|

آینه

کیهان خوش‌بینی به توافق دندان طمع دشمن را تیز می‌کند تنها نتیجه ابراز شوق‌وشعف از چنین توافقی که بوی نامتوازن‌بودن آن بشدت آزاردهنده است، گستاخ و جری‌ترشدن آمریکایی‌ها در میز مذاکرات و سخت‌تر‌شدن کار در سه‌ماه آینده برای تیم هسته‌ای کشورمان خواهد بود و هیچ تناسبی با منافع ملی ندارد. نکته دیگر در این قضیه نحوه برخورد دولتمردان با منتقدان و پرسشگران است. برخورد توهین‌آمیز با منتقدان و متهم‌کردن آنان به داشتن منافع جناحی و باندی و فرار از پاسخگویی به نقدهای فنی در این زمینه به دشمن آدرس غلط می‌دهد. خطوط قرمز هسته‌ای کشورمان روشن و واضح بوده و مقایسه آنچه داده و ستانده شده با این خطوط قرمز کار سخت و پیچیده‌ای نیست. اتهام همنوایی با اسرائیل، زدن انگ کاسب تحریم، کم‌فکرخواندن منتقدان و واردکردن اتهام مخالفت با شادی مردم، راه به جایی نمی‌برد و واقعیت‌ها را عوض نمی‌کند. ایجاد فضایی پرهیاهو، کاذب و به‌ظاهر شاد و خرم شاید برای خاموش‌کردن صدای منتقدان مطلوب باشد اما به‌شدت برای آینده مذاکرات مضر است. این قصه سر دراز دارد و این گزافه‌گویی‌ها و تبریک‌ها عجولانه و محل‌تامل است.

جمهوری اسلامی این جفاکاری چرا؟ آنها که شش‌قطعنامه شورای امنیت علیه ایران را «کاغذپاره» می‌نامیدند و باعث شدند تحریم‌های یک‌طرفه آمریکا از این طریق به قطعنامه‌های ظالمانه و الزام‌آوری تبدیل شود که خواسته‌های آمریکا را در سطح جهانی تسری بخشد، امروزه مدعی هستند گویا همان قطعنامه‌ها باز هم استمرار خواهد داشت و تعهدات طرف مقابل برای لغو آن کافی و اطمینان‌بخش نیست جای تعجب دارد کسانی که تا امروز سخنی علیه آن قطعنامه‌ها نمی‌گفتند، اکنون بخاطر تاخیر در مسیر لغو همان قطعنامه‌ها شیون می‌کنند و بی‌تاب شده‌اند. صداوسیما و برخی رسانه‌های رقیب دولت هم در دوره اخیر تدریجا از مسیر منطقی و منصفانه و همچنین رفتار مسئولانه فاصله گرفته‌اند و مرتبا به تردیدها و تعرض‌ها دامن می‌زنند. این عملکرد جدید، معلوم نیست با چه انگیزه‌ای و در خدمت به چه‌کسانی و برای تامین کدامین اهداف و برنامه‌ها صورت می‌گیرد و چه‌کسی مسئولیت پیامدهای غیرمنتظره و البته قابل‌پیش‌بینی آنرا می‌پذیرد.

آفتاب بار دیگر پوستر علیه ظریف شیوه‌ای جدید برای ابراز نظر پا گرفته است؛ تولید پوستر. از آغاز دولت حسن روحانی منتقدان او از این شیوه بهره‌های زیادی برده‌اند و در مقاطع مختلف چه در سطح شهر و چه در فضای مجازی و رسانه‌ها تلاش کرده‌اند تا از این ابزار برای تاثیر بر افکارعمومی بهره بگیرند. در جدیدترین اقدام صورت‌گرفته، با وجود حمایت گسترده مقامات و شخصیت‌های مختلف کشور، از نامه تبریک سردار سرلشکر فیروزآبادی به مقام‌معظم‌رهبری گرفته تا حمایت رئیس مجلس و سایر نمایندگان، پس از پایان مذاکرات هسته‌ای در لوزان، منتقدان پوسترهایی طراحی کرده‌اند که ماهیت ضدظریف دارد و در اغلب آنها برخوردهایی توهین‌آمیز با مذاکره‌کننده ارشد کشورمان صورت گرفته است. اقدامی که البته برای اولین‌بار نیست که تجربه می‌شود. محمدجواد ظریف در ادوار قبلی مذاکرات با پوسترهایی این‌چنین در فضای مجازی روبه‌رو شده و در سطح شهر نیز با تابلوهایی مواجه شد که نیمی از صورت بریده‌شده او را مقابل یک فرد آمریکایی در حال مذاکره به شکلی خاص نشان می‌داد.

شهروند سکوت جامعه مدنی در برابر اظهارات اردوغان اول این‌که جامعه در حال ازدست‌دادن حساسیت‌های خود به توهین است و دوم این‌که واکنش‌هایش به اظهارات سیاستمداران را نیز نه براساس منافع خود که براساس باورهای خود انجام می‌دهد. باورهایی که لزوما درست نیستند. مثال روشن این باورهای غلط، جمله‌های فیس‌بوکی و وایبری گاه‌به‌گاه است که از رای‌گیری‌های گوگل برای تغییرنام خلیج‌فارس خبر می‌دهند و پیامد آن سیل اظهارات عرب‌ستیز مردمی است که گمان می‌کنند تمام بدبختی‌هایشان از مرزهای جنوبی کشورشان وارد شده است. آنها تصمیم می‌گیرند که دیگر دوبی نروند، نام خیابان روبه‌روی سفارت امارات را خلیج‌فارس بگذارند یا فلان کنند و بهمان، اما در برابر اظهارات تند رئیس‌جمهوری ترکیه چنان سکوت می‌کنند که انگار نه خانی آمده و نه خانی رفته. حتی معدود واکنش‌های انجام‌شده را نیز به سخره می‌گیرند فقط‌وفقط به این دلیل ساده که فلان نماینده مجلس جزو جریان اقتدارگرا دسته‌بندی می‌شود. این درحالی است که چه از نظر انسانی و چه ملی اردوغان با حرف‌هایش وارد حیطه‌ای شد که کشورش متهم‌ترین است. سکوت معنا‌دار دولت ترکیه در برابر وحشی‌گری‌های داعش را اتفاقا اردوغان باید برای جامعه مدنی و فعالان حقوق‌بشری ایران توضیح دهد، البته مشروط بر این‌که جامعه‌ای که یکی از بزرگترین گروه‌های سودرسان به صنعت گردشگری ترکیه است دغدغه چنین سوالی داشته باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.