|

آغاز راه طولانی امیدواری

بهرام دبیری

اتفاقی که هم‌اکنون در زمینه مذاکرات هسته‌ای رخ ‌داده، از چنان اهمیتی برخوردار است که تاثیری گسترده و فراگیر در تمامی مناسبات زندگی مردم خواهد داشت. باید به این مساله از دیدی گسترده‌تر نگاه کرد: «آغاز یک‌راه طولانی»... این جمله‌ای است که آقای روحانی بعد از به‌نتیجه‌رسیدن مذاکرات در لوزان به آن اشاره کردند و ما نیز به آن معتقدیم؛ آغاز یک راه طولانی و امیدواری برای اینکه جامعه ایران با صلح و احترام با تمامی جهان زندگی کند و رابطه‌ای دوستانه با آنان داشته باشد؛ ضمن آنکه این راه طولانی این امیدواری را برای ما ایجاد کرده تا جامعه ایران به جامعه جهانی بپیوندد؛ جامعه‌ای که ما در سال‌های گذشته به دلایل مختلف، بیرون از آن قرار داشته‌ایم البته گویا همچنان برای تعدادی فضای هیجانی، جذابیت دارد. واکاوی غیرمنطقی تاریخ، بدون آنکه جنبه‌های تاثیرگذارش مورد مداقه قرار گیرد؛ برای ایران سودی نخواهد داشت؛ برای مثال کشوری چون آمریکا در دوره‌ای، حکومتی ملی در کشور ما را سرنگون کرد، همان‌طور که مغولان روزگاری به سرزمین ما حمله کردند و روس‌ها و انگلیس‌ها نیز مدت‌ها منابع ملی ما را به یغما بردند؛ اما آیا توجه مدام به مسایلی از این‌دست و بیان هزارباره‌اش، در این برهه زمانی، می‌تواند به‌نفع منافع ملی کشور ما باشد؟ به‌هررو جامعه ایران، در هشت‌سال حضور دولت‌های نهم و دهم، تصمیماتی را اتخاذ کرد که تاثیر فراگیرش را بر سیاست، فرهنگ و همچنین وجهه بین‌المللی ایران گذاشت؛ تاثیراتی غیرقابل‌انکار که شاید نیاز به مدت‌ها زمان داشته باشد تا اصلاح شود. البته مساله «اقتدار ملی» از چنان اهمیتی برخوردار است که هیچ‌کس، کوچک‌ترین شکی در زمینه آن به خود راه نمی‌دهد و اصلا نمی‌توان انکار کرد به‌خاطر همین اقتدار بوده که ایران در مذاکرات اخیر توانست روبه‌روی مهم‌ترین قدرت‌های دنیا قرار گیرد و از آن مهم‌تر پیروز شود؛ اما حالا از این لحظه به‌بعد، ما همچنان انتظار داریم که هرچه‌بیشتر از فضاهای عصبی و شعاری فاصله گرفته و تدبیر و عقلانیت بیشتری بر جامعه حکمفرما شود. از همان زمان که آقای روحانی خود را به‌عنوان نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری معرفی کردند، به بیان شعارهایی پرداختند که نشان از اراده ایشان برای تغییر جدی در بسیاری از حوزه‌ها بود؛ ایشان از امیدی بزرگ سخن گفتند و حال به‌ثمررسیدن مذاکرات هسته‌ای نشان می‌دهد که او به وعده‌هایش پایبند است.

شاید بخشی از این شادی بزرگ بعد از نشست‌های لوزان به همین خاطر باشد؛ به‌خاطر رییس دولتی که پس از به‌قدرت‌رسیدن همچنان به حرف‌های خود پایبند است و می‌تواند با کمک وزرایش تصمیماتی بگیرد که بیش از هرچیز به‌نفع مردم است. اگر همچنان اتفاقاتی در این میان رخ نداده و دیگر شعارهایشان محقق نشده، باید تدبیر و امید را همچنان حفظ کرد و در انتظار ماند برای تحقق همه‌شان. ضمن اینکه نمی‌توان این مساله را ناگفته باقی گذاشت که چهره‌ای چون «محمدجواد ظریف»، شخصیتی است که نبودش در دیپلماسی ایران در سال‌های اخیر به‌شدت احساس می‌شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.