|

بدون اشاره به علی کریمی

بیانیه نکونام در مورد خداحافظی از تیم‌ملی

جواد نکونام، کاپیتان تیم‌ملی، که بعد از بازی با سوئد و با رکورد 151بازی ملی از تیم‌ملی خداحافظی کرد، در بیانیه‌ای به‌طور رسمی از تیم‌ملی جدا شد. این بیانیه نکات جالبی داشت که نمی‌توان از آن چشم‌پوشی کرد؛ نکته اول برمی‌گردد به اشاره او به پیروزی ایران برابر کره جنوبی در شهر اولسان و اینکه مردم ایران در آن‌زمان زیر فشارهای اقتصادی و معیشتی دقایقی شاد بودند و انواع و اقسام مشکلاتشان را با این پیروزی فراموش کردند، این در‌حالی است که چندروز پیش از این، حسن روحانی به‌عنوان رییس‌جمهور جایگزین محمود احمدی‌نژاد شده بود. نکته دیگر اینکه او با نام‌بردن از کاپیتان تیم‌ملی از زمان آغاز تشکیل تیم‌ملی کشورمان تا زمان حال و اشاره به نام پرویز قلیچ‌خانی و با اشاره‌نکردن به نام علی کریمی، نشان داد که با او اختلافات زیادی دارد. در بخشی از این بیانیه آمده است: 15سال پیش در دیداری دوستانه مقابل اکوادر، در اولین بازی ملی برای هشت‌دقیقه به زمین رفتم تا به زرینچه، مهدوی‌کیا، علی دایی و دیگر همبازیانم ملحق شوم. آن روز در بازی پرواز می‌کردم. پاهایم در آن هشت‌دقیقه روی زمین نبود. می‌گفتند پیراهن تیم‌ملی هزارکیلوگرم است، اما من وزن خودم را هم احساس نمی‌کردم. می‌خواهم به‌عنوان برادری کوچک‌تر، از شما بابت شکست‌ها عذرخواهی کنم. می‌دانم که با شکست‌ها چطور قلبتان را شکستیم. شما هیچ‌گاه استحقاق این شکست‌ها را نداشتید چون سخت‌کوش‌ترین و صبورترین مردم دنیا هستید و به جرات می‌گویم بهترین هواداران جهان. همه‌جا کنار ما بودید و هستید. به عشق دیدن ما از شهرهای دور‌افتاده می‌آمدید و نمی‌دانم چگونه از شما تشکر کنم جز اینکه بگویم دست تک‌تک شما را می‌بوسم و می‌فشارم. جواد نکونام بدون شما هیچ بود و هنوز هم در مقابل بزرگی شما هیچ هستم. می‌خواهم به‌خاطر اشتباهاتی که در داخل یا بیرون زمین فوتبال داشتم، از مردم کشورم و همه اهالی فوتبال عذرخواهی کنم. اگر کاری کردم که طرفداران را رنجاند، همین‌جا عذرخواهی می‌کنم. هرگز قصد نداشتم کسی را آزار بدهم. در هر‌بازی تلاش کردم عرق بریزم و برای سربلندی کشورم بجنگم. بازی‌هایی بوده که به خواسته‌ام نرسیده‌ام و می‌دانم مردم ناراحت شده‌اند. اما هیچ‌وقت قصور نکردم. همیشه تلاش کردم طوری برای تیم‌ملی بازی کنم که انگار آخرین بازی‌ام بوده. حالا اسم نکونام از پشت پیراهن تیم‌ملی پاک می‌شود. بازوبندی که نشانه نمایندگی یک ملت است و به رسم امانت نزد من بود را در می‌آورم، می‌بوسم و با این امید که امانت‌دار متعصبی بوده باشم، به تیم‌ملی ایران برمی‌گردانم. همان کاری که پیش از من، بزرگوارانی مانند امیرمسعود برومند، پرویز دهداری، حسن حبیبی، پرویز قلیچ‌خانی، علی پروین، مجتبی محرمی، محمد پنجعلی، ناصر حجازی، سیروس قایقران، احمدرضا عابدزاده، علی دایی، مهدی مهدوی‌کیا، و... انجام دادند. باید از تمام مربیانم در تیم‌ملی هم تشکر کنم، از منصور پورحیدری که اولین مربی‌ام در تیم‌ملی بود تا کارلوس کی‌روش که آخرینش بود. از همه هم‌بازی‌هایم در این سال‌ها و اعضای کادر فنی تیم‌های ملی. تمام پزشک‌ها، تدارکاتچی‌ها و همه‌و‌همه. باید از خانواده‌ام تشکر ویژه‌ای کنم که با بود و نبودهایم ساختند؛ از پدرم و مادرم و برادارنم، همین‌طور همسرم که همیشه در کنار من بود و هست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.