|

آمبولانس ۳۰۰

پوریا عالمی

من یک‌هفته است که هرروز فکر می‌کنم دیگر آخرین شماره روزنامه در سال ۹۳ است و هی خداحافظی می‌کنم و هی عیدمبارکی می‌گویم. بعد فرداش خیلی جدی درازبه‌دراز فعالیت روشنفکری‌ام را شروع می‌کنم و ولو می‌شوم. منتها بعدازظهر که می‌شود، از روزنامه زنگ می‌زنند که چی شد؟ بعد فعالیت روشنفکری‌ام را قطع می‌کنم و از حالت دراز‌به‌دراز خارج می‌شوم. خلاصه دیروز هم خداحافظی کردم و الان هم باز باید خداحافظی کنم. این مدل خداحافظی‌کردن، مدل ورزشکاران است که هی از جاهای مختلف ورزش خداحافظی می‌کنند، منتها سر از جای دیگری درمی‌آورند.

وصیت دهخدا بعد هم دوره آبادسازی آبادگران و رایحه خوش‌خدمتی‌ها، اینقدر پاک‌ترین دولت محسوب می‌شود که مرحوم دهخدا دیشب آمد به خواب بنده و گفت اگر می‌شود در لغتنامه دهخدا جلو معنی پاکدست بنویس الکی. شک اصلا الان اینقدر برخی پرونده فساد اقتصادی دارند که ما خودمان به خودمان هم شک کردیم و رفتیم به‌عنوان شاکی خصوصی از خودمان شکایت کردیم؛ والا. نمی‌شود که دونفر دزد باشند. وقتی برخی دزدی کرده‌اند لابد ما هم یک‌کاری کرده‌ایم. مثلا ما تا الان فکر می‌کردیم پول بیت‌المال را خورده‌اند الان متوجه شدیم گویا بیت‌المال مالی هم نبوده و دیگر مستقیم مال مردم را خوردند. پدیده غریبی است. گلفروشی جمعه رفته بودیم گلفروشی بنفشه بخریم برای حیاط. یک‌خانم محترم سن‌وسال‌داری هم یک‌جعبه بنفشه برداشته بود و به گلفروش می‌گفت نقدی حساب کند. گلفروش می‌گفت مادرجان من کارگرم و باید فاکتور کنم و شما بروی آنجا حساب کنی. آنجا واقعا جای دوری بود. بعد گفت اگر این آقای محترم خوش‌تیپ آدم‌حسابی خوش‌قدوبالا قبول کند (من را می‌گفت، کور شوم اگر غلو کرده باشم) من پنج‌هزارتومان بنفشه‌ها را روی فاکتور ایشان بنویسم، شما پول را نقدی بدهید به ایشان. من گفتم خواهش می‌کنم مساله‌ای نیست. بعد دولا شدم و جعبه بنفشه را برداشتم و تقدیم کردم به خانم محترم و گفتم این تقدیم شما، عیدی از طرف من. خانم محترم چه‌کار کرد؟ اول باورش نشد. گفت امکان ندارد. تا حالا اغلب افراد کنده‌اند، چطوری است که شما جای کندن‌ داری می‌چسبانی؟ راستش را بگو. جای این گلدان چی می‌خواهی بکنی هان؟ گفتم هیچی مادرجان. واقعا عیدی. یاد مادربزرگم افتادم، این را تقدیم شما کردم. خانم محترم بغض کرد و گفت: واقعا؟ جدی؟ خدا بهت یک بچه خوب بدهد. گفتم شما اول دعا کن یک همسر خوب بدهد. گفت وا؟ زن نداری؟ گفتم نه دیگر. اساسا می‌آیم گلفروشی دنبال یک دختر خوب می‌گردم تا او را از بین صدها گل جدا و در سینه جشن عشقش را برپا کنم، برای نقطه پایان تنهایی، او تنها اسمی باشد که صدا می‌کنم و دیرید دیددید عشق من دیرید دیددید عشق من دیریددید دیددید عشق من. خانم محترم سن‌وسال‌دار گفت «وای چقدره خوبی تو پسرم. کاش من را زودتر می‌دیدی. خونه، ماشین، دوتا ویلا، کارخونه و... کجا بودی پسرم؟ من این‌همه‌سال تنها بودم... دیر دیدمت...». بدون اغراق همین‌ها را به‌عنوان آپشن‌هاش گفت و آه کشید و گذاشت و رفت. من چه‌کار کردم؟ هیچی دیگر. حالت ازدواج پیدا کردم و از جمعه تا حالا ایستاده‌ام توی این گلفروشی سر چهارراه جهان‌کودک، دارم گل بنفشه ملت را حساب می‌کنم، بلکه یکی بگوید به‌موقع آمدی عزیزم و این آخر سالی دست ما بند شود و سر ما گرم شود و سال بعد بشود چندتا بچه تولید کرد که به انگلیس (که دکتر روازاده گفته برای همه‌چیز ما برنامه‌ریزی دوسانتی کردند) رکب بزنیم. و در انتها دیگر من مجبور نشوم بروم در افق گم بشوم. آمبولانس ۳۰۰ این ۳۰۰مین آمبولانس بود و این یعنی در تولید آمبولانس به خودکفایی رسیدیم. امیدواریم در سال آینده مازاد تولید آمبولانس را صادر کنیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.