غول در کمین
کریم ارغندهپور .روزنامه نگار
به دیدن یکی از بستگان که بهسختی بیمار است، رفته بودم. شیمیدرمانی تاثیر ناراحتکنندهای حداقل بر جسمش گذاشته بود. خواهرش هم که خارج از کشور اقامت دارد به دیدارش شتافته بود. در آنجا باخبر شدم فرد دیگری از همین خانواده نیز به سرطان مبتلا شده است. ویرانگری خبر دوم برای من در حدی بود که تا مدتها قادر به تمرکز بر مساله دیگری نبودم. در سالی که گذشت فقط در میان روزنامهنگاران تعداد افراد مبتلا به بیماریهای سخت بهنظرم بیشتر از سابق بوده است. متاسفانه در کشور ما آمار دقیقی از رویدادها وجود ندارد و به همین دلیل شایعات، نقشآفرینی میکنند. من نمیدانم که نرخ بیماریهای صعبالعلاج در سالهای گذشته نسبت به قبل، افزایش یافته، ثابت مانده یا حتی تقلیل یافته ولی مشاهدات شخصیام این است که اخبار این نوع بیماریها بیشتر است. خوشبختانه وضعیت مداوا در کشور ما نسبت به کشورهای مشابه چندان نامناسب نیست ولی وضعیت پشتیبانی از بیماران سخت بههمان نسبت، خوب نیست ضمن آنکه به دلیل فقدان اطلاعات نمیتوان درباره عوامل بیماریزا به سادگی سخن گفت. سرکارخانم ابتکار پیش از این درباره تاثیرات مخرب سوختهای غیراستاندارد و نیز پارازیتها، روشنگریهایی کردهاند ولی واقعیت این است که به دلیل فقدان شواهد و اطلاعات کافی اینها همه در حد فرضیات هستند و نمیتوان حکم قاطعی برایشان صادر کرد. دوست نداشتم که در یادداشت پایان سال درباره موضوع تلخی بنویسم ولی راستش را بخواهید همه سوژههایی که به ذهنم رسید چندان مثبت نبودند. نوشتن درباره اهمیت بیتفاوتنگذشتن از برابر این بیماریها، اگرچه ممکن است در نگاه نخست تلخ جلوه کند ولی از آنجا کهبرانگیزاننده همدردی و یک حس مشترک اجتماعی است در نهایت مثبت است. بیماری صعبالعلاج فقط مشکل فردی از فامیل یا دوست و آشنا و همسایه نیست بلکه بخشی از کالبد جامعه را از توانایی معمول بازمیدارد؛ دقیقا مثل بدن فردی که یکی از اعضایش ناتوان شود، همان عضو ناتوان به صورت آشکاری فعالیت کلی فرد را تحتالشعاع قرار میدهد. حمایتها از این نوع بیماران و خانوادههای آنان باید مضاعف شود. هم حمایت درمانی، هم مالی و هم روحی. این فقره آخر بسیار مهم است و اتفاقا وظیفه رسانهها در این ارتباط بیشتر است. وقتی مرحوم مرتضی پاشایی در سال گذشته به دلیل سرطان در گذشت، در فضای مجازی ویدیوی کوتاهی دیدم از شرکت او در یک برنامه دوربین مخفی طنز، بدون آنکه خودش خبر داشته باشد موضوع چیست. برنامه نه تنها بامزه نبود بلکه متاثرکننده هم بود؛ بازیکردن با احساس فردی که بیماری سخت دارد و افزایش استرس در او مخاطرات بسیاری ازجمله احتمال تشدید بیماریاش دارد. استرس در جامعه کم نیست ولی حداقل کاری که همه ما باید در برابر این همنوعان و خانوادههای آنها انجام دهیم کمک در کاستن از رنج بیماری است. رسانهها و همکاران شاخص و موثر هم میتوانند حامیان خیلی خوبی باشند. امیدوارم سال جدید، قدمهای بلندی دراینارتباط برداشته شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.