از سوریه تا عراق؛ بافتن زندگی
مترجم: زروان بختیار
دوهوک، عراق: یکروز معمولی از زندگی دختر نوجوانی در کمپ پناهندگان دومیز، شامل نصفهروز مدرسه و بقیه روز انجام تکالیف و کارِ خانه است. این شیوه معمول تنوع اندکی دارد و بیهیجان است. اما هرروز بعدازظهر از ساعت دو تا سه برای لاوای 13ساله لحظاتی سرشار از خوشی محض است زیرا او به کلاس بافتنی میرود. لاوا با کلاس بافتنی در مرکز دوستداران کودک در کمپ آشنا و از همان لحظهنخست عاشقش شد. با وجود اینکه هنوز جنگ به روستای تلاوسط نرسیده بود، پدر و مادر لاوا تصمیم گرفتند از منطقه کردنشین شمال عراق خارج شوند. آنها با هرچه که میتوانستند با خود ببرند، خانهشان را ترک کردند و سهساعت پیادهروی کردند تا با ماشین اجارهای برسند به آنسوی مرز. دختر کو ندارد نشان از مادر: هفتسال پیش، قبل از درگیری، خانسا، مادر لاوا، با نگاهکردن به دست بقیه در روستا، بافتن را آموخت. اکنون پس از سالها در کمپ پناهندگان در اربیل، خانسا خرسند است که دخترش هم این هنر را میآموزد. یونیسف مرکز دوستداران کودک را حمایت میکند. این مرکز زیرنظر اداره کار و امور اجتماعی دوهوک است و برای آموزشدهندگان، وسیله و کاموای رنگی فراهم میکند تا بچهها بافتن و قلابدوزی را با هم بیاموزند. مادر لاوا خوشحال است که میتواند با دخترش روی بافتنیهایی کار کنند که لاوا به خانه میآورد. زندگی در جریان است: لاوا و خانوادهاش دوستان خوبی در کمپ پیدا کردهاند. پدرش کار پیدا کرده است. خانوادهاش بهجای چادر در جانپناهی پیشساخته زندگی میکنند. عموی تازهدامادش با همسرش بهتازگی با آنها زندگی میکند. خانواده لاوا اتاق دیگری ساختهاند که رو به جاده است و برنامه دارند که وقتی کمی بیشتر پول بهدست آوردند، مغازهای باز کنند. لاوا دلش برای دوستانش در تلاوسط تنگ شده است. او میگوید دوست دارد با اشتیاق به خانه چهارخوابهای که در آن بزرگ شده، بازگردد. خانواده لاوا میدانند به این دلیل به منطقه کردستان آمدهاند که برای فرزندانشان زندگی بهتری فراهم کنند. خانواده لاوا هم مثل بقیه خانوادهها فکر میکنند اگر اوضاع بهتر شود، به سوریه باز خواهند گشت. اما اعتقاد دارند بهبود وضعیت اقتصادی زمان زیادی میبرد حتی اگر راهحلهای سیاسی باعث ایجاد صلح شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.