سخن گفت. از آن پس، متغیر جنسیت تأثیر بیشتری بر نتایج انتخابات گذاشت. اگر «جان کری» وزیر خارجه آمریکا در انتخابات 2004 توانسته بود، آن‌طور عمل کند که «ال گور» توانست رأی زنان را در انتخابات 2000 ریاست‌جمهوری به‌دست آورد، پیروز انتخابات بود. کری تنها 51 درصد از رأی زنان را به دست آورد در حالی‌که ال‌گور در انتخابات دور پیش از آن 54 درصد از رأی آنها را کسب کرد. طبیعی بود در انتخابات 2004 پایگاه اصلی جمهوری‌خواهان محافظه‌کار، رأی مردان سفیدپوست باشد. در رقابت میان بوش پسر و جان کری در سال 2004، کسب 55 درصد از رأی مردان، پیروزی را برای جمهوری‌خواهان به همراه آورد. اوباما نیز با کسب آرای زنان حامی کلینتون در انتخابات 2008 پیروزی خود را تضمین کرد. اکنون پس از گذشت تقریبا هشت سال برتری عامل نژادی، رقابت ریاست‌جمهوری در سال 2016 در گرو پاسخ به این پرسش است که چه کسی می‌تواند رأی زنان آمریکایی را از آنِ خود کند؟ به‌عبارت‌دیگر به‌نظر می‌رسد هرکس بتواند در این دور از رقابت‌ها رأی زنان را به دست بیاورد، رأی اکثریت را به‌دست آورده و پیروز انتخابات خواهد بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.