پیشفرضهایی درباره اثرات فیزیکی پارازیت روی فعالیت مناطق مختلف مغز
لزوم راستیآزمایی در بوته آزمایشهای علمی
عبدالرحمن نجلرحیم . عصبشناس و عصبپژوه
از من میپرسند که پارازیتهای ضد برنامههای ماهوارهای چه تأثیری روی مغز دارد؟ برای پاسخ به این سؤال، سه فرضیه را در سه سطح مختلف مطرح میکنم که خود میتواند پیشفرضهایی برای پژوهش علمی دقیقتری در آینده باشد. 1- مغز، دستگاه بسیار پیچیده، با شبکههای درهمتنیده عصبی است و میتواند در مقابل امواج الکترومغناطیسی نامرئی قوی، غیرمنتظره و نامتجانس با محیط زیست طبیعی، چون پارازیت، حساسیت نشان دهد و در کارش اختلال بهوجود آید. این اختلالات میتواند علائمی بهصورت گیجی، گنگی، عدم تمرکز، سردرد، بیتعادلی و اختلال در حافظه ایجاد کند. با این پیشفرض علمی، میتوان درباره چند و چون اثرات فیزیکی امواج پارازیت روی فعالیت مناطق مغزی، پژوهش دقیقتری را در آینده پایهگذاری کرد. 2- امواج پارازیت میتواند اثرهایی نامطلوب روی سیستم ایمنی بدن داشته باشد و احتمال اختلال در سیستم دفاعی بدن را افزایش دهد. امروزه میدانیم همکاری تنگاتنگی بین مغز و سیستم ایمنی برای سازماندهی دفاعی بدن وجود داد. اختلال در این ساخت و کار مشترک، ریسک خودتخریبی را بالا میبرد و چهبسا باعث تشدید رواج بیماریهای تخریب مغزی، چون اماس، پارکینسون، آلزایمر و سکتههای مغزی شود. با این پیشفرض علمی میتوان پژوهشهای دقیقتری را در این زمینه سامان داد و چند و چون آن را در بوته آزمایشهای علمی، راستیآزمایی کرد. 3- بر اساس پژوهشهای جدید، مغز عضوی بیولوژیک است که براساس دادوستدهای معنایی با محیط اجتماعی فعالیت میکند. یکی از جنبههای مهم کارکرد اجتماعی مغز، برقراری رابطه با دیگران، براساس اعتماد است که فعالیت لایههای مختلف بیولوژیکی از سطح کنترل هورمونی تا هستههای عمیق و بخشهای مختلف قشر خاکستری پیشپیشانی مغز را دربرمیگیرد. در اجتماعات امروزین، رابطه بین مغزهای شهروندان و مدیران، براساس اعتماد متقابل، اهمیت ویژهای پیدا کرده است. این فرض متصور است که پارازیتاندازی روی برنامههای ماهوارهای، میتواند به حلقه اعتماد بین دولت و شهروندان آسیب برساند و عوارض ناخواسته و نامطلوبی را در جامعه سبب شود. بنابراین این کنش میتواند به جو بیاعتمادی دامن بزند. معلوم شده است که مغز در سطوح مختلف برای عوامل اجتماعی اعتمادساز و اعتمادشکن، دو سیستم جداگانه کارکردی دارد. بحران اعتماد، با خود عدم انگیزه برای همکاری، بدبینی و هیجانات منفی و گاه کور، مخرب و بیهدف را به ارمغان میآورد که با کارکرد مغزی فعال، خلاق و سالم در جامعه مطابقت ندارد. از طرف دیگر، استفاده از پارازیت برای حذف برنامههای ماهوارهای، میتواند ارزشها و انتظارات مثبت کاذبی در مورد برنامه مشمول حذف پارازیتی، در مغز شهروند ساده ایجاد کند که اغلب سزاوار چنین برنامههایی نیست. درحالیکه ممکن است دیدن آنها موجب کشف این ارزشهای کاذب و بالا بردن قدرت انتخاب و تجزیه و تحلیل در تشخیص سره از ناسره شود. بدیهی است فرضیه عرضهشده فوق که مبتنیبر دادههای علمی جدید است، باید بهصورت پیشفرضی در آینده مورد پژوهشهای دقیقتر و راستیآزمایی قرار گیرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.