افسانهای به نام اردوی جهادی
روایت یک خبرنگار از مصاف با مرگ در ارتفاعات 2هزارمتری
الف) حرکت: 27اسفندماه از پاتوق جهادی حرکتمان آغاز شد... (بچههای جهادی به ساختمانی که متعلقبه گروهشان بود «پاتوق» میگفتند) یک دستگاه اتوبوس که تقریبا همگی زوجهای جوان بودند آخرین آنها دوهفتهای از صیغه محرمیتشان میگذشت و اولینشان نیز دوسالی از زندگی مشترکشان. دودستگاه تویوتا بود که 10نفری هم در کابینهایشان جای گرفته بودند... به سهراه افسریه که رسیدیم سهتویوتای دیگر هم اضافه شد که پلاک آنها حکایت از نشان وزارت دفاع داشت و اولینباری بود که خودروی این وزارتخانه را در اردوی جهادی میدیدم. وقتی سوال کردم، گفتند: برای نخستینبار در یک وزارتخانه به همت همکاران بسیجیاش یک گروه جهادی شکل گرفته و بسیجیان حوزه مقاومت حضرت رسول سازمان صنایع دفاعی نام گروهشان را مزین به نام «نورعلی شوشتری» کرده بودند... ب) اعزام به دوکوهه: ساعت 4:45صبح رسیدیم دوکوهه و خادم گروه اعلام کرد ساعت 5:30 همگی آماده حرکت از مقابل حسینیه حاجهمت باشند. واقعا 45دقیقه خواب هم نوبری بود که فقط آنلحظه میشد قدرش را دانست... راس ساعت، شلوارهای خاکی و پیراهنهای بسیج سازندگی میان برادران توزیع شد و لحظهای طول نکشید که برادران خاکیپوش اجتماع کرده و فرمان نظامی داده شد، البته بسیار متفاوت... وقتی فرمان از جلو از راست نظام گفته شد همگی پاسخ دادند «جهادی» و وقتی گفته شد: به احترام اهالی روستاها، به احترام همه گروههای جهادی خبردار: همه گفتند «اهالی» و سپس فرمان «بدو رو» داده شد و رجزهای دفاعمقدسی فریاد زده شده «اگر تیر مسلسلها شکافد سینه ما را... نخواهیم دست بیعت را جدا سازیم ز روحالله» و خاطرات دوکوهه از ذهنم عبورمیکرد و رجزهای صبحگاهی رزمندگان کمیل و حنظله و حبیب و میثم و صوت دلنشین نورایی و سخنان حاجهمت و حاجاحمد متوسلیان و شوخیهای دستواره... گویی یکبار دیگر دوکوهه پس از گذشت 26سال شاهد اعزام گروهانی از رزمندگان است به عملیات، اما اینبار سلاح رزمندگان، قلم و کاغذ و بیل و کلنگشان است و خواهران نیز اصلیترین رزمندگان گردانند که تا خطمقدم، بلکه جلوتر از خاکریز برادران مشغول جهادند؛ عملیاتی به نام «سازندگی» در مقابل دشمنی به نام «فقر و تبعیض». ج) پایتخت مقاومت ایران:قدمها به دزفول رسید پایتخت مقاومت ایران و کاروان جهادی در مقر سپاه متوقف شد تا اعزامش را در تاریخ جهاد دزفول ثبت کند. همه آمده بودند از فرمانده سپاه سرافراز دزفول که با همکارانش میزبان مراسم بودند تا امامجمعه و برخی از مسوولان... از حق که نگذریم مسوول صداوسیمای دزفول از همان دوکوهه با گروه خبریاش به استقبال جهادگران آمد. جهادیها یکبهیک صف شدند و پیشانیبندهای یازهرا(س) را بسته و چفیهها را دور گردن آویختند، از زیر قرآن که عبور کردند خودروها یکی پس از دیگری جلو آمده و 14تویوتای سپاه و یک خودرو هم از فرمانداری به خط شدند. همه خودروها با تصاویر امام و آقا و پرچم یازهرا(س) و جمهوریاسلامی تزیین شده بود و وقتی حرکت با صدای مارش و زمزمه حاجصادق که میخواند «ای لشکر صاحبالزمان...» آغاز شد، تمام دزفول را متوجه خویش کرد. آری دوباره دزفول عطر جهاد و هجرت به خود گرفته بود و گوینده از پشت بلندگوها اعلام میکرد: «توجه توجه. هم اینک گروه جهادی منتظران خورشید به مناطق محروم فداله عمران دزفول برای سازندگی و خدمترسانی اعزام میگردد...» د) راههای پرسنگلاخ قلهها: واقعیتش هرچه ابتدای سفر خوش گذشت و حال و هوای سفر هم جانم را تازه کرد، طیکردن 9ساعت راه که چه عرض کنم بیراهههایی به نام راه، تمام جان و جسمم را خسته کرد. 15دستگاه خودرو که یکی پس از دیگری پیچهای با درجات مختلف را از 30و40درجه تا 360درجه دور میزدند؛ با سختی تمام به قلههایی تا ارتفاع2105متر از سطح دریا رسیده و سپس تا عمق دره پایین میآمدند اما از آنچه خبری نبود خانه بود و روستا... . تا قلهها را به امید رسیدن به روستا پایین میآمدیم دوباره کوهی به ارتفاع آسمان مقابلمان خودنمایی میکرد... آنقدر مسیر، پرسنگلاخ بود که شهادتین ذکر مدام لبهایمان بود و نتیجه آن خرابی و توقف خودروها یکی پس از دیگری بود تا اینکه سه خودرو از کار افتاد و سرنشینان آنها هم سرنشین رکاب و پشت وانت تویوتاها شدند و نهایتا در اوج شگفتی به سلامت (!) به منطقه فداله عمران رسیدیم. ه) شروع باران و تگرگ و سیل: وارد روستاها شدیم گویا هیچ سکنهای نبود... کمی غیرطبیعی بود این خلوت، بهویژه آنکه گفته بودند اهالی این دیار، عشایر هستند و گفتیم شاید بهجای اردیبهشت، تصمیم گرفتهاند اواخر اسفند، کوچ کنند... نزدیک امامزاده شدیم که محل استقرار گروه بود. باورش برایمان سخت بود. قلمی فرسوده از اسماعیل احمدی ادامه دارد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.