|

سیاست سبز چه می‌گوید؟

سیاست سبز، یک مرام سیاسی است که از دهه1970میلادی در مغرب‌زمین متولد شد و الگوی اصلی آن نیز حزب سبز آلمان بوده که اکنون بین 10تا15درصد کرسی‌های پارلمان فدرال این کشور را داراست. سیاست سبز با هدف خلق یک‌جامعه با بوم پایدار به وجود آمده و بر سازگاری با محیط زیست، نبود خشونت، عدالت اجتماعی، دموکراسی مردم معمولی و همچنین مسایل محلی و بومی متکی است. احزاب سبز معمولا از جنبش‌های حقوق زنان و کنشگران صلح نیز حمایت می‌کند. این احزاب معمولا دسته‌چپی تقسیم‌بندی می‌شوند اما ممکن است در برخی موارد جزو حزب‌های دست‌راستی نیز قرار گیرند. در حقیقت، باید گفت همان‌طور که در جناح چپ، احزابی با مرام‌های اکوسوسیالیسم، اکوآنارشیسم یا اکوفمینیسم به وجود آمده، در جناح‌های راست سیاسی نیز مرام‌هایی مثل محافظه‌کاری سبز، اکوکاپیتالیسم یا حتی اکوفاشیسم مطرح شده است. همه این مرام‌ها در محافل نظری و مراکز فکری احزاب مورد بحث قرار می‌گیرد و همه موارد آن، در حوزه عمل اجرایی نشده‌اند. پیش از اینکه حزب سبزها در آلمان به وجود بیایند، سبزها در دیگر کشورها اعلام موجودیت کرده بودند. در سال1970 در هلند گروهی با برنامه‌های سبز پا به میدان انتخابات شورای شهر گذاشته بودند و در سال1972 نیز یک گروه سیاسی در استرالیا با هدف تلاش برای کاهش تخریب‌های ‌محیط‌زیستی در یکی از ایالت‌های این کشور تشکیل شده بود. اولین حزبی که خود را اکولوژیک معرفی کرده بود، در انگلستان در سال1973 تاسیس شد که در حقیقت اولین حزب سبز اروپاست. حزب سبزها در آلمان اولین حزبی نبود که توانست کرسی‌های یک پارلمان ملی را به دست بیاورد، اما تا جایی پیش رفت که در آینده در دیگر احزاب سبز بسیار موثر باشد. موفقیت حزب‌سبزهای آلمان در این بود که توانست توجه زیاد رسانه‌ها را به خود جلب کند. آنها برای اولین‌بار در سال1980 در انتخابات ملی آلمان شرکت کردند و در انتخابات محلی نیز با فعالان سیاسی سبز ایالت‌های مختلف این کشور دست به ائتلاف زدند. حزب‌سبزهای آلمان چهاررکن را برای خود برشمرده که تاکنون پایه بسیاری از احزاب سبز در سراسر جهان شده است. این چهاررکن عبارتند از رابطه طبیعی انسان‌ها و محیط‌زیست، عدالت اجتماعی، دموکراسی عموم مردم و عدم‌خشونت. در سال2001میلادی که سبزهای جهانی جنبش جهانی سبز را تشکیل دادند، شش‌اصل سیاسی خود را منتشر کردند که از همان ارکان چهارگانه نشأت گرفته بود: شعور محیط‌زیستی، عدالت اجتماعی، دموکراسی مشارکتی، عدم‌خشونت، پایداری و احترام به تفاوت‌ها. اغلب احزاب سبز، از نظر اقتصادی با سرمایه‌داری‌ای که بر رشد اقتصادی تکیه می‌کند و به تخریب محیط‌زیست توجه چندانی ندارد، مخالفند و بیشتر به کیفیت زندگی و حفاظت از محیط‌زیست توجه می‌کنند. بنابراین آنها با یارانه‌دادن به شرکت‌هایی که موجب آلودگی زمین می‌شوند یا منابع طبیعی را آلوده می‌کنند، مخالفند و به این کمک‌ها «یارانه‌های کثیف» می‌گویند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.