سرپناهی برای زنان
فرشته طائرپور
بهار باشد یا پاییز، تابستان باشد یا زمستان، عید باشد یا عزا... خانه، جایی است که در آن استقرار و استراحت، معنا و محل بروز پیدا میکند. خانه، نشانی ماست؛ حیطه امن ماست... مهم نیست کوچک باشد یا بزرگ، زشت باشد یا زیبا، کهنه باشد یا نو، گران باشد یا ارزان، سندش بهنام ما باشد یا صاحبخانه ما، مهم این است که سقفی داشته باشد تا میان ما و ناسازگاری آسمان حائل شود و دری داشته باشد تا خلوت ما را از عابر و سایر مخفی کند... بهویژه وقتی زن باشیم و خلوت، نیاز جدیمان در بسیاری از اوقات شب و روز باشد. چگونه میتوان زن بود و در جامعهای اسلامی شبها کنار کوچهای یا کنج میدانی خوابید؟ کدام حجاب میان جسم آسیبپذیر زن با ناامنیهای خیابانی حفاظ میشود تا زن، خواهر و خانم و بانو بماند؟ آنهم نه به تعارف. اینکه چهچیزی سرنوشت زنانی از جامعه ما را به جایی رسانده که روزها در کوچهها و خیابانهای شهر پرسه بزنند و شب که میرسد باز در همان کوچه و خیابان، حریر خواب، بر روان و پیکرشان پرده کشد و جسم مچاله و فروپیچیدهشان در سپری به مقاومت یک تنپوش، زیر تابلو تبلیغاتی بزرگی که از کرامت زن میگوید، بر زمین بیفتد، بحثی است با دیگران؛ اما آنچه سخن زنان با زنان، هنرمندان با بیسرپناهان و انسان با انسان است، سخنی نیست که ناشنیده و ناگفته بماند. این یک پرسش وجدانی است از خود و همه خانهداران که آیا هر شبی که یک زن بیسرپناه، در خیابان نخوابیده باشد، خوابمان خوشتر نخواهد بود؟ کوچکترین کاری که از دستمان برای تخفیف چنین وضعی از زندگی یک همنوع و زدودن چنین ناهنجاریای از چهره شهرمان برآید، نه دریغ میداریم و نه به تعویق میاندازیم. کارهای اجتماعی و انسانی بزرگی تاکنون با همت و همیاری هنرمندان محقق شده است؛ باشد که کمک به رفع معضل خیابانخوابی نیز از آن شمار باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.