|

غرق در لهو و لعب

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

آندره لومانیان که همواره میهمان هاردریکور بود، گفت‌وگوهای عجیبی را به خاطر می‌آورد. می‌گوید: «کاترین به بوکاسا گفت: بابا. تو امروز باید رژیم بگیری. حق نداری غیراز آب چیزی بخوری. اما بوکاسا هم بلد بود چطوری نقش بازی کند تا یک‌جرعه نوشیدنی به دست آورد. او برای هرگونه شوخی و چاپلوسی آمادگی داشت. تظاهر به این می‌کرد که پذیرفته است و می‌رفت تا کاترین را با صدای لطیف و غیرمعمولی خود نرم کند. طوری که فکر می‌کردی یک بره مطیع شده است.» در واقع کاترین کاملا از عادت‌های سرسختانه و سخت‌گیرانه همسرش آگاه بود. یک‌بار در کاخ برانگو در آستانه همان تاج‌گذاری او را مست و لایعقل دیده بود. در نزدیکی‌اش یک بطری وجود داشت. حتی یک‌ثانیه هم تردید نکرد، بطری مشروبی را که همسرش می‌پسندید و حتی در طول مهم‌ترین نشست‌های دیپلماتیک نیز آن را رها نمی‌کرد برداشت و در ظرفشویی خالی کرد. بعد در حالی که او را سرزنش می‌کرد، گفت: «یک امپراتور نباید مست باشد!»دلایل زیادی بود که بوکاسا را وامی‌داشت تا عذرخواهی کند. کاخ هاردریکور گاه به‌صورت مکانی درمی‌آمد که در آن عشق خریدوفروش می‌شد. یک‌بار روژه دلپای و اندره لومانیان صحنه مضحکی را در آنجا دیدند: موقع رسیدن‌شان به کاخ، یک زن دلالی را دیدند که دختری همراهش هست. وقتی آندره چهره شادمان و برافروخته او را دید پرسید: « بابا، چرا تا این حد سرخوشی؟ - می‌دانی که او مرا دوست دارد. همه‌شان مرا دوست دارند!» به نسبت جان بدل، دلبری یک‌مسئله وجودی بود. او واقعا بر این باور بود که همه زنانی که به روش‌های مستقیم یا غیرمستقیم می‌خرید، عاشق او هستند. این فرد خشن و بی‌رحم نزد تعدادی از معشوقه‌هایی که دائم تعویض می‌کرد، احساس راحتی و امنیت خاصی داشت. وجود آنها حتی اگر به‌صورت اجباری باشد، برای بوکاسا یک ضرورت جدی بود. اما این لحظات لهوولعب هرگز برای یک‌مدت طولانی او را از کاترین دور نمی‌کرد. کسی که به‌شدت از دستش عصبانی می‌شد. تا جایی که دیگر حتی خدمتکاران هم جرات نزدیک‌شدن به او را نداشتند. زمانی که با هم به جایی می‌رفتند، کاروانی بزرگ به‌راه می‌افتاد که از جاده منطقه «ایل ده فرانس» پاریس و اطراف آن می‌گذشت. « اومر» تدارکات نظامی این حمل‌و‌نقل‌ها را توضیح می‌دهد. بوکاسا یک مرسدس‌بنز600 داشت که درونش را با پوست سفید تزیین کرده بودند. کاترین با یک خودرو «جگوار» یا «رویز‌رویز» در پی او می‌رفت. انتهای این کاروان خاص به اتوبوسی ختم می‌شد که بچه‌ها و مربیان‌شان را در خود جای می‌داد. یک‌روز درحالی که داشتند به «رومورانتین» در منطقه «سولونی» بازمی‌گشتند؛ جایی که بوکاسا در آنجا هم خانه‌ای داشت، کاترین ناگهان درخواست توقف در مقابل مغازه‌ای برای خرید شیرینی برای فرزندانش کرد. اومر نمی‌دانست چه کند: آیا دستور کاترین را بپذیرد یا همان‌طور به مسیر در پشت‌سر اتومبیلی که در جلو کاروان بود، ادامه دهد؟ هیچ چاره‌ای نمی‌دید. اگر توقف می‌کرد برخلاف دستور بوکاسا عمل کرده بود و اگر توقف نمی‌کرد، این مسئله را به او گزارش می‌دادند و درنتیجه باید مجازات می‌شد. در نهایت، جلو همان مغازه ایستادند و یکی از افراد برای خرید شیرینی پایین رفت. اومر خارج از اتومبیل ایستاده بود. فورا بوکاسا برگشت تا بپرسد چه شده است. برسر او فریاد زد که: «به تو نشان خواهم داد! می‌خواهم بدانم اینجا چه اتفاقی افتاده است؟» سپس دشنام‌هایش را روانه کاترین و اومر کرد. کاترین همین‌طور ساکت بود. سپس کاروان دوباره حرکت کرد و فردی را که به داخل مغازه رفته بود، همان‌جا گذاشتند. اومر در این‌باره می‌افزاید: «چیزی که مرا نجات داد این بود که من بیرون اتومبیل منتظر بودم. می‌فهمید؟ مادر کاترین می‌خواست از خودرو خارج شود، ولی من او را از این‌کار منع کرده و در را بستم. بنابراین داخل خودرو با درهای بسته منتظر بود. اگر ما را می‌دید که هردو از خودرو خارج شده‌ایم... بهتر است تصورش را هم نکنید. به‌هرحال خوشبختانه او اشتباه کرده بود!» به‌محض رسیدن به کاخ، دوباره کاترین را به باد انتقادهای گزنده گرفت. اما او حتی یک کلمه هم حرف نزد. سپس اومر را به شدت مورد انتقاد قرار داد. به او درسی داد که هرگز دیگر آن را فراموش نکند: «هروقت با او هستی، اصلا توقف نکن. من تو را از این کار برحذر می‌دارم.» صحبت‌کردن با کاترین مجاز نبود.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.