|

همه مردان رییس‌جمهور

امیرحسین ناصری

چشمانش، مدام به این‌سو و آن‌سوی سرسرای ساختمان می‌چرخد. گاهی پایین، گاهی بالا و به‌سوی بالکن، گاهی به‌سوی خبرنگاران و لحظه‌ای هم به دومحافظ بلندقامتی که مقابل درِ قهوه‌ای‌رنگ ایستاده‌اند. مدام می‌چرخد. ما آدم‌ها به عادت‌هایمان وابسته می‌شویم. او عادت کرده مراقب تمامی حرکات و حرف‌ها در مذاکرات باشد. شاید عادت تمام روزهای مذاکره هنوز از جلدش خارج نشده باشد، شاید. لب‌ها را با نیش دندان به هم می‌دوزد تا خمیازه‌اش را کسی نبیند. لحظه‌ای، چشمانش به نور لوستر تکیه می‌دهد تا خستگی در کند و دوباره از نو. بالا، پایین، خبرنگاران و محافظان. سرفه می‌کند. سرفه‌های خشک، نشان از گفت‌وگوهای طولانی و بدون وقفه دارد. به گوشه‌ای از سالن پناه می‌برد تا سرفه‌هایش را مخفی کند. برمی‌گردد. صدا می‌زند؛ آقای... . دست روی شانه‌های دستیار ویژه می‌گذارد و سر را به‌سوی مخاطب اصلی خم می‌کند. گفت‌وگو به سه‌دقیقه نمی‌رسد. دوباره سرفه می‌کند و با دستانی در جیب‌های شلوار و کتی که بالا رفته، به صف اضافه می‌شود. در تمام مدت چشمانش از خستگی کمتر حرکتی دارد. نه بالا و نه پایین؛ خیره به ‌دوردست. دست‌ها را در هم گره می‌کند و می‌کوشد همان دیپلماتی باشد که این روزها در کانون توجه جهان است. می‌آید. او آن‌سوی نوار قرمزرنگ است و ما این‌سو؛ نواری که به پایه‌های طلایی‌رنگ وصله زده‌اند تا مرز دنیای ما و دولت‌مردان مشخص باشد. برادر و دستیار ویژه از کنار همه آرام می‌گذرد. سال نو را تبریک می‌گوید. نوبت مرد همیشه سپیدپوش دولت است. پشت‌سر او می‌آید. دستش را دراز می‌کند و به گرمی می‌گوید: «سال نو مبارک. موفق باشید.» هردو به صف اضافه می‌شوند. آرام از پله‌ها پایین می‌آید، به‌موقع. هفت‌دقیقه پیش حسام‌الدین آشنا از درِ طبقه فوقانی خارج شد و به مسوول روابط‌عمومی گفت: راس ساعت می‌آیند. آماده باشید. همهمه خبرنگاران به سکوت محض تغییر جهت می‌دهد. آرام از پله‌ها پایین می‌آید. پشت تریبون می‌ایستد. به فرش نگاه می‌کنم. از اینجا که من ایستاده‌ام تا آنجا که او پشت تریبون رفته است، هفت‌متر بیشتر نیست. دوست داشتم بپرسم از فردا با مخالفانش و منتقدان مذاکرات و توافق چه خواهد کرد، اما خیلی سریع آغاز کرد. حسن روحانی پشت تریبون است. ساعت 6:30عصر روز جمعه چهاردهم فروردین؛ دقیقا یک‌روز پس از نگارش بیانیه پایانی. آمده تا بگوید یکی دیگر از وعده‌هایش در مسیر تحقق است. از دوره وعده انتخاباتی برای چرخش اقتصاد و زندگی مردم در کنار فعالیت سانتریفیوژ‌ها. از فردو که قرار نیست تعطیل شود و از بازی رسانه‌ای اوباما که لحظاتی پس از پایان مذاکرات اعلام کرد تحریم‌ها کار خودش را کرده است؛ «ما همیشه مذاکره کرده‌ایم، حتی در دوران تحریم. خودشان هم می‌دانند که این حرف غلط است و تحریم، ما را به پای میز مذاکره نکشاند.» روزهای سخت برای او به میانه رسیده است. مخالفانش از همان روز اول که وعده مذاکره به جای مقابله داد، با او سرٍ جنگ دارند. در چشمانش 18ماه گذشته را می‌توانی ببینی. از روز سفرش به آمریکا و حواشی آن، از مذاکرات و دست‌دادن وزیر خارجه‌اش با همتای آمریکایی، از توافق‌نامه ژنو، از قدم‌زدن ظریف و کری تا بیانیه لوزان؛ مانند شهرفرنگ. سمت راست او ایستاده‌اند. یک‌به‌یک درون یک‌صف. ظریف، عراقچی، نهاوندیان، تخت‌روانچی و فریدون. ظریف بارها تلاش کرد سرفه‌اش را کنترل کند. آن‌قدر خسته بود که چشمانش نای دورزدن میان جمعیت را نداشت. عراقچی، هنوز در حال‌وهوای چانه‌زدن است. چشمانش مدام این‌سو و آن‌سو می‌چرخد؛ بالا، پایین، سمت خبرنگاران و سوی محافظان. از مذاکرات تنها لب‌گزیدن هنگام خمیازه نشانه است. نهاوندیان، مرد همیشه سپیدپوش دولت جدی است مثل همیشه. تخت‌روانچی آرام و بی‌تحرک. حسین فریدون، مراقب است دیسیپلین جلسه بر هم نخورد. زیرچشمی مراقب است. مردان روحانی کنار دستش ایستاده بودند تا او را در گزارش به مردم همراهی کنند. دقیقا ساعت 6:30عصر روز جمعه چهاردهم فروردین.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.