|

پیتر جکسون؛ نابغه تصویرسازی از میدان نبرد

رضا فرخی: تازه‌ترین قسمت از مجموعه هابیت‌ها یعنی «نبرد پنج‌ارتش» باز هم مورد توجه مخاطبان قرار گرفت و به شکل قابل‌توجهی فروخت. هرچند که این فیلم با بودجه 250میلیون‌دلاری خود یکی از پرهزینه‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما نام گرفته است اما فروش نزدیک به یک‌میلیارددلاری آن باز هم نشان داد که پیتر جکسون در جلب‌نظر مخاطبان خود موفق عمل می‌کند. در این بین بررسی این فیلم هم مانند فیلم‌های قبلی مجموعه «هابیت» جای بحث مفصل دارد اما به‌نظر می‌رسد که پیتر جکسون در کنار تمام مواردی که هم در سری ارباب حلقه‌ها و هم در سری هابیت در نظر داشته، نبوغ خود را در یک موضوع به‌خوبی نشان داده است. این نکته مهم هم چیزی نبوده جز به‌تصویرکشیدن باعظمت صحنه‌های نبرد! هم در سری ارباب حلقه‌ها و هم در سری هابیت آنچه مخاطب را در کنار روایت جالب این فیلم میخکوب می‌کند، عظمت صحنه‌های نبرد است. تردیدی هم نیست بخش قابل‌توجهی از این تصویر به مدد جلوه‌های کامپیوتری رخ می‌دهد. اما به‌هرترتیب پیتر جکسون این مسئله را اثبات کرده که برخلاف برخی دیگر از دوستان هالیوودی‌اش به‌خوبی به کم‌وکیف این کار، آگاه است. به‌تصویرکشیدن فوق‌العاده جذاب صحنه‌های نبرد، آن‌هم در ابعاد وسیع یکی از آن فاکتورهایی است که از قرار معلوم پیتر جکسون به شکل ماهرانه‌ای از آن بهره می‌برد. در همین فیلم اخیر یعنی «نبرد پنج‌ارتش»، هنگامی که ارتش‌ها روبه‌رو می‌شوند، مخاطب با یک صحنه درگیری عظیم روبه‌رو است؛ صحنه‌ای که تنها نمونه آن را در فیلم‌های قبلی خود پیتر جکسون می‌بینید؛ فیلم‌هایی مثل سری ارباب حلقه‌ها که صحنه‌های نبرد آن در همان زمان اکران زبانزد مخاطبان سینما در جهان بود. به‌واقع باید گفت که پیتر جکسون به‌خوبی متوجه شده که در جایی از فیلم باید به‌طورجدی به مخاطب صحنه‌های عظیم نبرد را نشان داد، چراکه مخاطب به‌شدت به آن نیاز دارد و از اینکه قوه‌تخیل و هیجان او به این اندازه تحریک شود لذت می‌برد. ضمن اینکه به‌تصویرکشیدن بی‌نقص لشکر انبوه از هر دوسو در تمام فیلم‌های سری ارباب حلقه‌ها و هابیت به پیتر جکسون 54ساله کمک کرده که در فیلم‌سازی حماسی- فانتزی صاحب‌سبک باشد، آن‌طور که این نوع نمایش از میدان‌های نبرد از این پس امضای جکسون را پای خود خواهد داشت. به‌ویژه اینکه جکسون در صحنه نبرد هم دست از ظرافت‌های سمبل‌سازی برنمی‌دارد. در «نبردپنج‌ارتش» هر ارتشی برای خود نشانه‌های مشخصی دارد. آن‌طور که مخاطب می‌تواند تفاوت «درف‌ها»، «الف‌ها» و انسان‌ها و حتی «اورک‌ها» را کاملا از روی نشانه‌های ارتش آنها دریابد. باید توجه هم کرد که مخاطب این‌گونه فیلم‌ها از لحاظ روان‌شناسی به‌تصویرکشیدن باعظمت میدان‌های نبرد خیر و شر علاقه جدی نشان می‌دهد. گویی که هرچه این عظمت بیشتر باشد، باوجود فانتزی‌بودن قصه فیلم، او روایت از یک داستان را بیشتر باور می‌کند. در این بین شاید برخی هم سریالی مانند اسپارتاکوس را در این زمینه رقیبی برای فیلم‌های جکسون بدانند اما به‌واقع در سریال اسپارتاکوس این خشونت صحنه‌های نبرد بود که آن را جذاب کرد نه عظمت آن! عظمتی که جکسون نشان داده در نمایش آن فوق‌العاده ماهر است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.