|

اُتیسم نزدیک است

مهری پورحیدر .کارشناس‌ارشد روان‌شناسی کودکان استثنایی

در تقویم جهانی، آوریل، ماه اطلاع‌رسانی و آگاهی‌بخشی درباره اُتیسم است؛ اختلالی مغزی که به ما و فرزندان ما بسیار نزدیک است. در تمام کشورهای دنیا این اختلال پذیرفته شده ‌است و ازآنجاکه اقدامات بسیاری برای فرهنگ‌سازی شیوه‌های رویارویی با مسائل مبتلایان و پشتیبانی از آنها انجام می‌گیرد، خانواده‌های درگیر با این اختلال، راحت‌تر با آن و پیامدهایش روبه‌رو می‌شوند. اما آیا در کشور ما تلاشی برای پرکردن خلأها شده ‌است؟ به اُتیسم و کودکانی که هرروز شمار زیادی از آنها دچار این اختلال مادام‌العمر می‌شوند، چگونه نگاه می‌کنیم؟ از زاویه دید معلولیت یا با دیدی کاملا متفاوت؟ برای آگاهی‌بخشی، اطلاع‌رسانی و بالابردن فرهنگ عمومی پذیرش عادی کودکان مبتلابه اُتیسم و اینکه اُتیسم یک نوع اختلال پیچیده مغزی است که آگاهی، تشخیص زودهنگام و آموزش به‌موقع می‌تواند خیلی از نشانه‌هایش را کم‌رنگ کرده و کودک را به جامعه برگرداند، چه کرده‌ایم؟ در کشورهای توسعه‌یافته، راه‌هایی برای حمایت و پشتیبانی از مبتلایان‌به اُتیسم وجود دارد که در ادامه به آنها می‌پردازیم. برخی پشتیبانی‌ها به این شرح است: خدمات اجتماعی برای کودکان (روان‌پزشک و روان‌شناس، گفتاردرمانی، کاردرمانی، بازی‌درمانی و...)، گروه‌های اجتماعی (برای جوانان دارای اُتیسم)؛ خدمات برای والدین شامل: تلفن گویا برای اطلاع‌رسانی درباره اُتیسم، خدمات استراحت برای اینکه خانواده‌ها استراحت کوتاهی داشته باشند، داوطلب یا مددکار اجتماعی که کودکان را به گردش می‌برند. از سویی خدمات اجتماعی، نقش و نگاه جامعه و حمایت‌های لازم از خانواده‌ها و کودکانشان برای اینکه هزینه‌های سنگین، فشاری به خانواده‌ها نیاورد و ازسویی‌دیگر، زیر پوشش بیمه قرارگرفتن این کودکان از لحظه تشخیص، چشم‌انداز نگه‌داری از کودکان مبتلابه اُتیسم را برای خانواده‌ها روشن می‌کند. اما این چشم‌انداز برای کودکان سرزمین ما چندان روشن به نظر نمی‌رسد، چون در کشور ما کودک و خانواده پس اطلاع از ابتلا به اختلال اُتیسم (که در بیشتر موارد بسیار دیر اتفاق می‌افتد و کودک زمان طلایی را برای آموزش از دست خواهد داد) رها می‌شوند و مدت زمان زیادی را در بهت، ناباوری و انکار اختلال فرزند خود سپری می‌کنند و پس از گذشت زمانی طولانی که با این واقعیت کنار می‌آیند، هیچ‌گونه خدمات و پشتیبانی از سوی جامعه و دولت دریافت نمی‌کنند و به خانواده‌هایی افسرده و ازکارافتاده تبدیل می‌شوند که این موضوع آنها را به‌مرور وادار به کناره‌گیری از اطرافیان و سپس جامعه می‌کند. وقتی از اُتیسم حرف می‌زنیم، از اختلالی سخن می‌گوییم که برای هر خانواده‌ای ممکن است رخ دهد، بنابراین به‌نظر می‌رسد، برای انجام یک کار انسانی، لازم است نهادهای مسئول، پا پیش بگذارند و از فرزندان جامعه خود پشتیبانی کنند و بیمه‌ها نیز این خانوداه‌ها را در پوشش همگانی خود قرار دهند. اُتیسم به همه ما نزدیک است؛ بسیار نزدیک. شاید یکی از آن خانواده‌ها که با این مسئله روبه‌رو هستند، یا در آینده با آن درگیر می‌شوند، خود ما باشیم. - این یادداشت قبلا به‌دلیل مشکلات فنی ناقص چاپ شده بود که با عذرخواهی از نویسنده دوباره منتشر می‌شود

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.