|

ژیسکاردستن و همسر بوکاسا

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

پاسخ ژیسکار کوتاه بود: «بوکاسا بشنو! این من هستم که بودجه مصرف روزانه تو را می‌پردازم. طبعا هرکاری که بخواهم می‌کنم». پیش‌ازاینکه مکالمه‌شان قطع شود، بوکاسا می‌گوید دوباره با الیزه تماس گرفته و تهدید می‌کند اگر ژیسکاردستن عذرخواهی نکرده و تعهد ندهد که این رابطه را قطع خواهد کرد، مسئله را افشا می‌کند. اما انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه نزدیک بود. ژیسکاردستن در شرایطی نبود که بتواند چنین رسوایی خطرناکی را تحمل کند، بااین‌حال هرکسی تهدید کند، باید مجازاتش را هم متحمل شود. به‌نظر بوکاسا مهم‌ترین عاملی که موجب شد تا ژیسکاردستن نظرش را نسبت‌به او تغییر داده و سرسختانه تلاش کند او را برکنار کند، همین بوده است، اما آیا اینها زاییده تخیل بوکاسا بود تا به این وسیله آوازه رئیس‌جمهور فرانسه و زنی را تخریب کند که بعد از چندهفته‌ ماندن در ابیدجان، آنجا را ترک کرد؟ از زمان رسیدن کاترین به پایتخت ساحل عاج، در عمل از همسرش جدا زندگی می‌کرد. یک گواهی پزشکی مبهم ارائه داد که او را از هرگونه ارتباط جنسی منع می‌کرد. بوکاسا درد دلش را به روژه دلبای، این‌طور گفت که «عصر دیروز معلوم شد یک دکتر جراح در یکی از معالجات به او گواهی داده است، اما معلومم شد که این گواهی جعلی است [....]؛ اندکی قبل از اینکه پاریس را ترک کند، نوشته شده بود تا آن را فقط به من بدهد». این گواهی مانند یک ضربه مهلک بود. این هم توهین دیگری که از پاریس بر سرش نازل شده بود! در ابیدجان، به تاریخ دهم مارس سال 1980، نامه‌ای به رئیس‌جمهور توگو، یعنی ژنرال آیاداما، نوشت و در آن تسلسل زمانی ارتباط خودش را با ژیسکاردستن به‌این‌ترتیب شرح داد: «در کیگالی، می‌ سال 1979، ژیسکاردستن با اصرار از من خواست همسرم کاترین را به فرانسه بفرستم. اندکی بعد از اینکه به پاریس رسید، رئیس‌جمهور فرانسه به اطلاع او رساند که چه خوابی برای من دیده است. به او هشدار داده بود که نگذارد من از این موضوع مطلع شوم. در مقابل به او مبالغ هنگفتی پول به‌اضافه امتیازاتی [...] داده بود. چنین معامله سخیفی را تو نمی‌توانی بفهمی یا درک کنی مگر اینکه بدانی زن من از آن زمان شد معشوقه ژیسکاردستن!» وقتی خبر این گواهی پزشکی که تاکنون سری بود و تنها در بین برخی محافل اطلاعاتی و کارمندان فرانسوی رواج داشت، پخش شد، تعدادی از اعضای سازمان اطلاعات فرانسه تصمیم گرفتند دراین‌باره تحقیق کرده و میزان صحت آن را دریابند. سرگرد پاتریک روژیلیه نخستین کسی بود که از این گواهی مطلع شد. آن‌هم در دیدار با جورج یکی از فرزندان بوکاسا که آن‌ موقع در پاریس داشت برخی اسناد مربوط به پدرش را می‌فروخت. او می‌گوید: «جورج در اتاقی در هتل ناپلئون اقامت داشت. من و یک دوست نظامی دیگر ادعا کردیم که مأموران موساد هستیم. با او قرار گذاشتیم و هنگامی که آمد یک کیف کوچک همراه خود داشت. قاعدتا باید پر از پول می‌بود. در یک کلاسور اسناد جورج بود. در بین آنها توانستیم نامه‌ای را پیدا کنیم که عنوان یک پزشک نزدیک به الیزه را داشت». هیچ‌کس نتوانست این سند را ببیند. سندی که به داستان بوکاسا واقعیت می‌بخشید. هرچند نمی‌توانست به‌طور آشکارا دست داشتن ژیسکاردستن را در این ماجرا برملا کند، اما در آن یک پزشک زنان که در اداره هشتم پاریس کار می‌کرد در تاریخ هشتم ژانویه سال 1979 نوشته و توصیه کرده بود که «به‌دلیل درمانی که صورت گرفت هرگونه عمل جنسی ممنوع می‌باشد». باید هفته‌هایی که کاترین در کنار بوکاسا در تبعید گذرانده بود کلافه‌کننده باشد. طی اقامت کوتاهی که در ابیدجان داشت، بیش از گذشته او را سرزنش می‌کرد. کاترین را متهم به خیانت و اقدام مخفیانه به‌نفع معشوقه‌اش که در کاخ الیزه اقامت داشت می‌کرد. تا آنجا که کاترین بلافاصله به خانه خانم «هوفوات بوانیی» پناه برد. هنوز آفریقا را به قصد سوئیس ترک نکرده بود. بعد از آن نیز بوکاسا مرتب این اتهام را تکرار کرده و به گوش همه می‌رساند. او همچنان ژیسکاردستن را متهم به حیله و نیرنگ می‌کرد. سال‌های 1980، وقتی بوکاسا در تبعید گاه خود هاردریکور در فرانسه بود، همچنان مرتب ژیسکاردستن را نفرین می‌کرد. اومر، راننده کاترین برای ما این‌طور تعریف می‌کند که: «در تمام مدت همین‌طور زمزمه می‌کرد: او با ژیسکار زندگی می‌کند! من مطمئنم. اسم ژیسکاردستن را نمی‌برد ولی دغدغه دائمی‌اش همین بود». بااین‌حال کاترین چندبار در مناسبت‌های مختلف از خودش در برابر او دفاع کرد. ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.