مرز طنز
اسدالله امرایی
معمولا از ورود به بحثهایی که در حوزه تخصصم نیست، پرهیز میکنم. بهانه این یادداشت هم مطلبی بود که در حاشیه یادداشت دوست عزیز پزشک و داستاننویسم حامد اسماعیلیون نوشته بودم. بحث سریال «در حاشیه» که فرصت تماشای آن در دو، سه دیدوبازدید نوروزی دست داد، بحثی از همیندست است. حامد پینوشت آورده بود که ناگزیر به یادآوری هستم که برخی از بهترین نویسندههای ایرانی عضوی از جامعه پزشکی ایران بودند. غلامحسین ساعدی، بهرام صادقی و اصغر الهی نمونههای آن هستند. نوشتم حامد عزیزم به اینها اضافه میکنم پزشکانی را که تا دو بامداد مطبشان باز است، پزشکانی را اضافه میکنم که در مطبشان قانون هم نوشته و هم نانوشته پرداخت حق معاینه اختیاری است، پزشکانی را اضافه میکنم که کار پنج تا شش جلسهای برخی همکارانشان را در همان جلسه اول تمام میکنند. شاید مجبور باشم اسم ببرم باوجود نارضایتیشان. دکتر مجید کوچکی و محمدرضا طاهریان، احمد محیط، محمدحسین سجادیه و ضیا امامی، محمد ابراهیم ذاکر و یدالله سینایی و دکترماهری، ادیب وحدانی، حمید یاوری، علی مطلق و دکترفریبا فرهنگ و... هرکدام از ما ممکن است چنددهتنی را بشاسیم از این بزرگان. البته طنز هیچ ایرادی ندارد گمان هم نمیکنم کسی به طنز ایراد بگیرد، مشکل در لودگی و مسخرهکردن و توهین است و تعمیم آن به همه و البته این عادت بد همه را به یک چوب راندن. نکته آزاردهنده در تعمیم این رفتارها به همه است. متأسفانه چنین رفتارهایی مختص یک قشر خاص نیست. تا نویسندهای گمان میبرد که یک ناشر در تعهدات خود بدقولی میکند، دستهای راه میافتند و امضا جمع میکنند که ناشران حق مؤلفان و مترجمان را میخورند، کتابشان را تجدید چاپ نمیکنند یا بیش از اندازه چاپ میکنند و اطلاع نمیدهند. این گزاره مفهومش این است که همه ناشران این کاره هستند. وقتی به دوستی که برای امضاکردن به بنده مراجعه کرده بود گفتم ناشر را مشخص کنید، گفت جنبه افترا پیدا میکند. گفتم خب شما برای اینکه به یک فرد از نظر خودتان خاطی، افترا نبندید به همه صنف اهانت میکنید. تازه ممکن است همان فردی که شما خاطی میدانید هم حرفی برای گفتن داشته باشد. در مورد پزشکان و این برنامه تلویزیونی خنک و بیمزه هم همینطور است. معمولا برای برنامههای اینچنینی تهیهکنندهها و کارگردانها مشاورانی از جنس افراد صاحبنظر را استخدام میکنند که جنبههای جدی و شوخی ماجرا لوث نشود. منتها آقایان میخواهند کار را با کمترین هزینه برای خودشان تمام کنند و بیشترین منفعت را ببرند. یک نتیجهاش میشود انفجار مواد منفجره سر یک فیلم، یک نتیجهاش هم اعتراض جامعه پزشکانی که خودشان هم به رفتارهای برخی از همکارانشان اعتراض دارند، اما اینجا که دوغ و دوشاب قاطی میشود و بحث حیثیت حرفهای یک صنف که با جان مردم سروکار دارد پیش میآید، شما میفرمایید اعتراض نکنند. اگر هم اعتراض کردند میبندید به توپ که بله به تریج قبای آقایان برخورده. کاش آقای مدیری که قهوه تلخ و کارهای موفق دیگر در پرونده کاری خود دارد کمی احتیاط میکرد و از نظرات کارشناسی بهره میبرد و بهجای پاسخ مستدل چهره برنمیافروخت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.