|

تلویزیون: راهنمای گام‌به‌گام انتخاباتی

عماد پورشهریاری

نمایش فینچر و دوستان نام‌آشنایش از سیاست‌های داخلی و خارجی کاخ سفید، شاید به نگاه همه «داستانی» جذاب باشد، اما از دید بیل کلینتون برابر با حقیقت است. یعنی تمام قتل و خونریزی‌های جناب آندروود در مقام پرزیدنت آمریکا، بازی‌های کثیف سیاسی‌اش با هم‌حزبی‌های دموکراتش و زدوبندهایش با اعضای حزب رقیب، در کنار رسوایی‌های اخلاقی او که در سریال می‌بینیم، تا چه اندازه با واقعیت منطبق است؟ بیل کلینتون مدعی شده: «99درصد از آنچه در سریال خانه پوشالی می‌گذرد، واقعی است.»تاکنون سه‌فصل از این سریال منتشر شده و در این آخری، آندروود به بالاترین مقام اجرایی آمریکا رسیده. بیشتر داستان این فصل مربوط به روابط آمریکا و روسیه و مذاکرات فشرده دورئیس‌جمهور برای رسیدن به تفاهمی است که قرار است حاصلش صلح در خاورمیانه باشد. در بخش دیگر سریال پرزیدنت، آندروود درگیر تصویب طرح جامع اشتغال در مجلس سنای آمریکاست؛ طرحی که با مخالفت شدید جمهوری‌خواهان روبه‌رو می‌شود و در نهایت، ضلع سوم داستان که حضور نه‌چندان قدرتمند بانوی اول، کلر آندروود را به‌عنوان سفیر آمریکا در سازمان‌ملل نشان می‌دهد. خانم سفیر قرار است مذاکره با اسرائیل را در طرح صلح هموار کند و از طرفی مانع دخالت‌های فرانسه و سایر کشورهای اروپایی در مسائل درگیر شود؛ امری که البته در آن ناکام می‌ماند و منافع متفاوت کشورها مانع تفاهم مشترکی می‌شود. اما در «خانه پوشالی» همه این اضلاع به سمت هدفی خاص نشانه رفته است: انتخابات ریاست‌جمهوری و تمدید حضور آندروود به‌عنوان ساکن کاخ سفید برای چهارسال دیگر. آندروود برای جلب رأی آمریکایی‌ها سعی می‌کند کارنامه‌ای برای خود ایجاد کند و چه رزومه‌ای بهتر از ایجاد اشتغالی میلیونی، تفاهم با دشمن همیشگی، روسیه و ایفای نقش موثر در خروج از گرداب خاورمیانه. این تنها حضور انتخابات در تلویزیون نیست، سریال‌های زیادی در حاشیه و متن کمپین‌های انتخاباتی حرکت کرده‌ و داستان‌های مختلفی ساخته‌اند. اما همه این سریال‌ها در یک نقطه به اشتراک می‌رسند. در تمام این آثار و در کنار درامِ داستان‌هایشان اهمیت پایگاه‌های قدرت پررنگ می‌شود؛ برای مثال، نقش گروه‌های مذهبی و رنگین‌پوستان در انتخابات فرمانداری در سریال «همسر خوبِ» CBS یا نقش تی‌پارتی‌ها در سریال پایان‌یافته «اتاق خبر». در همسر خوب، دادستان ایالتی برای تصاحب صندلی فرمانداری و حرکتش به سوی کاخ سفید، باید رضایت کاتولیک‌های شیکاگو را کسب کند و چه بهتر که به سراغ کشیشی سیاه‌پوست برود تا تعداد رای‌هایش دوچندان شود، یا برای جذب منابع مالی ناچار است به سراغ یهودیان سرمایه‌دار برود و در سخنرانی‌هایش از اسرائیل حمایت کند تا هزینه کمپین تبلیغاتی‌اش تامین شود. همین‌طور در «اتاق خبرِ» HBO، رسانه‌ها به‌عنوان عامل جهت‌دهی افکار عمومی نقش اول سریال سه‌فصلی آرون سورکین را بازی می‌کنند. مراکز قدرت و سرمایه به روایت سیاسی سریال‌های آمریکایی: وست وینگ، وایر، هوملند، رئیس و... مراکز مشترک و شناخته‌شده‌ای هستند، طبق این روایت بیشتر تلاش‌های دولتمردان در سال‌های نزدیک به انتخابات به صندوق‌های رأی ارتباط پیدا می‌کند. اگر لایحه‌ای در سنا مطرح می‌شود، برای کسب افکار عمومی است، اگر سنا اصرار دارد لایحه‌ای تصویب نشود، احیانا فکر می‌کند افکار عمومی با رد آن بیشتر همراه است، اگر قرار است گره‌گشایی در مسائل بین‌الملل رخ دهد، ایجاد کارنامه مدنظر است و اگر قرار است به اقلیتی توجه شود چرا به اقلیت‌های سرمایه‌دارتر توجه نکرد. این همان 99درصدی است که به نظر می آید با واقعیت انطباق دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.