|

انزوای اجباری

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

بین کاترین و گابریلا جنگی مهم در جریان بود تا خشم بوکاسا را که از روی تعصب بود، فرونشانند. او با کوچک‌ترین نشانه‌ای خشمگین و عصبانی می‌شد. کاخش را به چندمحل سکونت تقسیم کرده بود: محل اصلی‌ای که خود او در آن اقامت داشت و در همسایگی کاترین بیچاره قرار داشت، اما از او به اندازه کافی فاصله می‌گرفت تا بتواند به خانه سوم نیز توجه کند. جایی که در آن بقیه همسران و معشوقه‌هایش به تناسب حضور داشتند. بنابراین می‌توانست بدون اینکه مورد سوءظن کاترین واقع شود، با این آخری‌ها دیدار داشته باشد، اما آیا کاترین هیچ کنجکاوی‌ای نسبت به همسران دیگر نداشت. کسانی که تلاش می‌کردند خود را به سطح او برسانند. او درباره رقیبانش چگونه داوری می‌کرد؟ «عمر مالنگینو»؛ راننده مخصوص کاترین مطالب هول‌انگیزی را از او در گذشته نقل می‌کند. او می‌گوید: «هیچ راننده‌ای قبول نمی‌کرد که او را به منزل دیگر همسرانش برساند! استعفا بهتر از این کار بود. مگر دیوانه شده‌اید؟» بوکاسا قبل از هرچیز، اتاق خوابش را طبق سلایق کاملا خصوصی خودش تزیین کرده بود. به «دانیال گولتی»، کسی که قبلا نصب تجهیزات استودیوی کاخ «برانگو» را برعهده داشت، اجازه داد تا بیاید و اتاق‌خواب امپراتور را ببیند. او تعریف می‌کند که «تختی دایره‌شکل در آنجا بود که اطرافش توسط آب و آینه‌هایی در سقف احاطه شده بود. در مقابلش نیز یک دستگاه ویدئو بود. از من خواست نواری را که در داخل دستگاه‌ گیر کرده بود خارج کنم. نواری از فیلم «پیروزی و ترانه‌خوانی» اثر ژان‌ژاک ‌آنو بود. این زن و شوهر بارها با هم مشاجره می‌کردند. بوکاسا این مساله را به دلیل تفاوت سنی می‌دانست. بنابراین با درایت و هوشمندی سعی می‌کرد آن را حل کند: «کاترین از نشاسته و موز بدش می‌آمد و بوکاسا از پنیر کاممبار و آب جو بیوژیله». اما عوامل این اختلاف چیزهایی غیر از اینها بود: بوکاسا پیوسته به‌دنبال سیطره بر کاترین بود. از آنجا که نهارهایش را در کاخ ریاست‌جمهوری در بانگی می‌خورد، کاترین هم باید همین کار را می‌کرد. برای او یک خانه زیبا و فوق‌العاده‌ای در کنار کاخ خرید. به آن «برانگو» می‌گفتند. بوکاسا سرسختانه او را از خارج‌شدن منع می‌کرد. تنها یک‌بار در طول هفته چنین چیزی ممکن بود. کاترین از همان دوران کودکی که بازداشت شد، دریافت باید مراقب اعضا و جوارحش باشد تا با اتو سوزانده نشود. یک شب هنگامی که بوکاسا داشت در حیات کاخ ریاست‌جمهوری بانگی راه می‌رفت و فکر می‌کرد، همسرش را دید که دارد می‌آید و چند سگ نگهبان درشت‌اندام همراه اوست. مرتکب خطایی شد و با خشونت تمام او را زد. کاترین درباره این حادثه نتوانست سکوت کند. جایی گفته بود: «این باید عاقبت وخیمی داشته باشد. یک‌روز ما به سزای عملمان می‌رسیم.» کاترین از همان موقع ماهیت ویران‌کننده همسرش را دریافت. از نزدیک او را می‌پایید. می‌دید که نسبت به امنیت و قدرت، عطشی سیری‌ناپذیر دارد. دخترش «ران» این انزوای اجباری را مشاهده می‌کرد. برای مثال می‌گفت کاترین دچار فوبیای حبس شده است. «تا آنجا که نمی‌تواند به دیدن یک فیلم در سینما برود.» این زن که نخستین قربانی تعصب بوکاسا بود، آموخت چگونه گاهگاهی در برابر آن پدر زورگو مقاومت کند. وضعیت او به‌عنوان بانوی نخست دربار و خصلت ساحلی‌اش، علاوه‌بر آن سرسختی که داشت به او مجال این مقاومت را می‌داد. حتی می‌توانست او را آرام کند. کما‌اینکه ران از یکی از مشاهداتش در این‌باره چنین می‌گوید: «گاهی، مادرم به دیدار پدر و مادرش می‌رفت. اما هنوز به آنجا نرسیده باید دوباره برمی‌گشت. زیرا بوکاسا درحالی که نعره می‌کشید در انتظارش بود. در چنین احوالاتی، ما را به داخل اتاقش می‌برد و با کلید درها را قفل می‌کرد و می‌گذاشت تا او در راه پله‌ها همین‌طور عوعو کند.» بعد از اینکه فرزندانش بزرگ شدند آنها را به مدارسی در سوئیس فرستاد. آن‌زمان کاترین موفق شد کارهایی را برای خودش ترتیب دهد. در داخل کاخ امپراتوری برنگو یک‌خیاط‌خانه کوچک بود. تصمیم گرفت بر آنجا نظارت داشته باشد زیرا به‌گونه‌ای خاص، لباس‌ها را دوست داشت. بنابراین آنجا به حوزه کاری خاص او تبدیل شد. جایی که می‌توانست در آن کار کرده و به‌دور از کنترل‌های خفقان‌آور جان بدل برای مثال دامن بدوزد. هنگامی که تولید این لباس‌ها اهمیتی پیدا کرد مغازه‌ای را برای فروش لباس‌های آماده‌شده در بانگی باز کرد. ساکنان آفریقای‌مرکزی این تصور را داشتند که او زنی مستقل و الگویی از یک زن آزاده است.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.