|

شکار با ژیسکاردستن

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

این تماس در بین دو دوره از انتخابات فرانسه بود. نخستین تماس بین آن دو عجیب بود: وقتی با رئیس‌جمهور آفریقای مرکزی تماس گرفت، او در یک مجلس شراب‌خواری بود و نمی‌توانست بر سر تعقل گفت‌وگو کند. بنابراین گفت‌وگو به تعویق افتاد. به این ترتیب ژیسکاردستن نتوانست راهنمایش را آزاد کند، مگر چندروز بعد از اینکه به‌عنوان رئیس‌جمهور فرانسه انتخاب شد. بوکاسا به این وسیله می‌خواست نشان دهد باید به اعتبار و انگیزه‌های استقلال‌طلبانه ضعیفی که داشت توجه شود. ابرهای تیره مربوط به این نخستین گفت‌وگو به‌سرعت از میان رفت و یک هواپیمای مخصوص در آگوست سال1974رئیس‌جمهور بوکاسا را از بانگی به فرانسه رساند. هواپیمای بوکاسا در فرودگاه «شاتورو» بر زمین نشست. او با عصبانیت دید کاروان موتورهایی که در انتظارش هستند، به نسبت رئیس‌جمهور دولت بزرگی چون فرانسه خیلی کم است. برگشت و دوباره داخل هواپیما شد. بوکاسا حاضر نشد دوباره به فرانسه بازگردد مگر پس از آنکه وزیر خارجه‌اش از این کشور دیدار و دو صف موتورسوار او را اسکورت کردند. در این دیدار حتی جاده بین فرودگاه «اورلی» و هتل «اینترکونتینانتال» را بستند و همان‌روز او توانست با رئیس‌جمهور فرانسه به گفت‌وگو بنشیند. وقتی برگشت، در تاریخ 15سپتامبر بود که بوکاسا به فرانسه سفر کرد و رئیس‌جمهور فرانسه به‌همراه وزیر امور تعاونش در کاخ «لکوتنسیر» از او استقبال کرد. همان‌جا بوکاسا شیفته ژیسکاردستن شد و تصمیم گرفت همکاری بی‌شائبه‌ای را با این دوست کشورش داشته باشد. علاوه‌بر اینها او قول گرفت که در فاصله‌ای اندک، رئیس‌جمهور فرانسه از آفریقای مرکزی دیدار کند. این اتفاق در مارس سال1975 افتاد و بانگی برای نخستین‌بار در یک دیدار رسمی از رئیس‌جمهور فرانسه استقبال می‌کرد. در این سفر، نخستین اظهارات ژیسکاردستن حماسی و پرشور بود: « سلام بر تو ‌ای خاک آفریقا. سلام بر شما ‌ای مردان و زنان آفریقایی. شما دوستان قلبی من هستید. هربار فرصتی دست داده برای دیدار شما آمده‌ام. من می‌دانم که شما چقدر خوش‌مشرب و مهربان هستید. ‌ای رئیس و سرورم در تمام زندگی،‌ ای دوست عزیز و متحد من، حرف‌هایم را باور کنید. فرانسه به همکاری خود با آفریقای مرکزی به رهبری شما ادامه می‌دهد تا در بلندمدت پیشرفت‌های فرهنگی، اقتصادی و انسانی در اینجا تحقق یابد. کشور فرانسه نسبت به شما احساس نزدیکی زیادی می‌کند». سپس هر دو رئیس‌جمهور سوار هواپیمایی شدند تا برای شکار در یکی از بزرگ‌ترین مناطق حفاظت‌شده کشورشان به سمت «آواکابا» بروند. ژیسکار روشی را که بوکاسا در شکار استفاده می‌کرد، چندان نپسندید. او کسی بود که تنهایی و فضای جنگل را دوست داشت. حال آنکه رئیس‌جمهور آفریقای مرکزی تمایل داشت سوار بر خودروی «لندرور» ش شکار را تعقیب کند و بعد در یک فرصت مناسب شکارش را به آسانی به چنگ آورد. یکی از شاهدان روایت می‌کند که بوکاسا وقتی می‌خواست غزالی را در فاصله‌ای کوتاه هدف قراردهد، چهارمرتبه تیرش به خطا رفت. در نهایت تیر به پای حیوان خورده و از نزدیک آن را به دام انداختند. با‌این‌حال همه ملتزمان رکاب به محض شلیک اولین گلوله از سوی رئیس‌جمهور، برایش کف زدند. یک بار ژیسکاردستن خسته به آفریقای مرکزی رسید. بدون برنامه‌ریزی قبلی تصمیم گرفت به دیدن دوستانش برود؛ به‌خصوص خانواده لابورور. می‌خواست از منطقه حفاظت‌شده آنها استفاده کند. این درحالی بود که بوکاسا همه‌چیز را تحت اختیار او گذاشته بود تا به بهترین شکل در آفریقای مرکزی اقامت داشته باشد؛ همه‌چیز را. برای همین ژیسکاردستن رفت تا از برنامه‌ها و ثروت‌های «فامیل»شان جان بدل بیشتر استفاده کند. از آگوست سال1976 به بعد او بارها برای شکار به آنجا رفت. این دوستی روزبه‌روز عمیق‌تر و حساس‌تر می‌شد. با این‌حال، وقتی در ژانویه سال1979 «هنری مایدو» نخست‌وزیر آفریقای مرکزی به فرانسه سفر کرد، متوجه یک مسئله مهم شد کمااینکه مورخ 28آگوست همان سال در روزنامه « لوکانار انشانیه» نیز مقاله کوتاهی به چاپ رسیده بود که اشاره می‌کرد یک کودتا در راه است. در این روزنامه تاکید شده بود: «نظامیان فرانسوی در حال بررسی احتمال دخالت در آفریقای مرکزی هستند. مگر اینکه بوکاسا حاضر باشد قدرت را به هنری مایدو واگذار کند». هم‌زمان، از ژانویه سال1979 یعنی از ابتدای سال تحصیلی بود که دانش‌آموزان دبیرستانی دست به تظاهرات زدند.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.