|

گره‌های غریب

حسین عبدالهاشم‌پور

1-هیچ‌کس مثل مردم ایران، طعم تلخ تحریم‌ها را با همه وجودش احساس نکرده است. از همین‌روست که بیش از هر کسی، مردم کوچه و خیابان از افق‌های امیدبخش در مذاکرات هسته‌ای خوشحالند و لبخند گم‌شده‌شان را این‌روزها می‌توانی گوشه لبانشان ببینی؛ خواه کمرنگ، خواه با تردید. ٢- درعین‌حال، ایران این‌روزها، ایران کم‌سابقه‌ای است؛ این را می‌توان هرساعتی، لابه‌لای ترافیک شبانه‌روزی همه اقلیم ایران محک زد؛ در چنین هنگامه‌ای وقتی عنوان معاصر «مذاکره» و راهکار گفت‌وگو، امیدها را زنده می‌کند، قدر و منزلت این معنا دوچندان می‌شود، پیداست ضمیر صلح‌دوست ایرانی حتی در سخت‌ترین شرایط هم زنده و بیدار است. درعین‌حال البته این مهم را هم به ذهن می‌آورد که کاش در عرصه داخلی و در برابر گره‌هایی که در برخی دولت‌ها کلا نیست و در برخی دولت‌ها به گره‌های کوری بدل می‌شود از همین تاکتیک بهره جست و به ساحل آرامش رسید. ٣- نمونه‌های شاخص گره‌های کور را سال پیش در همین ستون بارها با هم مرور کردیم: گره‌هایی غریب که در سراسر دنیا اگر نه نایاب، حتما کمیابند: اجرای یک کنسرت، نوازندگی یک‌زن، سیاه‌نمایی یک فیلم، خطرناک‌دانستن یک کتاب و... . فقط امیدوارم برای مذاکره در عرصه فرهنگ و هنر، نیازی به محمدجواد ظریف نباشد زیرا این‌سان که از اخبار برمی‌آید، ایشان در تهران برای متقاعدکردن اقلیتی که تریبون‌های خاص دارند سرشان از لوزان هم شلوغ‌تر است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.